Η πολιτική ηγεσία της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας σπάνια βυθίζει τη χώρα σε πολιτική κρίση. Η αυταρχική τευτονική παράδοση ζει και βασιλεύει. Ακόμα και όταν η Γερμανία βυθίζεται σε καπιταλιστική ύφεση (όπως τώρα), το πολιτικό σύστημα φροντίζει να μην υπάρξουν τριγμοί στην κυβερνητική διαχείριση της αστικής εξουσίας.
Πιστός σ’ αυτή την παράδοση, ο σοσιαλδημοκράτης Ολαφ Σολτς δρομολόγησε ήδη την πτώση της κυβέρνησής του και τη διεξαγωγή εκλογών στις 23 Φλεβάρη. Μετά την αποπομπή του υπουργού Οικονομικών Κρίστιαν Λίντνερ και την αποχώρηση από την κυβερνητική συμμαχία των φιλελεύθερων (FDP), ο Σολτς ηγείται μιας κυβέρνησης μειοψηφίας,καθώς SPD και Πράσινοι δε διαθέτουν πλειοψηφία στη Μπούντεσταγκ.
Ο Σολτς δεν περίμενε να καταθέσει πρόταση μομφής η αντιπολίτευση. Σε συνεννόηση με τα υπόλοιπα αστικά κόμματα (βασικά με το δίδυμο της Δεξιάς-Ακροδεξιάς CDU-CSU) επέλεξε την… τιμητική αποχώρηση. Εστειλε επιστολή στον πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Βουλής (Μπούντεσταγκ) Μπέρμπελ Μπας, ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης. Η ψηφοφορία θα γίνει στις 16 Δεκέμβρη, η κυβέρνηση δε θα λάβει ψήφο εμπιστοσύνης και ο Σολτς δε θα συμπληρώσει τετραετία στην καγκελαρία. Ετσι, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ, πρέπει να διαλύσει την Ομοσπονδιακή Βουλή μέσα σε 21 μέρες και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές μέσα σε 60 μέρες. Τα αστικά κόμματα έχουν ήδη συμφωνήσει να γίνουν οι πρόωρες εκλογές στις 23 Φλεβάρη. Τευτονική τάξη και ακρίβεια.
Ούτε μετά τις εκλογές θα υπάρξει πρόβλημα σχηματισμού κυβέρνησης, η οποία -όπως όλα δείχνουν- θα είναι και πάλι συμμαχική. Τα γκάλοπ δίνουν στο CDU/CSU του Φρίντριχ Μερτς λίγο πάνω από 30%, στη δεύτερη θέση φέρνουν την ακροδεξιά AfD με ποσοστό γύρω στο 18%, στην τρίτη θέση οι σοσιαλδημοκράτες του SPD με γύρω στο 16% και στην τέταρτη οι Πράσινοι με γύρω στο 13%. Οι φιλελεύθεροι (FDP) και η ψευτο-Αριστερά, με βάση τα γκάλοπ, θα μείνουν εκτός Βουλής καθώς δεν πιάνουν το 5%.
Επειδή όλοι έχουν κυβερνήσει με όλους, δε θα έχουν πρόβλημα σχηματισμού κυβέρνησης, αποκλείοντας φυσικά την AfD. Οι σοσιαλδημοκράτες, που θα στείλουν τον Σολτς στην πολιτική αποστρατεία, θα ήθελαν να παραμείνουν για ένα διάστημα εκτός κυβέρνησης, ώστε να αναβαπτιστούν και να ανακάμψουν. Αν, όμως, δεν φτάνουν οι ψήφοι για να σχηματιστεί κυβέρνηση CDU/CSU και Πράσινων (ενδεχομένως και FDP, αν μπει στην κυβέρνηση) ή αν οι Πράσινοι δε θελήσουν να μπουν μόνοι τους σε μια κυβέρνηση της Δεξιάς και στυλώσουν τα πόδια, τότε θα έχουμε και πάλι «μεγάλο συνασπισμό», όπως αποκαλούνται οι κυβερνήσεις συνεργασίας CDU/CSU και SPD.
Μπορεί αυτό να μην είναι βολικό για τις ιδιαίτερες κομματικές επιδιώξεις του SPD, όμως τα γερμανικά ιμπεριαλιαστικά κόμματα έχουν μάθει να βάζουν το κρατικό συμφέρον πάνω από το κομματικό. Με τη Γερμανία σε ύφεση, η μονοπωλιακή αστική τάξη της χώρας θα απαιτήσει από τα αστικά κόμματα εξουσίας ν’ αφήσουν τις τσιριμόνιες και να σχηματίσουν πάση θυσία κυβέρνηση. Κι αυτό -εκτός συγκλονιστικού απροόπτου θα γίνει.
Από την εξίσωση λείπει ο βασικός παράγοντας που θα μπορούσε να δημιουργήσει πολιτική κρίση: η γερμανική εργατική τάξη. Αυτός ο παράγοντας, όμως, λείπει εδώ και χρόνια (ακόμα και στη στοιχειώδη μορφή του, αυτή της συνδικαλιστικής διεκδίκησης), γεγονός που διευκολύνει το έργο των αστικών πολιτικών δυνάμεων.
