Σημαίνει μετατροπή του συστήματος σε κεφαλαιοποιητικό (σαν τα συστήματα των ιδιωτικών ασφαλίσεων, δηλαδή). Στην πράξη, επειδή αυτό δε μπορεί να γίνει μεμιάς, σημαίνει ενίσχυση των κεφαλαιοποιητικών χαρακτηριστικών του συστήματος. Το να μιλάς για ανταποδοτικότητα στην κοινωνική ασφάλιση είναι πρόκληση για τους εργαζόμενους. Πώς μπορεί να μετρηθεί αυτό που ονομάζουν ανταποδοτικότητα; Με βάση τις ασφαλιστικές εισφορές ενός εκάστου εργαζόμενου, σε όλη τη διάρκεια του ασφαλιστικού του βίου (δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η «πράσινη» συνδικαλιστική γραφειοκρατία εισηγήθηκε πρώτη το λεγόμενο «σύστημα των ασφαλιστικών μονάδων», από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 ήδη). Οι εργαζόμενοι, όμως, είναι οι παραγωγοί όλου του κοινωνικού πλούτου. Δε μπορείς να τους μετράς ως λογιστικές μονάδες. Η κοινωνική ασφάλιση είναι δικαίωμα που απορρέει από την ίδια τη θέση τους στην παραγωγή και όχι από την εγγραφή μιας ορισμένης ποσότητας ασφαλιστικών εισφορών στην προσωπική καρτέλα του καθένα και της καθεμιάς τους.
Και στο Ασφαλιστικό αναφέρθηκε επί τροχάδην ο Γιωργάκης, στη συνθηματολογικού τύπου εθιμοτυπική ομιλία του προς την ΚΟ του ΠΑΣΟΚ, πριν την έναρξη της συζήτησης για τον προϋπολογισμό στη Βουλή (16.12.07). Ακόμα και σ’ αυτή την προπαγανδιστική ομιλία, όμως, ξέχειλη ήταν η αντεργατική φιλοσοφία με την οποία το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει το τεράστιας σημασίας για τους εργαζόμενους ζήτημα της Κοινωνικής Ασφάλισης. Είπε ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ:
«Το ΠΑΣΟΚ δίνει δυναμικά τη μάχη και μέσα στη Βουλή και έξω από τη Βουλή, μένοντας σταθερό στις αρχές του. Την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων. Την υπεράσπιση του δημόσιου και αναδιανεμητικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος, που οφείλει να συνδυάζει την ενίσχυση της ανταποδοτικότητας των συντάξεων με τις προνοιακές παροχές…
Εχουμε τις δικές μας προτάσεις. Θεσμοθέτηση της βασικής σύνταξης, που θα χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό, ως κοινή αφετηρία για όλες τις συντάξεις. Το ποσό σύνταξης αυξάνεται, πάνω από το βασικό, ανάλογα με τα χρόνια ασφάλισης και τις καταβαλλόμενες εισφορές, ώστε να ενισχύεται η ανταποδοτικότητα και να αξιοποιείται κάθε χρόνος ασφάλισης. Διαχωρίζονται οι προνοιακές παροχές, που θα χρηματοδοτούνται απ’ το δημόσιο, απ’ τις ασφαλιστικές παροχές που καλύπτουν τα Ταμεία. Ενισχύεται η κρατική χρηματοδότηση. Βελτιώνεται το επίπεδο συντάξεων ανάλογα με το χρόνο ασφάλισης».
Στους αμύητους αυτά μπορεί να φαίνονται γενικολογίες. Δεν είναι όμως έτσι. Στη «γλώσσα» της ασφάλισης όλες οι λέξεις και οι έννοιες που ανέφερε ο Γιωργάκης έχουν συγκεκριμένο περιεχόμενο.
Ποιος είναι ο πυρήνας; Η ενίσχυση της ανταποδοτικότητας. Τι σημαίνει ανταποδοτικότητα στην κοινωνική ασφάλιση;
Και τι σημαίνει ο συνδυασμός «βασική σύνταξη» και «διαχωρισμός των προνοιακών παροχών»; Σημαίνει εξαφάνιση της κατώτερης σύνταξης του ΙΚΑ, στην οποία με αυθαίρετο τρόπο ισχυρίζονται ότι ένα κομμάτι είναι «προνοιακό» και αντικατάστασή της με κάποια «βασική σύνταξη», την οποία άλλοι ονομάζουν «εθνική σύνταξη», η οποία σε σημερινές τιμές δεν θα ξεπερνά τα 300 ευρώ. Από το επίπεδο αυτό και πάνω η σύνταξη θα είναι καθαρά «ανταποδοτική», δηλαδή με βάση το κεφαλαιοποιητικό σύστημα (αυτό σημαίνει ο υπολογισμός «κάθε χρόνου ασφάλισης»). Ετσι, εξαφανίζεται η ίδια η έννοια της κοινωνικής ασφάλισης, που εμπεριέχει την αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργαζόμενους, και στη θέση της μπαίνει ένα σύστημα όπου ο εργαζόμενος είναι άτομο που αποταμιεύει. Ο εργαζόμενος με δικαίωμα σ’ ένα κομμάτι του συσσωρευμένου κοινωνικού πλούτου εξαφανίζεται.
