Αν έλειπε η ποδιά του «μάστορα» ουδείς θα είχε δισταγμό να απαντήσει στο ερώτημα «ποιος είναι ο ταβερνιάρης και ποιος ο πρέσβης;»: στη μέση ο πρέσβης, δεξιά ο ταβερνιάρης. O πρέσβης, βέβαια, είναι δεξιά και βγήκε… βόλτα στην Πλάκα, όπου… όλως τυχαίως συνάντησε έναν ταβερνιάρη, χωριανό του από την ορεινή Ναυπακτία. Ετσι συστήθηκε στο ελληνικό «κοινό», νομίζοντας ότι απευθύνεται σε… αμερικανάκια.
Η αλήθεια είναι πως ο νέος αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα, Τζορτζ Τσούνις, είναι γόνος ταβερνιάρη της «Αστόρια». Από εκεί ξεκίνησε ο πατέρας του και έχτισε στη συνέχεια μια αλυσίδα από εστιατόρια και καφέ, για να περάσει αργότερα η οικογένεια και στα ξενοδοχεία. Ο ίδιος ο Τζορτζ Τσούνις είχε πει κάποτε ότι η πολιτική μάρκετινγκ στα ξενοδοχεία της οικογενειακής επιχείρησης είναι… ελληνικής έμπνευσης: «Τους φροντίζουμε, τους ταΐζουμε καλά, τους σερβίρουμε καλό καφέ και τελικά τους παρέχουμε και έναν καλό ύπνο».
Ο Τσούνις δεν είναι διπλωμάτης καριέρας, όπως ο Πάιατ. Είναι καπιταλιστής που σε αντάλλαγμα της οικονομικής και πολιτικής (ψήφοι των Ελληνοαμερικανών) στήριξής του προς τους Δημοκρατικούς, από την εποχή του διδύμου Ομπάμα-Μπάιντεν ήδη, ζήτησε και πήρε ως αντάλλαγμα μια θέση πρέσβη («εκ προσωπικοτήτων» όπως λέμε στην Ελλάδα). Είναι «παιδί» του (κουβανικής καταγωγής) Ρόμπερτ «Μπομπ» Μενέντεζ, ισχυρού παράγοντα των Δημοκρατικών, προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας το 2013-15 και ξανά από το 2021.
Μολονότι ο Μενέντεζ έχει «ειδικό ενδιαφέρον» για την Ελλάδα (είναι αυτός που ρύθμισε όλες τις λεπτομέρειες στη νέα συμφωνία για τις αμερικάνικες βάσεις στην Ελλάδα, πραγματοποιώντας ad hoc ταξίδι στην Αθήνα), δεν έκρινε τον Τσούνις ικανό για πρέσβη στην Αθήνα. To 2013 (επί Ομπάμα) θέλησε να τον στείλει στην πολιτικά ανώδυνη Νορβηγία. Ομως ο «δικός μας» τα έκανε θάλασσα κατά την ακρόαση στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας. Μπέρδεψε το πολίτευμα της Νορβηγίας, αναφερόμενος σε πρόεδρο αντί για πρωθυπουργό, ενώ χαρακτήρισε «περιθωριακό στοιχείο» ένα από τα μεγάλα πολιτικά κόμματα της Νορβηγίας, το οποίο μάλιστα συμμετείχε στην κυβέρνηση συνασπισμού της χώρας εκείνη την περίοδο!
Οπως αντιλαμβάνεστε, έπεσε το γέλιο της αρκούδας, ιδιαίτερα από τους ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές. Εξωτερικά, βέβαια, δε γελούσαν αλλά διαμαρτύρονταν οργισμένοι ότι δεν είναι δυνατόν να εκπροσωπήσει τις ΗΠΑ ένας άνθρωπος που δεν ξέρει ούτε το πολίτευμα της χώρας στην οποία θα διαπιστευθεί. Ο «δικός μας» αναγκάστηκε να αποσύρει την υποψηφιότητά του. Μετά, όμως, στρώθηκε στο διάβασμα, όπως λέει το «περιβάλλον» του, ο Μπάιντεν (δηλαδή ο Μενέντεζ) τον πρότεινε για πρέσβη στην Ελλάδα και ο «τσέο» (για να θυμηθούμε τη Νοτοπούλου) του ξενοδοχειακού ομίλου Chartwell Hotels LLC, με προσωπική περιουσία άνω των 110 εκατ. δολαρίων, πέρασε με επιτυχία τις ακροάσεις στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας. Στα ελληνικά τα κατάφερε καλύτερα απ’ ό,τι στα νορβηγικά.
Πώς και αποφάσισε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να στείλει στη θέση ενός έμπειρου διπλωμάτη καριέρας (Πάιατ) έναν καπιταλιστή, περιορισμένων (αν όχι ανύπαρκτων) πολιτικών-διπλωματικών ικανοτήτων, με μοναδικό προσόν του ότι είναι ελληνικής καταγωγής και ξέρει μερικά ελληνικούλια (στο δημοτικό παρακολούθησε και ελληνικό σχολείο); Το αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες του, που του χρωστούσε το επιτελείο του Μπάιντεν, θα μπορούσε να ικανοποιηθεί με άλλον τρόπο.
Χωρίς να μπορούμε να αποκλείσουμε το λάθος (ακόμη και σε επίπεδο γκάφας), κλίνουμε προς την εκτίμηση ότι για την αμερικάνικη διοίκηση μέτρησε το γεγονός ότι τα πράγματα στην Ελλάδα είναι «στρωμμένα» από τον Πάιατ, η πολιτική ηγεσία είναι «δεδομένη» και «προβλέψιμη» και επομένως ο Τσούνις δεν έχει παρά να κάνει δημόσιες σχέσεις, με στόχο να σπάσει τον ριζωμένο στον ελληνικό λαό αντιαμερικανισμό, εκμεταλλευόμενος και την ελληνική καταγωγή του. Αλλωστε, η Νούλαντ (ίσως και ο Πάιατ, ως υφυπουργός Εξωτερικών πλέον) θα παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στην περιοχή και θα παρεμβαίνει.
Περιττεύει να πούμε ότι ο Τσούνις δεν είναι το «ελληνόπουλο της διασποράς» αλλά ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, επιφορτισμένος με το καθήκον της στήριξης της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ στην Ελλάδα, στη Νοτιοανατολική Πτέρυγα του ΝΑΤΟ (με αναβαθμισμένο το ρόλο της Τουρκίας) και στην Ανατολική Μεσόγειο.
YΓ. Αξίζει να σπαταλήσετε ένα πεντάλεπτο για να παρακολουθήσετε το βίντεο του ΑΠΕ-ΜΠΕ με την πρώτη δεξίωση του Τσούνις στην Αθήνα (οπλιστείτε με ηρεμία ή πάρτε κάποιο αντιεμετικό, αν δεν είστε συνηθισμένοι). Αν μας ζητούσατε να βάλουμε έναν τίτλο, θα γράφαμε: Διαγωνισμός γλίτσας. Από υπουργούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη μέχρι την Αγγελοπουλίνα και από τον Κατρούγκαλο μέχρι τον Alexis Παπαχελά. Οσο για τον καπιταλιστή-πρέσβη, ακόμα και τον σύντομο χαιρετισμό (στα αμερικανικά αγγλικά) τού τον είχαν γράψει και τον διάβαζε ευλαβικά από το γραπτό κείμενο, φορώντας τα πρεσβυωπικά γυαλιά του μην του φύγει καμιά λέξη. Ο φόβος κάποιου «μαργαριταριού» φυλάει τα έρ’μα…
