Μπορεί να έγινε μεγάλος θόρυβος με την επιχειρησιακή σύμβαση για τους σεκιουριτάδες της εταιρίας G4S, που προβλέπει μισθούς χαμηλότερους από τα βασικά, με αναφορά στο σχετικό άρθρο του νόμου για το Μνημόνιο, όμως το χοντρό παιχνίδι γίνεται σε μεγαλύτερες επιχειρήσεις, με πολύ προσωπικό και με μισθούς αρκετά ή πολύ μεγαλύτερους απ’ αυτούς που παίρνει ένας σεκιουριτάς.
Ερχεται, αίφνης, ο όμιλος Αλαφούζου και απαιτεί απ’ όλους τους εργαζόμενους στα Μέσα του («Καθημερινή», ραδιόφωνο και τηλεόραση του ΣΚΑΙ) να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις εργασίας, με μείωση αποδοχών κατά 10%. Από μεριάς εργαζόμενων υπάρχει άρνηση, η ΕΣΗΕΑ και άλλα σωματεία καλύπτουν την άρνηση και η αντιπαράθεση μόλις άρχισε. Η κίνηση Αλαφούζου, όμως, να απαιτήσει ατομικές συμβάσεις με μείωση μισθών, για να μην κάνει απολύσεις, δείχνει τη νοοτροπία και τις μεθοδεύσεις που θα προωθήσουν οι καπιταλιστές. Οταν συμπεριφέρεται έτσι το αφεντικό ενός εκδοτικού συγκροτήματος, στο οποίο οι εργαζόμενοι έχουν «φωνή», φανταστείτε τι γίνεται στα εργοστάσια, μικρά και μεγάλα.
Τα αφεντικά της Τράπεζας Πειραιώς μηχανεύτηκαν άλλη φάμπρικα. Ανακοίνωσαν «πρόγραμμα χρηματοδότησης μακροχρόνιας άδειας», επιχειρώντας να επεκτείνουν τη διαθεσιμότητα μέχρι και τα τρία χρόνια! Το πρόγραμμα προβλέπει την τρίχρονη διαθεσιμότητα εργαζόμενων, με μειωμένες αποδοχές (και μειωμένες ασφαλιστικές εισφορές). Με προκλητικό τρόπο ο γενικός διευθυντής ανθρώπινου δυναμικού (έτσι ονομάζουν πλέον τον προσωπάρχη) είπε στους εργαζόμενους ότι η τρίχρονη διαθεσιμότητα «αγκαλιάζει τις ανάγκες σας» και «σας παρέχει τη δυνατότητα να ικανοποιήσετε τις προσωπικές σας επιδιώξεις»! Λες και τους περιμένουν οι δουλειές στην πιάτσα. Στην πραγματικότητα, βέβαια, εκείνο που επιδιώκουν οι ιδιοκτήτες της Πειραιώς είναι η μείωση της δαπάνης μισθοδοσίας, πρόθεση που σχετίζεται και με τις επικείμενες εξαγορές και συγχωνεύσεις των τραπεζικών ομίλων.
Το πιο εξοργιστικό είναι πως με το αντεργατικό αυτό μέτρο συμφώνησε και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία (πλειοψηφία η ΠΑΣΚΕ), που μιλά για «θετική παρέμβαση» και αυτοεπαινείται για τη συμφωνία της («στάση ευθύνης και τόλμης»)! «Τυράκι» στη ρύθμιση είναι η «απολύτως προαιρετική επιλογή του προγράμματος» (πάντα έτσι ξεκινούν αυτά τα προγράμματα) και η υπόσχεση ότι «εξασφαλίζεται η επιστροφή του εργαζόμενου στην ίδια θέση που αυτός κατείχε κατά το χρόνο ενάρξεως του προγράμματος ή εάν υπάρξουν οργανωτικές αλλαγές στην Τράπεζα σε θέση ισοδύναμη». Πέρα από το ότι είναι ζήτημα αρχών η άρνηση της διαθεσιμότητας, και ατομικά να το δει κάθε εργαζόμενος, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η τράπεζα θα έχει το ίδιο ιδιοκτησιακό καθεστώς μετά από τρία χρόνια και ότι η επόμενη διοίκηση θα αποδεχτεί τις «δεσμεύσεις» της προηγούμενης. Από τη στιγμή που η τράπεζα θα λειτουργήσει με λιγότερους εργαζόμενους, εντατικοποιώντας τη δουλειά τους, γιατί να αυξήσει πάλι το προσωπικό της;
Και βέβαια, δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφερθούμε στο γκέτο των… μεγάλων σωτήρων της Cosco, στο λιμάνι του Πειραιά. Ολοι οι εργαζόμενοι προσλαμβάνονται σαν ανειδίκευτοι εργάτες, με μεροκάματο 40 ευρώ (στο οποίο περιλαμβάνονται τα πάντα). Η σύμβαση που υπογράφουν είναι… κινέζικου τύπου. Οχι ειδικότητα, δικαίωμα της εταιρίας να τους μετακινεί χωρίς τη σύμφωνη γνώμη τους, υπερωρίες που λογίζονται ως «οικειοθελής προσφορά» στην επιχείρηση (!), αν και ημερομίσθιοι πληρώνονται την τελευταία μέρα του μήνα (άρα, η εταιρία εκμεταλλεύεται για ένα μήνα το σύνολο της μισθοδοσίας), η εταιρία μπορεί να καταγγείλει τη σύμβαση αν παραβιαστεί ένας όρος ή αν ο εργάτης λείψει αδικαιολόγητα τρεις μέρες μέσα σ’ ένα χρόνο (!), σε περίπτωση ασθένειας η εταιρία δικαιούται να ελέγχει με δικό της γιατρό (το ΙΚΑ, προφανώς, δεν μετράει!) κ.λπ. Σωματείο, βέβαια, δεν υπάρχει, ενώ δεν αναγνωρίζεται η δικαιοδοσία ούτε των ανώτερων γραφειοκρατικών συνδικαλιστικών οργανώσεων. Ετσι, έχουμε χειριστές να πληρώνονται με 700 ευρώ το μήνα και άλλους να δουλεύουν εκ περιτροπής, με ημερήσιες συμβάσεις (!) και να φτάνουν μετά βίας τα 300-400 ευρώ το μήνα!
