Πάντως είναι εκπληκτικό να αφήνεσαι στην τύχη και σε αυτόματο πιλότο, και όλοι να εξαίρουν “τους χειρισμούς σου στο ζήτημα της πανδημίας”! Δεν πλήττουμε ποτέ στη μακάρια μπανανία κι αυτό είναι το δεύτερο μεγάλο “φως” που η Ελλάδα μεταλαμπάδευσε στον κόσμο, μετά τη δημοκρατία. Να δείτε που θα καταγραφεί με έντονα γράμματα από τους ιστορικούς του μέλλοντος.
Ο Κούλης το καλό παιδί και άξιο παλικάρι
απ’ την Ευρώπη επέστρεψε μ’ ένα εβδομηντάρι.
Παλινωδίες, γενική θυμηδία και εν τέλει τραγέλαφος με την υποχρεωτική χρήση μάσκας. Την ώρα που σε σημεία που η χρήση δεν είναι υποχρεωτική, να γίνεται ψιλοχαμός με τον ένα πάνω στον άλλο…
Σημαίνει ο θεός, σημαίνει η Γης, σημαίνουν τα επουράνια
σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά το τέμενος το μέγα
με τετρακόσια σήμαντρα κι εξήντα δυο καμπάνες
κάθε καμπάνα και μουλάς, κάθε μουλάς κι ιμάμης.
“Ακόμα και μια κοινωνία ηλιθίων είναι ταξική. Ετσι, ένας ηλίθιος πλούσιος είναι απλά πλούσιος, ενώ ένας ηλίθιος φτωχός είναι απλά ηλίθιος”. Μια ρήση που πια επιβεβαιώνεται καθημερινά.
Γελοία είναι η αγκωνιά, καλά τα λες Δημήτρη
μα είναι κι άλλα πιο πολύ γελοία απ’ αυτήνε.
Κάτι σάπιο υπάρχει στη Δανιμαρκία (σύνθετη λέξη εκ του “δάνεια” και “μάρκα”), στη μακάρια Μπανανία του νότου που διέρχεται άλλο ένα θέρος δίχως θερισμό, άλλο ένα καλοκαίρι με τον κακό της τον καιρό. Τον ψυχρό και τον ανάποδο…
– Κατακαημένε Κωνσταντή, κομπλεξικό σκουπίδι
έγινες άνθρωπος κι εσύ στα χρόνια της χολέρας
και το ‘ριξες στις απειλές όταν δεν λες παπάρες.
– Μην κραίνεις έτσι Γκόλφω μου γιατί οι καιροί αλλάζουν
θα τον αξιοποιήσουμε ως πτυελοδοχείο
ή θα ‘ναι στην εξώπορτα κατάμαυρο πατάκι.
“Το μυστικό του δημαγωγού είναι να δείχνει τον εαυτό του τόσο ανόητο όσο και το ακροατήριό του. Eτσι τους κάνει να πιστεύουν πως είναι τόσο έξυπνοι όσο και ο ίδιος” (Karl Kraus).
Αυτά για βίλα που άκουσα, Αλέξη, είναι αλήθεια;
Επεσα από τα σύννεφα κι έχω βραχνά στα στήθια!
Το να γίνει Μπέτυ μια Περιστέρα, μπορούμε να το κατανοήσουμε και το κατάπιαμε. Το να γίνουν όρνια αρπαχτικά κάτι κότες όμως, δεν το χωράει ο κοινός νους…
Δεν πάει η χαμοπέρδικα στων δέντρων τις κορφάδες
γελοίες, σοβαροφανείς, σεις σούργελα κυράδες.
Επίσης, κάποια στιγμή πρέπει να ξεκαθαριστούν και αυτά τα “όλοι μαζί”, “όλοι Eλληνες” και τα τοιαύτα.
Αλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουβάγιας
άλλα τα “θέλω” των αστών και άλλα της πλεμπάγιας.
Και οι πατριώτες να κλαίνε τις χαμένες πατρίδες, παίζοντας πάντα τις ίδιες παρτίδες και ετοιμάζοντας τη νέα, μεγάλη παρτίδα για τη νέα μεγάλη χαμένη πατρίδα…
Τόσα παιδιά πού χάθηκαν; Τόσοι τηλεαστέρες
που λέγανε τη γνώμη τους για όλα τόσες μέρες
έχοντας καθημερινά στους οχετούς στασίδι
τι έγιναν; Μας λείπουνε αυτοί και το βρισίδι.
“Το πρόβλημα με αυτούς τους ιθαγενείς είναι ότι δεν καταλαβαίνουν τι θα πει απληστία. Αν δεν γίνουν άπληστοι δεν έχουμε καμιά ελπίδα. Πάρτε από δω την αστυνομία και βάλτε μια τηλεόραση σε κάθε σπίτι. Oλα θα στρώσουν αυτόματα” (Arundhati Roy).
Μας ρήμαξε, μας τσάκισε του Κούλη η παρέα
με τον Αλέξη είχαμε –αν μη τι άλλο- πλάκα
νέο συκώτι φτιάχναμε διαρκώς από τα γέλια
δεν πλήτταμε, διασκέδαση ήταν η κάθε μέρα
και τώρα μαύρη σιωπή, φόβος μπρος στο λεφούσι
που νέμεται μεθοδικά, χειρουργικά τον τόπο.
Κοκκινοσκουφίτσα
