Δεν την πήραν υπόψη τους τη σοφή παροιμία του λαού μας οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της Καβάλας της Βιομηχανίας Φωσφορικών Λιπασμάτων. Οταν προ διετίας οι τράπεζες που ελέγχουν την εταιρία έβαζαν λουκέτο στο εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης, αρνήθηκαν να συνταχθούν με τους εκεί συναδέλφους τους και να δώσουν μαζί τον αγώνα. Για την ακρίβεια, όχι μόνο αρνήθηκαν να επιδείξουν την οφειλόμενη αλληλεγγύη, αλλά υπήρξαν και εχθρικοί, υπό την καθοδήγηση της συνδικαλιστικής τους γραφειοκρατίας, στο αυτί της οποίας οι άνθρωποι της κυβέρνησης ψιθύριζαν να μην ασχοληθούν με το εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης, γιατί η δική τους δουλειά είναι εξασφαλισμένη. Τώρα, οι τράπεζες θέλουν να βάλουν λουκέτο και στο εργοστάσιο της Καβάλας. Και το εργατικό μέτωπο εμφανίζεται εξαιρετικά αδύνατο.
Φυσικά και δεν επιχαίρουμε γι’ αυτή την εξέλιξη. Φυσικά και έχουμε χρέος να στηρίξουμε τον αγώνα για να μην κλείσει το εργοστάσιο, για να μην απολυθεί ούτε ένας εργαζόμενος. Σημειώνουμε αυτή την ιστορία, γιατί είναι ιδιαί-τερα διδακτική σήμερα, που η κρίση σαρώνει δικαιώματα και πετά εργαζόμενους στο δρόμο. Ο ανυποχώρητος αγώνας και η ταξική αλληλεγγύη είναι τα μόνα όπλα που έχουν οι εργαζόμενοι. Αν κλειστούν σε ατομικιστικές ή συντεχνιακές συμπεριφορές, θα ‘ρθει και η δική τους σειρά.
