«Σε καλό κλίμα οι συνομιλίες υπουργείου – εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς». Αυτό είναι το μότο που ακούς και διαβάζεις καθημερινά από τις αρχές της τρέχουσας εβδομάδας. Παλιός και καλός μαθητής του Γκέμπελς ο Δ. Ρέππας, έστησε ένα μηχανισμό προπαγάνδας, για να δώσει στον ελληνικό λαό την ψεύτικη εικόνα, ότι η κυβέρνηση συζητά με τους εργαζόμενους σε καλό κλίμα και όλοι μαζί αναζητούν λύσεις στο δαιδαλώδες πρόβλημα των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, για το καλό του επιβατικού κοινού και της εθνικής οικονομίας.
Τη βοήθεια των ΜΜΕ την είχε εξασφαλισμένη. Ραδιοφωνιτζήδες και τηλεορατζήδες λειτουργούν καθημερινά σαν κυβερνητικές ντουντούκες. Βρίζουν και απαξιώνουν εργαζόμενους συνεχώς. Οποιος σηκώσει κεφάλι και αντισταθεί, στήνεται στα τρία μέτρα και πυροβολείται σαν εχθρός του λαού και της πατρίδας. Βλέπετε, λαός είναι ο Πρετεντέρης, η Τρέμη και οι άλλοι χρυσοκάνθαροι, που ξεχειμωνιάζουν στην Ελβετία και ξεκαλοκαιριάζουν στη Μύκονο, και όχι οι άνθρωποι του μόχθου, που ζουν από το μεροκάματο ή το μισθό τους.
Ομως, ο Ρέππας δεν θα κατάφερνε τίποτα μόνο με τα ΜΜΕ, αν δεν προσέτρεχαν σε βοήθειά του οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Αφού απαξίωσαν να ενημερώσουν τους εργαζόμενους για το φασιστικό έκτρωμα, που ουσιαστικά τους θέτει σε καθεστώς επιστράτευσης, άρχισαν τα σούρτα-φέρτα στο υπουργείο, κάνοντας δήθεν διάλογο με την κυβέρνηση. Τι διάλογο, όμως, μπορείς να κάνεις σ’ ένα τέτοιο νομοσχέδιο, που σου κόβει τα πάντα και προβλέπει ότι δεν μπορείς ν’ αναζητήσεις ούτε την προστασία του νόμου;
Το μόνο που κάνουν με τη συμμετοχή τους στη φάρσα του κυβερνητικού «διαλόγου» είναι να βοηθούν τον Ρέππα να εμφανίζει την εικόνα μιας κυβέρνησης που ενδιαφέρεται για τους εργαζόμενους και διαλέγεται μαζί τους. Ταυτόχρονα του προσφέρουν την άνεση χρόνου που χρειάζεται, ώστε να πάει το νομοσχέδιο στη Βουλή και να το ψηφίσει με κατεπείγουσα διαδικασία, επικαλούμενος τον «άνετο διάλογο» που έχει προηγηθεί.
Αποθρασυμμένος ο Ρέππας από τη βοήθεια που του προσφέρουν, επανέφερε το δόγμα της παλιάς καραμανλικής δεξιάς «δεν συζητάμε με απεργούς». Ετσι, προσπαθεί να χωρίσει τους εργαζόμενους σε «λογι- κούς» και «αδιάλλακτους», με τους δεύτερους να εμφανίζονται σαν να ενδιαφέρονται μόνο για τα «προνόμιά» τους.
Ομως, και εκείνοι που δεν πήγαν στο «διάλογο» του Ρέππα, φοβούμενοι μην ξεσπάσει πάνω τους η οργή των εργαζόμενων, συνεχίζουν σαν να μην τρέχει τίποτα. Ενώ έλεγαν πως μόλις δημοσιοποιηθεί το νομοσχέδιο θα προχωρήσουν σε αγώνα διάρκειας, άφησαν άλλη μια βδομάδα να περάσει άπρακτη, με τις προαποφασισμένες στάσεις εργασίας, που δεν δημιουργούν ιδιαίτερο πρόβλημα στην κυβέρνηση. Δεν προχώρησαν καν σε έκτακτη γενική συνέλευση, για να παρθούν νέες αποφάσεις με βάση τα νέα δεδομένα.
Από εκεί και πέρα, μούγκα στη στρούγκα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Ούτε μια ανακοίνωση από τη ΓΣΕΕ. Μια τυπική ανακοίνωση έστω, για το χαρακτήρα του νομοσχέδιου, που δεν πλήττει μόνο με φασιστικό τρόπο τα δικαιώματα των εργαζόμενων στα ΜΜΜ, αλλά πλήττει γενικά τους εργαζόμενους, με την αύξηση των εισιτηρίων και την ιδιωτικοποίηση.
Μούγκα ακόμα και στη στρούγκα του ΠΑΜΕ, που ασχολείται με την 24ωρη απεργιακή ντουφεκιά της 10ης Φλεβάρη, ενώ «τρέχει» το θέμα των ΜΜΜ και πρέπει σ’ αυτά να ξεκινήσει άμεσα απεργιακός αγώνας και να στηριχτεί απ’ όλους τους εργαζόμενους.
Στο σημείο που έφτασαν τα πράγματα, για τους εργαζόμενους δεν υπάρχουν περιθώρια. Τώρα που ξέρουν την αλήθεια, το δίλημμα είναι δικό τους: ή παραμερίζουν τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και ξεκινούν έναν σκληρό αγώνα διαρκείας ή υπογράφουν την εργασιακή τους καταδίκη. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει. Το να περιμένεις πρώτα να σε πουλήσουν και μετά να φωνάξεις, δεν οδηγεί παρά μόνο στην ήττα. Τώρα πρέπει να υπάρξει άμεση αντίδραση. Να μιλήσουν οι εργαζόμενοι. Να κοπεί κάθε διάλογος με την κυβέρνηση (γιατί δεν μπορείς να κάνεις διαπραγμάτευση με το πιστόλι στον κρόταφο) και να ξεκινήσει αμέσως αγώνας διάρκειας.
Καθήκοντα, όμως, υπάρχουν και για όλους τους άλλους εργαζόμενους, τους νέους, ολόκληρη τη φτωχολογιά, που χρησιμοποιεί κατά κόρον τα ΜΜΜ. Ο αγώνας πρέπει να είναι παλλαϊκός, όπως παλλαϊκός ήταν ο αγώνας το 1992-93.
