Κλαψουρίζουν οι ΣΥΡΙΖΑίοι και οι πρώην πασόκοι εργατοπατέρες (το πρώην πάει στο «Πασόκοι») της ΕΡΤ, επειδή η ΕΒU, η Ενωση των ευρωπαϊκών ραδιοτηλεοπτικών σταθμών, πέταξε το πρόγραμμα των εργαζόμενων της ΕΡΤ έξω από το δορυφόρο της και τη διαδικτυακή πλατφόρμα της και στη θέση του έβαλε το πρόγραμμα της ΔΤ. Εκφράζουν τη «δυσάρεστη έκπληξή τους», «δεν κατανοούν την απόφασή της» και «απευθύνουν έκκληση στην EBU να αναθεωρήσει την απόφασή της και να επαναφέρει την παροχή του live streaming στην ΕΡΤ, δεδομένου ότι η κυβέρνηση δεν εφαρμόζει ούτε τις προϋποθέσεις που είχε θέσει η EBU, για μια ανεξάρτητη και αντικειμενική δημόσια ενημέρωση».
Οσο πιο πολύ μιλούν τόσο περισσότερο εκτίθενται. Τι είναι άραγε η EBU; Κανένα λαοπρόβλητο όργανο, ανεξάρτητο από τις κυβερνήσεις; Κρατικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς συνενώνει και δεν υπήρχε περίπτωση, από τη στιγμή που μεταδόθηκε πρόγραμμα, έστω και τσάτρα πάτρα, έστω και επιπέδου κάτω του μηδενός, να μην κάνει στροφή. Οι διοικούντες την EBU πρέπει να δώσουν λογαριασμό στις κυβερνήσεις, που χρηματοδοτούν τους κρατικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Εντάξει, έκανε την ασυλλόγιστη κίνηση ο Σαμαράς, είχαν περιθώρια να στηρίξουν την ΕΡΤ για ένα διάστημα, τώρα όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει και η EBU είναι υποχρεωμένη να προσαρμοστεί.
Η EBU δεν άλλαξε χαρακτήρα. Ενα αστικό όργανο είναι και δικαίως ενεργεί έτσι. Οι απατεώνες εργατοπατέρες κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, επειδή το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να στείλει ο Σαμαράς τα ΜΑΤ να τους βγάλουν από την Αγία Παρασκευή και να το παίξουν ήρωες. Επαναλαμβάνεται ακριβώς το ίδιο που έγινε με το ΣτΕ, που έβγαλε μια απόφαση όπως ακριβώς την ήθελε η κυβέρνηση και οι συνδικαλισταράδες, παρέα με τον ΣΥΡΙΖΑ, πανηγύριζαν για νίκη των εργαζόμενων και του λαού (δείτε και ).
«Για ποια κρίση μου λέτε; Κάντε μια βόλτα στην παραλία και θα δείτε τις ταβέρνες γεμάτες κόσμο». Οχι, δεν το είπε κάποιος συντηρητικός συνταξιούχος στο καφενείο. Ο Ανδρέας Λοβέρδος το είπε (στην Πάρο).
ΥΓ: Ο τίτλος του σχολίου δεν αναφέρεται, φυσικά, στους θαμώνες των ταβερνών της Πάρου ή όπου αλλού.
«Σαν ήλιος βγήκες φωτεινός, στ'ς Αμερικής τ' αλώνι/ κι ήρθες κ' έλαμψες και βγήκες νικητής και σ' αγαπάμε όλοι». Μαντινάδα αφιερωμένη στον… Σαμαρά! Οχι, δεν την έγραψε κάποιος από εκείνους τους Συλλόγους Κρητών που λένε κάθε χρόνο τα κάλαντα στους αστούς πολιτικούς, με γλειψιματικές μαντινάδες. Την έγραψε και την απήγγειλε ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής! Τεράστιος πνευματικός άνθρωπος, δε λέω.
ΥΓ: Το ότι η τελευταία του ταινία πήγε άπατη και έχει προβλήματα με τους ξένους παραγωγούς είναι… άσχετο θέμα.
Η «Εφ. Συντ.» θεώρησε σκόπιμο να αφιερώσει υμνητικό σχόλιο στον Μανώλη Γλέζο, ο οποίος περίμενε στην ουρά για να του γράψει τα φάρμακα ο γιατρός στο Κέντρο Υγείας Πάρου και αρνήθηκε να προηγηθεί, όπως του πρότειναν οι παριστάμενοι. «”Ποιος άλλος θα το έκανε αυτό; Αν ήταν στη θέση του κάποιος άλλος βουλευτής, σιγά μην περίμενε, σιγά μην ερχόταν στο Κέντρο Υγείας…”, σχολίασαν οι Παριανοί που βρίσκονταν εκεί», γράφει η εφημερίδα. Δεν ξέρουμε από πού προέρχεται το «ρεπορτάζ» (από Παριανούς ή από «κάπου αλλού»;), ακόμη όμως κι αν έγιναν τέτοια σχόλια, γιατί τα κάνει σημαία η εφημερίδα; Δηλαδή, όποιος δεν είναι γαϊδούρι, πρέπει να επαινείται ως κάτι το εξαιρετικό;
Χρειάζεται, μήπως, να υπενθυμίσουμε στην εφημερίδα πως ο -κάθε άλλο παρά αριστερός- πρωθυπουργός της Σουηδίας Ούλοφ Πάλμε κυκλοφορούσε στη Στοκχόλμη με ποδήλατο και πως τον δολοφόνησαν βγαίνοντας από ένα σινεμά, όπου είχε πάει χωρίς φρουρά; Μήπως αυτή η αντικομφορμιστική συμπεριφορά τον κατέστησε αριστερό; Χρειάζεται μήπως να υπενθυμίσουμε ότι ο αντιδραστικός Πλαστήρας δεν κοιμόταν σε κρεβάτι με πούπουλα, αλλά σε ράτζο εκστρατείας και πως πέθανε χωρίς ν' αφήσει προσωπική περιουσία; Τον χαρακτήριζε, άραγε, αυτό ή ο δικτατορισμός του, η (αποτυχημένη) προσπάθειά του να γίνει κατοχικός πρωθυπουργός, η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του και τόσα άλλα;
«Ολοι οι Αλβανοί είναι λαθρομετανάστες και πρέπει το ελληνικό κράτος να τους πετάξει όλους έξω. Εχουν νομιμοποιηθεί με τερτίπια και για μας παραμένουν πάντα λαθρομετανάστες». Δήλωση ενός νεοναζί βουλευτή, αφιερωμένη εξαιρετικά σε κάτι αλβανάκια της περιοχής του Αγίου Παντελεήμονα και των κερκίδων των γηπέδων, που ερωτοτροπούν με τους νεοναζί (αν δεν συμμετέχουν στις ομάδες κρούσης τους).
Σε ζητήματα συγκάλυψης σκανδάλων από μεριάς Δικαιοσύνης αναφέρθηκε ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Α. Τσίπρα, Νίκος Παππάς, σε μια καθ' όλα αδιάφορη συνέντευξή του στο ημιεπίσημο κομματικό όργανο (Εφημερίδα των Συντακτών, 20.8.13). Ξεκίνησε, δε, την αναφορά του στο θέμα με τα εξής: .
Καμιά πρωτοτυπία, ρε παιδί μου. Ιδια κι απαράλλαχτα μ' αυτά που λένε τα στελέχη κάθε αστικού κόμματος εξουσίας. Βέβαια, αυτά δεν στερούνται ουσίας. Το δικαστικό σώμα αποτελεί ισχυρό θεμέλιο της αστικής εξουσίας. Η περιβόητη «ανεξαρτησία» του αποτελεί το ιδεολογικό άλλοθι για την απόλυτη εξάρτησή του από τα καπιταλιστικά συμφέροντα και τους διαχειριστές των συλλογικών συμφερόντων της αστικής τάξης. Αυτόν τον αποκρουστικό αντιλαϊκό, εξουσιαστικό μηχανισμό περιβάλλει με απόλυτη εμπιστοσύνη ο ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν αντιλαμβανόμαστε για ποιο λόγο απόρησαν πολλοί που η ΜΚΟ «Αρκτούρος» πήρε πέντε χιλιάρικα επιχορήγηση από τους νεοναζί, οι οποίοι διαφήμισαν εντόνως την… οικολογική προσφορά τους. Το χρήμα δεν έχει χρώμα και αυτού του τύπου οι ΜΚΟ έχουν μάθει να παίρνουν χρήμα. Οταν βλέπουν μπροστά τους χαρτονομίσματα γυαλίζουν τα μάτια τους και ξεχνούν τα πάντα. Ακόμα και το γεγονός ότι μπορεί να πάθουν μεγαλύτερη οικονομική ζημιά.
Ο ιδρυτής της ΜΚΟ και δήμαρχος Θεσσαλονίκης Μπουτάρης υπερασπίστηκε την ενέργεια του μαγαζιού. Παίρνουμε λεφτά απ' όποιον μας δώσει και δεν ταυτιζόμαστε με κανένα πολιτικό κόμμα, είπε. Μερικές μέρες αργότερα, όμως, μετρώντας τις αντιδράσεις και βλέποντας ότι θα χάσουν χρηματοδότες και εθελοντές, ανέκρουσαν πρύμναν και επέστρεψαν τα λεφτά στους νεοναζί, αναγνωρίζοντας ότι Και γιατί αποτελεί σφάλμα; ΔιότιΔεν αντελήφθη η κοινωνία, προκλήθηκε σύγχυση, πολλοί άρχισαν να δηλώνουν ότι δε θα ξαναδώσουν δεκάρα στο μαγαζί, και γι' αυτό, μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν περισσότερα, με πόνο ψυχής επέστρεψαν τα πέντε χιλιάρικα στους νεοναζί.
. Αυτό απάντησε η κυρία Λένα Διβάνη, μέλος της ελίτ της τάχαμου διανόησης του σύγχρονου ελληνικού αστισμού, κάνοντας δήθεν αυτοκριτική γι' αυτό που είχε γράψει στο twitter, την ώρα που το αίμα του 19χρονου Θανάση Καναούτη άχνιζε ακόμη στο ρείθρο ενός περιστεριώτικου πεζοδρόμιου. Ολο το υπόλοιπο άρθρο που δημοσίευσε στο protagon.gr ήταν σαν τα μούτρα της. Αντί να ζητήσει συγνώμη και να το βουλώσει, έγραψε έναν λίβελο σε όσους της επιτέθηκαν, επιλέγοντας σκόπιμα μερικά υβριστικά και απειλητικά σχόλια και όχι τα εκατοντάδες σοβαρά σχόλια που την κατέτασσαν εκεί που έπρεπε να την κατατάξουν. Το μόνο που ένοιαξε την εν λόγω μαντάμ ήταν ο αρνητικός θόρυβος γύρω από το όνομά της. Αν ήξερα ότι το παιδί ήταν νεκρό, δε θα έγραφα! Αυτό ήταν η «αυτοκριτική» της. Ο εαυτός της στο κέντρο και όχι ο νεκρός και ο κοινωνικός κανιβαλισμός (εναντίον των φτωχών και όχι εναντίον της ίδιας, που μια χαρά πορεύεται). Σε ελεύθερη απόδοση, η «αυτοκριτική» της θα μπορούσε να αποδοθεί και έτσι: «Κυνηγήστε τους τζαμπατζήδες, αλλά μην τους σκοτώνετε κιόλας, δεν συμφέρει»!
Τι έγραψε η Διβάνη στο twitter, χωρίς καν να γνωρίζει λεπτομέρειες, όπως εκ των υστέρων ισχυρίστηκε; . Ηξερε, όμως, ότι το παιδί τουλάχιστον τραυματίστηκε (το ομολογεί η ίδια). Αυτό, όμως, ουδόλως τη συγκίνησε. Γι' αυτήν το μείζον είναι το κυνηγητό των «τζαμπατζήδων». Με όποιο κόστος (πλην του θανάτου). Η υποτιθέμενη αυτοκριτική της ήταν χειρότερη από το αρχικό εμετικό σχόλιο. Ηταν, όμως, και διδακτική ταυτόχρονα. Αν η Διβάνη δεν ήταν τόσο πωρωμένη, τόσο φανατική, ώστε να βιαστεί να γράψει το εμετικό σχόλιό της, δε θα είχαμε σήμερα ένα ακόμη ζωντανό παράδειγμα μιας πουλημένης στο κεφάλαιο διανόησης, που ανταλλάσσει την «καλοπέρασή» της με αδίστακτη προπαγάνδα υπέρ των πιο αντιδραστικών επιλογών του συστήματος.
Με μεγάλη ικανοποίηση σημειώνουμε ότι στη νεοσυσταθείσα «σοσιαλιστική τάση του ΣΥΡΙΖΑ» συμμετέχει και ο γίγαντας Γιάννης Μιχελογιαννάκης. Πρέπει να έχει και ο σύντροφος Αντώνης Κοτσακάς, τέως δεξί χέρι του Ακη Τσοχατζόπουλου, τον επίσημο χειροκροτητή του.
Διότι ο Γιάννης έχει ειδίκευση στο σπορ, από τότε που κόντευε να σπάσει τα χέρια του χειροκροτώντας τον Γιωργάκη.
ΥΓ1: Πάντως, δεν είναι όλοι οι τέως Πασόκοι στην «τάση» (έτσι λένε τώρα τις φράξιες). Δεν αναφερόμαστε μόνο στη Σοφία Σακοράφα, που ακολουθεί δική της διακριτή πορεία, έχοντας συσσωρεύσει ένα προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο, που δε θέλει να το μοιραστεί με άλλους, αλλά πολλούς ακόμη.
ΥΓ2: Οπως έγραψε το «Εθνος», επικεφαλής της «σοσιαλιστικής τάσης» αναμένεται ν' αναλάβει ο Αλέξης Μητρόπουλος. Λογικό! Εχει και τη γνωστή υπόθεση με το ΣΔΟΕ να διεκπεραιώσει (ενδεικτικά δείτε , , ).
Στροφή προς τις ΗΠΑ και απόλυτη ένταξη στον άξονά τους εισηγείται ο πρωθυπουργικός σύμβουλος Φαήλος Κρανιδιώτης, με άρθρο του στην εφημερίδα «Δημοκρατία». «Μακάρι να υπήρχε δίπολο που θα μας επέτρεπε να κάνουμε καμιά φορά και σκληρό παιχνίδι, όπως κάποτε (σ.σ. Πότε;). Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει», γράφει με το γνωστό καφενειακό του ύφος ο ακροδεξιός. Επειδή, λοιπόν, δεν υπάρχει «δίπολο» (αλήθεια, η Ρωσία αμελητέα ποσότητα είναι;), ο άλλοτε εκ των πρωτεργατών του εθνικιστικού «Δικτύου 21» προτείνει: «Με βάση δύο όπλα, ήτοι τα ενεργειακά κοιτάσματα και τη νέα σχέση Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, να πείσουμε τις ΗΠΑ να γίνουν ο τέταρτος εταίρος σε μια νέα γεωπολιτική διευθέτηση στην Ανατολική Μεσόγειο, αναβαθμίζοντας τη σχέση μας».
Αφήνοντας στην άκρη τα φληναφήματα περί «εταιρισμού» με τις ΗΠΑ, εκείνο που μένει είναι το κήρυγμα υποτέλειας και ξενοδουλείας. Τέτοιος ήταν πάντοτε ο εθνικιστικός εσμός. Οι υπερπατριώτες, από την εποχή της επανάστασης του '21, έψαχναν προστάτες για να προσκολληθούν και να υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους, πλιατσικολογώντας τη χώρα και το λαό μας. Το έδειξαν και στη διάρκεια της ναζιφασιστικής κατοχής.
Οσοι δεν έφυγαν για το Κάιρο, όπου έγιναν γιουσουφάκια των άγγλων ιμπεριαλιστών, έγιναν δωσίλογοι συνεργάτες των κατακτητών. Και μετά την απελευθέρωση, ξανάσμιξαν με όσους ήρθαν από το Κάιρο και όλοι μαζί μακέλεψαν τον ανθό της ελληνικής νεολαίας, εκείνους που όρθωσαν τα στήθη τους και θυσίασαν οικογένειες και βιος για τη λευτεριά.
Ποιος είναι ο πιο άνετος κι ωραίος υπουργός της κυβέρνησης; Ο αναπληρωτής Αγροτικής (υπο)Ανάπτυξης Μάξιμος Χαρακόπουλος με τ' όνομα. Αρμοδιότητες ουσιαστικά δεν έχει, με τον υπουργό Τσαυτάρη δεν λένε ούτε καλημέρα, τους τροϊκανούς δεν τους έχει συναντήσει ούτε σε κοκτέιλ πάρτι και περνάει τον καιρό του περιοδεύοντας στην εκλογική του περιφέρεια (Λάρισα) και τους γειτονικούς νομούς και προσπαθώντας να κρατήσει ζεστές τις σχέσεις της ΝΔ με παραδοσιακά συντηρητικά αγροτικά ακροατήρια. Γι' αυτό, άλλωστε, και τον κράτησε στο πόστο ο Σαμαράς, μετά τον ανασχηματισμό.
Δεν παραλείπει, βέβαια, όπου πηγαίνει, να βγάζει αναμνηστικές φωτογραφίες, τις οποίες και διανέμει μέσω του γραφείου τύπου που έχει συστήσει στο υπουργείο. Αν συγκέντρωνε κανείς όλες αυτές τις φωτογραφίες και τα Δελτία Τύπου που τις συνοδεύουν, θα μπορούσε να φτιάξει ένα σπαρταριστό άλμπουμ υπό τον γενικό τίτλο «Του βουνού και του κάμπου». Ιδού ένα μικρό δείγμα, με απάνθισμα των Δελτίων Τύπου που εξέδωσε το γραφείο του αναπληρωτή υπουργού στη διάρκεια του Αυγούστου:
