Η παμπόνηρη Ελισάβετ, που τα ‘χει τετρακόσια παρά τα ενενηνταφεύγα χρόνια της, πέταξε το καρφί την ώρα που οι ηγέτες του G7 ετοιμάζονταν για την καθιερωμένη «οικογενειακή» φωτογραφία: «Υποτίθεται ότι τώρα πρέπει να δείξετε σαν να το απολαμβάνετε;». Το καρφί πήγαινε περισσότερο στον… ασυγκράτητο Μπόρις Τζόνσον, που κηρύσσοντας (ως οικοδεσπότης) τη λήξη της συνόδου, είχε πει: «Είχαμε μια φανταστική αρμονία. Αναγεννήθηκε η εταιρική μας σχέση».
Τόση αρμονία είχαν που ο ίδιος κόντεψε να παίξει ξύλο με τον Μακρόν, ο οποίος -με τη σύμφωνη γνώμη της Μέρκελ και των υπόλοιπων ευρωενωσιτών- ανέλαβε να τα ψάλει στον Τζόνσον για παραβίαση της συμφωνίας του Βrexit στο ζήτημα των συνόρων μεταξύ Δημοκρατίας της Ιρλανδίας και Βόρειας Ιρλανδίας, αναγκάζοντάς τον να δηλώσει ότι η ακεραιότητα του Ηνωμένου Βασιλείου είναι αδιαπραγμάτευτη (σαν να ήταν ο Τσόρτσιλ στη διάρκεια του Β’ παγκόσμιου πολέμου)!
Ο Τζόνσον είχε κάθε λόγο να καυχηθεί για επιτυχία της συνόδου, καθώς ήταν το πρώτο διεθνές φόρουμ στο οποίο εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος μιας εκτός ΕΕ Βρετανίας. Ο Μπάιντεν ήθελε να εμφανιστεί ως «ηγέτης του ελευθέρου κόσμου», λίγο προτού συναντηθεί με τον Πούτιν. Η Μέρκελ και ο Μακρόν ήθελαν να εμφανιστούν ως οι αδιαμφισβήτητοι ηγέτες της ΕΕ, που όταν χρειάζεται ρίχνουν και λίγο «ξύλο» στον αναιδή Μπόρις. Οι υπόλοιποι (ο Τριντό, ο Ντράγκι, ο Σούγκα) πρέπει να βαριόταν αφόρητα.
Ηγετική σύνοδος των ιμπεριαλιστικών κρατών του πλανήτη χωρίς τη Ρωσία και την Κίνα δεν νοείται. Θα μπορούσε, βέβαια, να είναι σύνοδος ενάντια στη Ρωσία και την Κίνα, όπως την περίοδο του λεγόμενου «ψυχρού πολέμου». Δεν ήταν, όμως, ούτε τέτοια. Ο Μακρόν, για παράδειγμα, φρόντισε εξαρχής να καταστήσει σαφές ότι η Γαλλία και η ΕΕ δε θα συμμετάσχουν σε μια μετωπική σύγκρουση με την Κίνα. Το ίδιο επανέλαβε ο Ντράγκι, ξεκαθαρίζοντας ότι η Ιταλία δεν υιοθετεί μια ιδιαίτερα σκληρή στάση προς την Κίνα. «Οφείλουμε να συνεργαστούμε μαζί της», ήταν το σαφές μήνυμά του. Η Γερμανία από την πλευρά της, μπορεί να συμφωνεί σε άνευ πρακτικής σημασίας κείμενα που καλούν τη Ρωσία να απομακρύνει άμεσα τις δυνάμεις της από την Ανατολική Ουκρανία, όμως δεν είναι διατεθειμένη να εγκρίνει κυρώσεις που θα «πονούσαν» τη Ρωσία και περιμένει να ολοκληρωθούν τα τελευταία χιλιόμετρα του ρωσογερμανικού αγωγού Nord Stream 2, χωρίς κανένα εμπόδιο, μετά την άρση και των αμερικάνικων κυρώσεων.
Δεν υφίσταται, λοιπόν, κάποιο ενιαίο ιμπεριαλιστικό μέτωπο της Δύσης ενάντια στη Ρωσία και την Κίνα. Κάθε ιμπεριαλιστική χώρα καθορίζει μόνη της τις σχέσεις της και με τη Ρωσία και με την Κίνα, ανάλογα με τα δικά της ιδιαίτερα συμφέροντα. Κυρίως δεν υφίσταται αμερικάνικη ηγεμονία. Κι αυτό επιβεβαιώθηκε για μια φορά ακόμη. Μπορεί ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της προεδρίας Μπάιντεν να επιμένει ότι «η Αμερική επέστρεψε», αλλά αυτό αφορά μάλλον τις φωτογραφίσεις στην παραλία της Κορνουάλης και το τσάι με την Ελισάβετ (που του θύμισε τη μητέρα του, λες κι ο ίδιος είναι τζόβενο!) και όχι τις ιμπεριαλιστικές σχέσεις. Οι ισχυρές ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ δεν αναγνωρίζουν αμερικάνικη ηγεμονία. Ακόμα και στο ΝΑΤΟ, αρνούνται να διαθέσουν πολεμικές δαπάνες ίσες με το 2% του ΑΕΠ τους (ζήτημα που ήγειρε διαρκώς ο Τραμπ, όπως θυμόμαστε).
Κατά τα άλλα, το κοινό ανακοινωθέν του G7 είναι ένα πολιτικά αδιάφορο κείμενο, γεμάτο ευχολόγια για την οικονομία, το κλίμα, την covid-19 και τη φυλετική ισότητα και εκφράσεις «ανησυχίας» για την πολιτική της Ρωσίας στην Ανατολική Ουκρανία και την Κριμαία και της Κίνας στις θάλασσες της Νότιας και Ανατολικής Κίνας και έναντι της Ταϊβάν.
