Γράφουμε τόσο καιρό τώρα για την εποποιία που γράφουν οι μαχητές της Παλαιστινιακής Αντίστασης στα πεδία των μαχών και έχουμε λίγες αναφορές σε μια άλλη εποποιία, αυτή των αμάχων Παλαιστίνιων της Γάζας, που με τη γενναία στάση τους αποτελούν τον πυλώνα πάνω στον οποίο στηρίζεται η ένοπλη Αντίσταση. Τις μέρες των σφοδρών βομβαρδισμών, αλλά και με την έναρξη της προσωρινής εκεχειρίας, ο λαός έδειξε την ίδια γενναιότητα, στηρίζοντας με τη στάση του την Αντίστασή του.
Μπορούμε να πούμε με απόλυτη σιγουριά ότι υπάρχει ισχυρή ηθικοπολιτική ενότητα ανάμεσα στο λαό και την Αντίσταση. Είναι ένα σώμα μια καρδιά. Παρακάτω συγκεντρώσαμε ένα μικρό μέρος από το πολύ πλούσιο υλικό που αποδεικνύει αυτή την ηθικοπολιτική ενότητα μέσα από τη στάση των αμάχων της Γάζας.
Οι προσπάθειες των σιωναζιστών να εμποδίσουν τους εκτοπισμένους αμάχους να γυρίσουν στα βόρεια της Λωρίδας της Γάζας απέτυχαν παταγωδώς. Οι άμαχοι επέστρεψαν στα σπίτια τους, έστω κι αν χρειάστηκε να το πληρώσουν ακόμα και με αίμα, όταν οι σιωναζιστές άνοιξαν πυρ προσπαθώντας να αναχαιτίσουν τις πορείες των αμάχων προς βορρά.
Δύο ήταν οι νεκροί και αρκετοί οι τραυματίες. Το Σάββατο, ασθενοφόρο της Ερυθράς Ημισελήνου που πορεύονταν προς το Βορρά από τη λεωφόρο Σαλάχ Αλ-Ντιν, συνοδεύοντας τις δυνάμεις του ΟΗΕ και τα φορτηγά με εφόδια, σταμάτησε για να πάρει τραυματία από τα πυρά των σιωνιστών. Αδιάψευστος μάρτυρας η φωτογραφία. Η παρουσία κυανόκρανων του ΟΗΕ αποδεικνύει ότι τραβήχτηκε μετά την εκεχειρία.
Οι εκτοπισμένοι Παλαιστίνιοι επέστρεψαν στο Βορρά. H παρουσία σιωναζιστικών τεθωρακισμένων κατά τη διαδρομή τους δεν τους πτόησε.
Στο βορρά αντίκρισαν τις εικόνες της σκόπιμης καταστροφής των σπιτιών τους.
Aυτή ήταν κάποτε η Αλ-Ζάχρα, με τις μεγάλες πολυκατοικίες, στο κέντρο της Λωρίδας.
To χωριό Ζοχάρ Αλ-Ντικ, ανατολικά της Χάν Γιούνις, στο κέντρο της Λωρίδας.
Εδώ στεκόταν κάποτε το συγκρότημα πολυκατοικιών Αλ-Νάντα, στη βόρεια Λωρίδα της Γάζας. Oι Παλαιστίνιοι που έχασαν τις κατοικίες τους ψάχνουν στα συντρίμμια να βρουν ρούχα και αντικείμενα του νοικοκυριού τους. Κακή κουβέντα για την Αντίσταση δε βγαίνει από τα στόματά τους.
Tεράστια η καταστροφή στον κόμβο Αμπού Σαρχ στη μαρτυρική Τζαμπάλια.
Αυτοί, όμως, συνεχίζουν σε μία κατεύθυνση: προς βορράν!
Κατασκηνώνουν στο ύπαιθρο, εκεί που κάποτε ήταν τα σπίτια τους.
Τρώνε το φτωχικό φαγητό τους εκεί που πριν ήταν το σπίτι τους. Καλούν τον δημοσιογράφο να φάει μαζί τους. «Εγώ είμαι στο σπίτι μου. Δε θα φύγω από το σπίτι μου, ακόμα κι αν πεθάνω, ακόμα κι αν μου κόψουν το λαιμό. Εδώ είναι το σπίτι μου. Εδώ είμαι. Εδώ είμαι. Και να διαλύσουν τα σπίτια μας, και να σκοτώσουν τα παιδιά μας, εμείς θα επιμείνουμε. Οχι μόνο τα σπίτια, αλλά και τα παιδιά μας που αξίζουν πάνω απ’ όλα. Είναι η γη μας. Δε θα φύγω από εδώ παρά μόνο αν φύγει η ψυχή μου. Πρώτα θα φύγει η ψυχή μου και μετά το σώμα μου. Το σώμα μου είναι το τελευταίο πράγμα που θα φύγει από εδώ. Ολα αυτά είναι θυσία για την Αλ-Κουντς (σ.σ. Ιερουσαλήμ). Ελπίζω να πάμε μαζί στην Ιερουσαλήμ».
Σακσούκα… γκουρμέ: Λάδι, κρεμμύδι, ντομάτα,πράσινη πιπεριά, αυγά. Υγεία και ευεξία για τους νεαρούς άντρες που μαγειρεύουν με καυσόξυλα, αμέσως μόλις επέστρεψαν στο χωριό τους Κουζάα, μετά από 49 μέρες εκτοπισμού. Και κυρίως πίστη στη νίκη και στους μαχητές Αλ-Κασάμ. Αυτό το φαγητό δε θα το άλλαζαν με καμία γκουρμέ συνταγή. Δεν είναι η γεύση των υλικών στο τηγάνι, είναι η γεύση της αισιοδοξίας για τη νίκη.
Αποφασιστικότητα: «Εδώ ήταν το σπίτι που έμενα με τα δυο μου παιδιά και τις δυο νύφες μου. Δεν πρόλαβαν να το χαρούν το σπίτι οι νύφες μου. Εμείς είμαστε ένας λαός που αγαπάει τη ζωή, θέλουμε να ζήσουμε, θέλουμε να χαρούμε, θέλουμε να περάσουμε καλά. Γι’ αυτό θα επιμείνουμε, ό,τι και να κάνουν. Θα ξεκινήσουμε και θα τα ξαναφτιάξουμε από την αρχή τα σπίτια μας. Και θα τα κάνουμε καλύτερα από πριν. Ορκίζομαι ότι θα φτιάξουμε ξανά αυτή τη γειτονιά και θα γυρίσουμε, θέλουν σε θέλουν. Κι όχι μόνο στη Γάζα, σε όλη την Παλαιστίνη θα πάμε. Αυτή είναι η κληρονομιά που μου άφησε ο μπαμπάς μου και θα την αφήσω και εγώ στα παιδιά μου. Θα μείνουμε, θα φτιάξουμε ξανά τα σπίτια μας, θα απελευθερώσουμε και αυτή τη γειτονιά, και τη Γάζα, και τη Ζεκίμ και όλες τις περιοχές της χώρας μας. Το αίμα μας θα γίνει ηφαίστειο και θα ξεχυθεί παντού μέχρι να ελευθερώσουμε τη χώρα μας. Οι νύφες μου θα γεννήσουν παιδιά. Κι αυτά τα παιδιά θα πλημμυρίσουν την Παλαιστίνη και θα απελευθερώσουν τη ζωή μας και τη χώρα μας στο μέλλον. Εμείς δεν παραδινόμαστε. Δεν χάνουμε. Κι ένας τελευταίος να μείνει από εμάς, ένα παιδί, δεν θα παραδοθούμε. Θα αντισταθούμε». Τι να πούμε; Υποκλινόμαστε στην παλαιστίνια μάνα.
«Ημασταν στα σπίτια μας, ήμασταν άμαχοι. Επεσαν πάνω μας. Σκότωσαν τα παιδιά μας, τις γυναίκες μας. Ισραήλ, θα ‘ρθει και σένα η μέρα σου. Και η δική σου μέρα, Αμερική. Μας διαλύσατε. Μας διώξατε από τα σπίτια μας, σκοτώσατε τα παιδιά μας, μας πετάξατε στο δρόμο. Κλαίνε τα παιδιά όταν ακούνε ρουκέτες και βομβαρδισμούς. Εμείς θα μείνουμε, δε θα φύγουμε. Κι ας είμαστε πολιορκημένοι εδώ και χρόνια. Κι ας έχουμε πείνα. Παρότι διαλύσατε τα πάντα. Παρολαυτά, εμείς θα μείνουμε. Θα αντισταθούμε. Και θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε. Θα γυρίσουμε και θα μαγειρεύουμε με ξύλα. Ολα θα τα ξαναφτιάξουμε με τα χέρια μας. Ο θεός να προσέχει τους αντάρτες μας. Εμείς θα παραμείνουμε με την Αντίσταση».
«Είμαι ο Μοχάμεντ Ζαζάρ από τη Σάμπρα. Οπως βλέπετε, διέλυσαν τα πάντα. Μεγάλη καταστροφή. Διέλυσαν ένα τριόροφο σπίτι. Δεν είχε μέσα αντάρτες. Μολονότι είναι όλα γκρεμισμένα και διαλυμένα, παρά τους μάρτυρες, η ψυχολογία μας είναι πάρα πολύ υψηλή. Το ηθικό μας είναι πολύ υψηλό. Ολοι οι άνθρωποι της Γάζας και εμείς τρέφουμε μεγάλο σεβασμό και εκτίμηση στην Αντίσταση. Δόξα τω θεώ που έχουμε τους αντάρτες μας. Αυτοί μας κάνουν να έχουμε τα κεφάλια μας ψηλά. Παρά τον αποκλεισμό και τους βομβαρδισμούς, το ηθικό μας είναι πολύ ψηλά. Δεν μας ενδιαφέρει ό,τι και να κάνουν οι Ισραηλινοί. Ούτε τρίχα δε θα κουνήσουν από εμάς. Ηρθα και βρήκα το σπίτι μου διαλυμένο αλλά δεν κουνήθηκε ούτε τρίχα στο κεφάλι μου. Ολα θυσία για την Αντίστασή μας».
Aλλοι δεν έφυγαν ακόμα από το Νότο. Εδώ μια παρέα παιδιών σ’ έναν καταυλισμό εκτοπισμένων στη Χαν Γιούνις.
Οι φοιτητές ενός πανεπιστημιακού κολλέγιου στο Νότο έγιναν μάγειροι και μαγειρεύουν για τους εκτοπισμένους. Με καυσόξυλα, φυσικά.
Στα ερείπια του σπιτιού της μια Παλαιστίνια καλεί το τηλεοπτικό συνεργείο και του προσφέρει τσάι.
Στις περιοχές ανατολικά της Χαν Γιούνις, που οι σιωναζιστές τις ισοπέδωσαν, οικογένειες επέστρεψαν για να ζήσουν στα ερείπια.
Παρά τις οικτρές συνθήκες διαβίωσης, το κοριτσάκι πρέπει να είναι λουσμένο και χτενισμένο.
