Οι οδηγοί της ΕΘΕΛ, την επαύριο της ψήφισης του χουντο-νόμου Ρέππα για τη διάλυση των αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας, αποφάσισαν να συνεχίσουν τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα στην κυβέρμηση, ότι δεν θα ξεμπερδέψει εύκολα μαζί τους. Μπροστά στον κίνδυνο το μήνυμα από την ΕΘΕΛ, να «μολύνει» και άλλους κλάδους εργαζόμενων, που το επόμενο διάστημα θα μπουν σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις, η ΠΑΣΚΕ πήρε εντολή να κλείσει με κάθε τρόπο το μέτωπο των αστικών συγκοινωνιών, μετά τη ΓΣ της Τετάρτης 16/2, στην οποία αποφασίστηκε συνέχιση του αγώνα.
Το πρώτο επεισόδιο του σχεδίου υπονόμευσης ήταν η καθαίρεση του Ν. Κουλουμπαρίτση από τη θέση του γραμματέα της ΠΑΣΚΕ αστικών συγκοινωνιών, που τον οδήγησε, για λόγους ευθιξίας και κομματικής νομιμότητας (παρά την καθαίρεσή του) σε παραίτηση από τη θέση του προέδρου του συνδικάτου της ΕΘΕΛ. Στο προηγούμενο φύλλο της «Κ» αναφερθήκαμε στις ευθύνες του Κουλουμπαρίτση μέχρι την ψήφιση του χουντο-νόμου Ρέππα. Δεν γνωρίζουμε αν η κρίση στην ΠΑΣΚΕ είναι πραγματική ή τεχνητή, για να βοηθηθεί το σχέδιο για το κλείσιμο των κινητοποιήσεων, όμως μια σειρά γεγονότων μας κάνουν πολύ επιφυλακτικούς. Ανεξάρτητα από τις προθέσεις του Κουλουμπαρίτση (ας μην ξεχνάμε ότι «ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις»), η απόφασή του να παραιτηθεί από πρόεδρος, χωρίς να συγκαλέσει το ΔΣ και να δρομολογήσει τις διαδικασίες αντικατάστασής του επί της ουσίας απετέλεσε την αφετηρία για την υπονόμευση του αγώνα.
Η παραίτησή του, σε συνδυασμό με την ασάφεια στο ψήφισμα της συνέλευσης στις 16/2, έλυσε τα χέρια της ΠΑΣΚΕ. Αρχικά υπονομεύτηκε η ενιαία γενική συνέλευση όλων των εργαζομένων στις αστικές συγκοινωνίες, που θα μπορού-σε να συντονίσει τον αγώνα και να του δώσει μεγαλύτερη δυναμική και αποφασιστικότητα (σε αυτό η ΠΑΣΚΕ βρήκε συμμάχους τη ΔΑΚΕ και τη ΔΑΣ του Περισσού, οι οποίες δεν έκαναν το παραμικρό για να πραγματοποιηθεί η συνάντηση, φοβούμενες ότι μπορεί στη συνέχεια να μη καταφέρουν να ελέγξουν τις εξελίξεις). Στη συνέχεια, ελέγχοντας το προεδρείο, δεν επέτρεψε να γίνει ΔΣ, αφού ο γραμματέας, ο αντιπρόεδρος και ο οργανωτικός γραμματέας δεν υπέγραφαν την πρόσκληση για τη σύγκλησή του, διαιωνίζοντας το κενό θεσμικής λειτουργίας του σωματείου. Αφού κατάφερε να αδρανοποιήσει το ΔΣ, στο επόμενο βήμα υπονόμευσε ανοιχτά και με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο τη διεξαγωγή γενικής συνέλευσης τη Δευτέρα 28/2.
Οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ βρέθηκαν από το πρωί στα αμαξοστάσια προσπαθώντας να αποτρέψουν τους οδηγούς να φτάσουν στο αμαξοστάσιο του Πειραιά, την ίδια στιγμή που η διοίκηση της εταιρίας απαγόρευε την έξοδο υπηρεσιακών λεωφορείων για να μεταφέρουν τους οδηγούς στη γενική συνέλευση. Παρά τις λυσσαλέες προσπάθειές της, 800 περίπου οδηγοί έφτασαν στο αμαξοστάσιο και ξεκαθάρισαν για μια ακόμη φορά την απόφασή τους να συνεχιστεί ο αγώνας. Η οργή για το διαφαινόμενο ξεπούλημα και τα ύπουλα παιχνίδια της ΠΑΣΚΕ ήταν μεγάλη και είναι σίγουρο ότι αν κάποιος πρωτοκλασάτος συνδικαλιστής από τη συγκεκριμένη παράταξη (εκτός του Κουλουμπαρίτση, που παραβρέθηκε και εκτός των άλλων δήλωσε ότι μετά από πολύ κόπο κατάφερε να δεσμεύσει την ΠΑΣΚΕ και θα γίνει ΔΣ την Τρίτη 1/2) τολμούσε να εμφανιστεί, θα τον έβγαζαν σηκωτό από την αίθουσα.
Παρά τις δυσκολίες να γίνει ουσιαστική συζήτηση μεταξύ 800 οδηγών χωρίς μικροφωνική εγκατάσταση, στις δυο περίπου ώρες που κράτησε η συνέλευση ακούστηκαν μια σειρά σκέψεις για το πώς πρέπει να προχωρήσει ο αγώνας και μάλιστα μια σημαντική μερίδα από τους παρευρισκόμενους έφτασε στο σημείο να ζητήσει τη διαγραφή των μελών της ΠΑΣΚΕ και της Πανεργατικής, που είναι στο προεδρείο και υπονόμευσαν την υλοποίηση των αποφάσεων της γενικής συνέλευσης. Οι φωνές που μιλούν για πιο δυναμικές μορφές πάλης και οργάνωση του αγώνα από τα κάτω πληθαίνουν και αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι αν οι πρωτοπόροι οδηγοί, που βγήκαν μπροστά και τράβηξαν τον κλάδο, καταφέρουν να «μπολιάσουν» την οργή και το σιχτίρισμα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας με τη συνειδητοποίηση ότι ο αγώνας για να είναι νικηφόρος θα πρέπει να γίνει με ευθύνη της βάσης και να χρησιμοποιήσει και δυναμικές μορφές πάλης, τότε οι πιθανότητες να ζήσουμε στιγμές ανάλογες με αυτές της ΕΑΣ του ’92 αυξάνονται σημαντικά.
Πλέον, δεν υπήρχε άλλος δρόμος για την ΠΑΣΚΕ από την ανοιχτή υπονόμευση του αγώνα. Ο νέος γραμματέας της ΠΑΣΚΕ αστικών συγκοινωνιών Μιχάλης Λιαγούρης αμφισβήτησε την εγκυρότητα της συνέλευσης και κατηγόρησε τους οδηγούς που συμμετείχαν ότι δεν απηχούν τις διαθέσεις του συνόλου των εργαζομένων, αλλά είναι μια μικρή μειοψηφία! Είναι φανερό ότι η ΠΑΣΚΕ αξιοποίησε το διοικητικό κενό που δημιουργήθηκε μετά την παραίτηση Κουλουμπαρίτση (και αυτό αυξάνει τις ευθύνες του πρώην προέδρου) για να αμφισβητήσει τις αποφάσεις της βάσης και να απειλήσει εμμέσως πλην σαφώς με τη δημιουργία απεργοσπαστικού μηχανισμού. Την επόμενη μέρα, στο ΔΣ παίχτηκε το επόμενο επεισόδιο της παράστασης, αυτή τη φορά με την ανοχή και των υπόλοιπων παρατάξεων που εκπροσωπούνται στο ΔΣ και οι οποίες, αν και διαθέτουν την πλειοψηφία, δεν κατάφεραν ή δεν ήθελαν (αυτό θα αποδειχτεί τις επόμενες μέρες) να στριμώξουν την ΠΑΣΚΕ και να τη βγάλουν εκτός προεδρείου. Μετά από αντεγκλήσεις που κράτησαν αρκετή ώρα, η ΠΑΣΚΕ δέχτηκε να προχωρήσει στο σχηματισμό αναλογικού προεδρείου (μέχρι την παραίτηση Κουλουμπαρίτση στο προεδρείο εκπροσωπούνταν ΠΑΣΚΕ και Πανεργατική), όμως, αμέσως μετά την εκλογή του στη θέση του προέδρου, ο Λιαγούρης έκλεισε τη συνεδρίαση (προκειμένου να αποφύγει την επικύρωση της απόφασης που πήρε η συνέλευση για συνέχιση των κινητοποιήσεων από την πλειοψηφία του ΔΣ) και όρισε για την Πέμπτη 3/3 νέο ΔΣ, προκειμένου να συμπληρωθούν οι υπόλοιπες θέσεις του προεδρείου. Οι υπόλοιπες παρατάξεις δεν αντέδρασαν στο πραξικόπημα, παρά τις αντιδράσεις των οδηγών που παρευρέθηκαν στη συνεδρίαση και ζητούσαν απόφαση για κινητοποιήσεις, με το επιχείρημα ότι η δημιουργία αναλογικού προεδρείου δίνει τη δυνατότητα να απομονωθεί η ΠΑΣΚΕ και ότι την Πέμπτη θα έμπαινε και το πρόγραμμα αγώνα και η συμμετοχή στην 24ωρη απεργία της Τετάρτης 9/3, στην οποία θα συμμετέχουν όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Η ζωή, όμως, έδειξε άλλα και αποδείχτηκε για μια ακόμη φορά ότι όταν οι αποφάσεις παίζονται ανάμεσα στις παρατάξεις και τα κομματικά κογκλάβια, μακριά από τις διαδικασίες της βάσης και των γενικών συνελεύσεων, το αποτέλεσμα είναι σε βάρος του αγώνα και των εργαζόμενων. Την Πέμπτη 3/3, ο Λιαγούρης, αντί για το σχηματισμό προεδρείου, έφερε σαν θέμα στο ΔΣ την αλλαγή της σύμβασης του σωματείου με εταιρία κινητής τηλεφωνίας, προκαλώντας την αποχώρηση αρχικά της ΔΑΣ και στη συνέχεια όλων των παρατάξεων, εκτός της Πανεργατικής, εν μέσω αποδοκιμασιών από τους εργαζόμενους που παρακολουθούσαν τη διαδικασία. Στη συνέχεια, οι παρατάξεις που αποχώρησαν ζήτησαν εγγράφως τη σύγκληση ΔΣ για την ανάδειξη προεδρείου (γεγονός που υποχρεώνει τον Λιαγούρη να ορίσει συνεδρίαση εντός 5 ημερών).
Δεν νομίζουμε ότι χρειάζεται να επιμείνουμε περισσότερο, για να καταδειχτούν τα γραφειοκρατικά παιχνίδια που παίζονται σε βάρος των οδηγών της ΕΘΕΛ και έχουν σαν αποτέλεσμα την αναστολή των κινητοποιήσεων. Πλέον, πρέπει η βάση να μπει μπροστά και να χαλάσει το σχέδιο υπονόμευσης που προσπαθεί να υλοποιήσει η ΠΑΣΚΕ, εκμεταλλευόμενη την ανοχή ή την ανικανότητα των άλλων παρατάξεων. Οι οδηγοί της ΕΘΕΛ έδειξαν ότι μπορούν να δώσουν νικηφόρα προοπτική στον αγώνα τους και καλούνται να το αποδείξουν για μια ακόμη φορά. Ας πάρουν, λοιπόν, τις αναγκαίες πρωτοβουλίες και ας σταθούμε όλοι στο πλευρό τους και ας τους βοηθήσουμε με κάθε τρόπο και μέσο να χαλάσουν για μια ακόμη φορά τα σχέδια της κυβέρνησης, της εργοδοσίας και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
