Εξι μέρες μετά την αποκαλούμενη ανταρσία Πριγκόζιν, τα δυτικά ΜΜΕ συνεχίζουν τα σενάρια και τις εκτιμήσεις για τις επιπτώσεις της στην εξέλιξη του πολέμου στην Ουκρανία, στο εσωτερικό της Ρωσίας και κυρίως στην ισχύ και το πολιτικό μέλλον του Πούτιν, ερμηνεύοντας δεδομένα και γεγονότα με βάση τις απαιτήσεις της αμερικανονατοϊκής προπαγάνδας.
Ας δούμε όμως ποια είναι τα πραγματικά δεδομένα.
- Εδώ και καιρό ήταν γνωστή η κόντρα του Πριγκόζιν με το υπουργείο Αμυνας, το οποίο κατηγορούσε για ανεπαρκή ανεφοδιασμό της Wagner με πυρομαχικά. Γι’ αυτό και κατά την εκδήλωση της ανταρσίας απαιτούσε την αντικατάσταση του υπουργού Αμυνας Σοϊγκού και του στρατηγού και αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Γκερασίμοφ, καταλογίζοντάς τους, εκτός των άλλων, ευθύνες για τις όποιες αποτυχίες του ρωσικού στρατού στην Ουκρανία.
- Μετά την ήττα των ουκρανικών στρατευμάτων στο Μπαχμούτ από τους μισθοφόρους της Wagner, η περιοχή παραδόθηκε στον έλεγχο του ρώσικου στρατού και η Wagner αποσύρθηκε στα στρατόπεδά της και δεν συμμετείχε έκτοτε σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, ακόμη και μετά την έναρξη της αντεπίθεσης του ουκρανικού στρατού στις 4 Ιούνη. Αιτία η εκκρεμότητα σχετικά με το μέλλον της Wagner, μετά την απόφαση της ρωσικής ηγεσίας να διαλυθούν οι μισθοφορικές μονάδες και να ενταχθούν με ατομικό συμβόλαιο όσα από τα μέλη τους θέλουν στο ρωσικό στρατό, υπό τον άμεσο έλεγχο του υπουργείου Αμυνας, με καταληκτική ημερομηνία την 1η Ιούλη. Το σχετικό διάταγμα εξέδωσε ο Σοϊγκού και επικυρώθηκε από τον Πούτιν στις 14 Ιούνη.
- Ο Πριγκόζιν αρνήθηκε να αποδεχτεί την ένταξη των μισθοφόρων της Wagner εξαπολύοντας νέα σφοδρά πυρά κατά της στρατιωτικής ηγεσίας και θέτοντας τους δικούς του όρους, μεταξύ των οποίων η ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις δομές του ρωσικού στρατού, εκτός των πυρηνικών όπλων, και το δικαίωμα άσκησης βέτο σε περίπτωση διαφωνίας των εκπροσώπων του στη διοργάνωση κοινών επιχειρήσεων με το ρωσικό στρατό.
- Με δεδομένο ότι η απόφαση Πούτιν ήταν η διάλυση της Wagner και άλλων μισθοφορικών μονάδων, δεν υπήρχε περίπτωση να αποδεχτεί κανένα από τους όρους του Πριγκόζιν, τις κινήσεις και τους στόχους του οποίου προφανώς γνώριζαν πολύ καλά οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες.
- Είναι τουλάχιστον αστείες οι εκτιμήσεις δυτικών ΜΜΕ ότι η ανταρσία Πριγκόζιν και η χωρίς αντίσταση πορεία μερικών χιλιάδων ενόπλων προς τη Μόσχα ήταν ισχυρό πλήγμα και ταπείνωση για τον Πούτιν. Το ίδιο και οι εκτιμήσεις ότι ο ρωσικός στρατός δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να τους αντιμετωπίσει και να τους συντρίψει, αν έπαιρνε τέτοια εντολή από τον Πούτιν. Απλά, ο ρώσος πρόεδρος και το επιτελείο του ακολουθούσε άλλη τακτική, καθώς, όπως φάνηκε από την εξέλιξη της υπόθεσης, στόχος της επίδειξης δύναμης του Πριγκόζιν ήταν η μεγιστοποίηση της άσκησης πίεσης και όχι η κατάληξη σε ένοπλη σύγκρουση. Αλλωστε, είχε προηγηθεί η χωρίς αντίσταση κατάληψη από τη Wagner του Αρχηγείου της Νότιας Στρατιωτικής Περιφέρειας της Ρωσίας, το οποίο εξακολουθούσε να λειτουργεί κανονικά παρακολουθώντας και συντονίζοντας τις επιχειρήσεις του ρώσικου στρατού στα μέτωπα της νότιας Ουκρανίας.
- Ο Πριγκόζιν έπαιξε και έχασε. Οταν αντιλήφθηκε ότι δεν κατάφερε να προκαλέσει ρήγματα στο ρωσικό στρατό, ότι απομονώθηκε και ότι οι πιέσεις και οι εκβιασμοί του δεν έπιασαν, ζήτησε τη μεσολάβηση του λευκορώσου προέδρου Λουκασένκο.
Οπως έγινε γνωστό, με απόφαση Πούτιν όσοι από τους μισθοφόρους της Wagner θέλουν μπορούν να ενταχθούν στο ρωσικό στρατό. Οι υπόλοιποι μπορούν να επιστρέψουν στα σπίτια τους ή να περάσουν στη Λευκορωσία, αφού έχουν αρθεί όλες οι κατηγορίες σε βάρος τους. Αυτό σημαίνει το τέλος της Wagner στη Ρωσία. Ο στόχος του Πούτιν επετεύχθη και ο ίδιος βγήκε αλώβητος απ’ αυτή την κρίση, αποτρέποντας τις οδυνηρές συνέπειες που εγκυμονούσαν τυχόν λάθη στη διαχείρισή της. Ο στρατός, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφάλειας της Ρωσικής Ομοσπονδίας (FSB), οι Τσετσένοι, τα κόμματα από τους εθνικιστές μέχρι τους «κομμουνιστές», στάθηκαν στο πλευρό της ρωσικής ηγεσίας.
Συν τοις άλλοις, όπως και οι ίδιοι οι Αμερικάνοι παραδέχονται, η ανταρσία Πριγκόζιν δεν είχε καμιά επίπτωση στις επιχειρήσεις των ρώσικων στρατευμάτων στα ουκρανικά μέτωπα, όπου η πολυαναμενόμενη αντεπίθεση του ουκρανικού στρατού καρκινοβατεί έχοντας τεράστιες απώλειες σε στρατιωτικό προσωπικό και εξοπλισμό.
Ο Πριγκόζιν, που βρίσκεται ήδη στη Λευκορωσία, θα αναλάβει, όπως φαίνεται, νέα αποστολή. Οπως δήλωσε ο Λουκασένκο, οι μισθοφόροι της Wagner που περνούν στη Λευκορωσία μπορούν να εγκατασταθούν σε εγκαταλειμένο στρατόπεδο και μπορεί να φανούν χρήσιμοι στην ασφάλεια της χώρας. Η Πολωνία, η Ουκρανία, η Λιθουανία, οι οποίες θεωρούνται εχθρικές προς το καθεστώς Λουκασένκο, καθώς και το ΝΑΤΟ, εξέφρασαν ήδη την ανησυχία τους για την εγκατάσταση της Wagner στη Λευκορωσία.
Ωστόσο, εκτός από τις εξωτερικές απειλές, το καθεστώς Λουκασένκο αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις και στο εσωτερικό. Μια απ’ αυτές είναι η αντικαθεστωτική οργάνωση Bypol, η οποία υποστηρίζεται από τη Δύση. Τα μέλη της έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις διαδηλώσεις που ξέσπασαν στη χώρα το 2020, μετά την εκλογική νίκη του Λουκασένκο, απαιτώντας την παραίτηση της κυβέρνησης. Να σημειωθεί ότι ο Λευκός Οίκος δεν αναγνώρισε την εκλογή Λουκασένκο, χαρακτηρίζοντάς την παράνομη και δόλια και δείχνοντας τη δυτικόφιλη Σβετλάνα Τιχανόβσκαγια ως την πραγματική νικήτρια, η οποία έχει έδρα της τη Λιθουανία.
Σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα των «Times» (18/06/23), μετά την καταστολή των διαδηλώσεων από τις δυνάμεις καταστολής του καθεστώτος, πολλά μέλη της Bypol κατέφυγαν στις βαλτικές χώρες, στην Ουκρανία, στην Πολωνία και στην Τσεχία. Εδώ και πολλούς μήνες, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, εκατοντάδες μέλη της Bypol εκπαιδεύονται στην Πολωνία, με έδρα την πόλη Πόσναν, σε ένα σκληρό στρατιωτικό πρόγραμμα και πραγματοποιούν σαμποτάζ και ένοπλες επιθέσεις στο έδαφος της Λευκορωσίας, με τελευταία την επίθεση με drone σε ρωσικό ραντάρ Α-50 στην αεροπορική βάση Machulishchy. Συνεπώς, ο Λουκασένκο έχει πολλούς και σοβαρούς λόγους που υποδέχεται στη χώρα του τους εμπειροπόλεμους μισθοφόρους της Wagner.
Η Wagner δεν ήταν το δημιούργημα ενός «ολιγάρχη», του Πριγκόζιν. Ηταν το μακρύ χέρι του ρωσικού ιμπεριαλισμού. Ο στρατιωτικός του βραχίονας που έκανε τη βρόμικη δουλειά σε χώρες του εξωτερικού, όπως στη Λιβύη, στη Συρία και αλλού. Και οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές χρησιμοποιούν μισθοφορικά σώματα που εμφανίζονται ως δυνάμεις «ιδιωτικής ασφάλειας» (π.χ. η διαβόητη Blackwater στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ.
O κίνδυνος αυτονόμησης τέτοιων σωμάτων, που συγκεντρώνουν δύναμη πυρός όπως οι κρατικές ένοπλες δυνάμεις, είναι πάντα υπαρκτός. Οπως και η αναπήδηση βοναπαρτιστικών συμπεριφορών εκ μέρους των ιδιοκτητών ή των διαχειριστών τους τύπου Πριγκόζιν. Ηταν πραγματικά εξευτελιστικό για τον ρωσικό ιμπεριαλισμό να εμφανίζεται κάθε λίγο ένας «ιδιώτης», ο Πριγκόζιν, και να κάνει εξευτελιστικές δηλώσεις ενάντια στον υπουργό Αμυνας και στον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου. Ο Πούτιν, δημιούργημα του οποίου υπήρξε η Wagner, έπρεπε να το τελειώσει. Και το τελείωσε. Ο βοναπαρτίσκος Πριγκόζιν μπορεί να βρεθεί κάποια μέρα «αυτοκτονημένος».
Τα δυτικά ΜΜΕ, που πανηγύριζαν για την «πορεία της Wagner προς τη Μόσχα», παραμυθιάζοντας τους αναγνώστες και ακροατές τους με κάτι που στην πραγματικότητα έμοιζε με πορεία των «γενναίων του Μπρανκαλεόνε», τώρα βρήκαν άλλο «κοσκινάκι»: τις εκκαθαρίσεις που ετοιμάζει ο Πούτιν, με πρώτο τον στρατηγό Σουροβίκιν (τον γνωστό ως «στρατηγό Αρμαγεδώνα»), ο οποίος –πάντα σύμφωνα με τα δυτικά ΜΜΕ- έχει συλληφθεί και ανακρίνεται νυχθημερόν για να διαπιστωθεί αν ήταν αυτός που ενθάρρυνε τον Πριγκόζιν στο οπερατικό βοναπαρτιστικό του εγχείρημα.
Οπως αντιλαμβάνεστε, δε θα δώσουμε καμιά βάση σ’ αυτά τα δημοσιεύματα, που θυμίζουν κάποια παλαιότερα για τον καρκίνο του προστάτη από τον οποίο έπασχε ο Πούτιν και τον… σωσία που εμφανιζόταν στη θέση του. Ασφαλώς και δεν περιποιεί τιμή σε ένα ιμπεριαλιστικό καθεστώς να αντιμετωπίζει ανταρσία από μια δική του μισθοφορική δύναμη. Λογικό είναι να την πληρώσουν κάποιοι στρατιωτικοί. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι ιμπεριαλιστικές ηγεσίες δεν συγχωρούν ούτε την αμέλεια. Αυτό όμως δε θα το μάθουμε από τα «κίτρινα» κουτσομπολιά του δυτικού Τύπου. Τα μαντάτα θα έρθουν από τη Ρωσία. Απλώς θα τα πληροφορηθούμε εκ των υστέρων. Οταν θα έχουν γίνει οι καρατομήσεις ή/και οι «αυτοκτονίες», αγαπημένη μέθοδος με την οποία τιμωρεί τους «αλλαξοπιστήσαντες» πρώην συνεργάτες του ο πραγματικός Βοναπάρτης του Κρεμλίνου, που εξακολουθεί να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης της ρωσικής ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης.
YΓ. «Η ταπείνωση του Βλαντιμίρ Πούτιν» είναι ο τίτλος που έβαλε ο Economist στο… εμπνευσμένο εξώφυλλό του. «Ο Βλαντιμίρ Πούτιν μοιάζει με αδέξιο κακοποιό μέσα στην κούφια συμμορία στην οποία έχει καταντήσει τη Ρωσία. Η ανταρσία της Wagner έχει αποκαλύψει την αυξανόμενη αδυναμία του», ήταν το σχόλιο με το οποίο ο Economist συνόδευσε την ανάρτηση του εξώφυλλου στο Twiiter. Το εξώφυλλο έγινε ήδη viral καθώς αναδημοσιεύεται απ’ όλα τα δυτικά Μέσα. Για μια φορά ακόμη κάνουν την επιθυμία τους πραγματικότητα. Μέχρι τώρα τον έχουν βγάλει με καρκίνο του προστάτη, με σύφιλη και κάμποσες ακόμα αρρώστιες. Τώρα το έριξαν στην πιο γελοία ηθικολογία, παραβλέποντας το γεγονός πως για να ταπεινωθεί ο Πούτιν δε φτάνει ένα οπερατικό πραξικόπημα, αλλά πρέπει να ηττηθεί καταρχάς στρατιωτικά στην Ουκρανία. Κι επειδή αυτό δεν διαγράφεται στον ορίζοντα, αν και το έχουν… ανακοινώσει κάμποσες φορές, φτιάχνουν γκραν γκινιόλ εξώφυλλα.
