Το είδαμε κι αυτό: τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να πανηγυρίζει για μια δικαστική απόφαση, η οποία έκρινε μια απεργία παράνομη αλλά όχι και καταχρηστική, όπως ζητούσε η κυβέρνηση. Αναφερόμαστε στην απεργία-αποχή που κήρυξε η ΑΔΕΔΥ από τις διαδικασίες «αξιολόγησης» των δημόσιων υπάλληλων. Πίσω από μια διάτρητη και πονηρή δικαστική απόφαση προσπαθούν να κρύψουν την απροθυμία τους να οργανώσουν την άμυνα των εργαζόμενων, οι οποίοι ήδη αισθάνονται την απειλή της διαθεσιμότητας να κρέμεται σαν Δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια τους.
Η κυβέρνηση, βέβαια, πήρε το μήνυμα της αστικής Δικαιοσύνης και με εγκύκλιο που εξέδωσε προειδοποιεί τους εργαζόμενους πως όποιος δεν «αξιολογηθεί» θα αντιμετωπίσει πειθαρχική δίωξη με το ερώτημα της απόλυσης, διότι θα συμμετέχει σε παράνομη απεργία. Ποια ήταν η απάντηση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στην κυβερνητική απειλή; Μια σειρά από νομικισμοί, που μπορεί να έχουν βάση, δεν αποτελούν όμως εφαλτήριο ταξικής άμυνας. Πράγματι, η δικαστική απόφαση δεν είναι άμεσα εκτελεστή, επομένως ουδείς μπορεί να ασκήσει δίωξη σε εργαζόμενο που απεργεί-απέχει, μέχρι να τελεσιδικήσει η όποια απόφαση. Ηδη η ΑΔΕΔΥ κατέθεσε έφεση, ζητώντας να αρθεί και το σκέλος που κήρυξε την απεργία-αποχή παράνομη. Τί θα γίνει, όμως, αν το δικαστήριο του δεύτερου βαθμού επικυρώσει την πρωτοβάθμια απόφαση, η οποία θα είναι τότε άμεσα εκτελεστή, αφού θα έχει τελεσιδικήσει;
Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν δίνει καμιά απάντηση στους εργαζόμενους, αλλά εξακολουθεί να πανηγυρίζει για τη δικαστική απόφαση. Αν αυτή τελεσιδικήσει, όμως, κάθε εργαζόμενος θα βρεθεί αντιμέτωπος με την απειλή για πειθαρχική δίωξη και αυτόματη τοποθέτησή του σε διαθεσιμότητα. Μόνο συλλογικά μπορεί ν’ απαντηθεί αυτή η απειλή, αλλά η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν κάνει τίποτα σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Στο ίδιο μήκος κύματος και η ΠΟΕ-ΟΤΑ, με ένα κείμενο που συνέταξαν δικηγόροι και όχι συνδικαλιστές, καλεί τους εργαζόμενους να συνεχίσουν την αποχή, επειδή «δεν έχει εκδοθεί ουδεμία απόφαση επιμερισμού» των κατηγοριών στις οποίες θα υπαχθούν οι εργαζόμενοι και επομένως «οι υπάλληλοι δεν έχουν καμία υποχρέωση και καμία δυνατότητα να συντάξουν εκθέσεις αυτοαξιολόγησης και οι αξιολογητές δεν έχουν καμία υποχρέωση αλλά και καμία δυνατότητα να συντάξουν εκθέσεις αξιολόγησης». Κι όταν γίνει ο επιμερισμός, τι θα πείτε, ρε παλικάρια της φακής, που εγκλωβίζετε τους εργαζόμενους σε μια λογική «σλάλομ» ανάμεσα σε νομικές διατάξεις;
Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία διεξάγει μια νομικίστικη μάχη οπισθοφυλακών, στρώνοντας το δρόμο στην τελική επίθεση της κυβέρνησης, η οποία θα βρει τον κάθε εργαζόμενο απέναντι στην απειλή της δίωξης ως άτομο και όχι ως συμπαγή συλλογικότητα. Το ίδιο έγινε και στους εκπαιδευτικούς, με αποτέλεσμα τελικά να χαθεί ο αγώνας.
