«Εχουμε πάντοτε υπερασπιστεί και υποστηρίξει την ουκρανική υπόθεση, όχι μόνο επειδή πιστεύουμε στην υπόθεση, αλλά επίσης επειδή η Ιταλία δεν μπορεί να ρισκάρει να γίνει ο αδύναμος κρίκος στη συμμαχία της Δύσης. Η Δύση πρέπει να ξέρει ότι μπορεί να υπολογίζει σ’ εμάς. Δεν θ’ ανεχόμουν καμιά ασάφεια σ’ αυτό το θέμα».
Αυτή τη δήλωση έκανε στην κρατική RAI η Τζιόρτζια Μελόνι, επικεφαλής του νεοφασιστικού κόμματος «Αδελφοί της Ιταλίας», την Πέμπτη 21 Ιούλη. Είδατε να σχολιάζεται στα ελληνικά ΜΜΕ; Ούτε καν αναφέρθηκε. Αντίθετα, στον έλληνα αναγνώστη μεταφέρεται η εικόνα μιας Μελόνι «έξαλλης», «αντισυστημικής», έτοιμης να σπρώξει την Ιταλία εκτός ΕΕ και ΝΑΤΟ, προκειμένου να υποστηρίξει τον Πούτιν. Κι όμως, η Μελόνι, αν και το κόμμα της ήταν το μοναδικό που δεν συμμετείχε στην κυβερνητική συμμαχία που στήριζε τον Ντράγκι, ήταν αυτή που τάχθηκε δημόσια υπέρ της αποστολής όπλων στην Ουκρανία από την ιταλική κυβέρνηση.
Και βέβαια, δεν ήταν η Μελόνι που έριξε τον Ντράγκι. Τον έριξε ο ανταγωνισμός των κομμάτων που στήριζαν την κυβέρνησή του, καθώς κοίταζαν τις δημοσκοπήσεις. Το «Κίνημα 5 Αστέρων» (Κ5Α) κατέρρεε δημοσκοπικά και ο Τζουζέπε Κόντε έψαχνε τρόπο να επιβιώσει πολιτικά. Οταν «την έπεσε» στον Ντράγκι, παριστάνοντας τον αντιπολιτευόμενο-συμπολιτευόμενο, είδε τον υπουργό Εξωτερικών και πρώην πρόεδρο του Κ5A, Λουίτζι ντι Μάιο, να διασπά το κόμμα, παίρνοντας μαζί του καμιά πενηνταριά βουλευτές και γερουσιαστές και δημιουργώντας νέο κόμμα.
Οταν ο Ντράγκι βολιδοσκόπησε τα άλλα κόμματα για τη στήριξη μιας νέας κυβέρνησής του, και η «Λέγκα» και το PD («Δημοκρατικό Κόμμα») του το ξέκοψαν. Δε θα στήριζαν μόνοι τους την κυβέρνηση, βλέποντας από τη μια τη Μελόνι και από την άλλη τον Κόντε να μαζεύουν ψήφους, παριστάνοντας την αντιπολίτευση.
To φαινόμενο κάθε άλλο παρά ασύνηθες είναι για την Ιταλία. Μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο ο μέσος όρος ζωής μιας κυβέρνησης μόλις που ξεπερνά τον ένα χρόνο. Το κομματικό σύστημα δεν είναι σταθερό και δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει σταθερό με πρωθυπουργό έναν μη εκλεγμένο, πρώην κεντρικό τραπεζίτη της ΕΕ. Ομως, έχει έναν ιδιαίτερα σταθερό στην άσκηση της αστικής διαχείρισης κρατικό μηχανισμό που μπορεί και καλύπτει το κενό κάθε φορά που προκύπτει πολιτική αστάθεια. Ουδέποτε η πολιτική αστάθεια, που αποτελεί πλέον παράδοση, όπως είπαμε, εμπόδισε τον ιταλικό ιμπεριαλισμό από τη διεκδίκηση αυτών που «του ανήκουν» στη διεθνή ιμπεριαλιστική σκακιέρα.
Η Ιταλία έχει εκλογές στις 25 Σεπτέμβρη. Και η Μελόνι φιλοδοξεί να είναι αυτή που θα πάρει από τον πρόεδρο Ματαρέλα την εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση. Γι’ αυτό και παρά το νεοφασιστικό χαρακτήρα του κόμματός της, φρόντισε να δείξει την απόλυτη νομιμοφροσύνη της στην ιταλική μονοπωλιακή αστική τάξη και τις στρατηγικές επιλογές της. Αλλωστε, δεν είναι καινούργια στην ιταλική αστική πολιτική σκηνή, καθώς υπήρξε υπουργός του Μπερλουσκόνι. Βλέποντας ότι η μεν «Φόρτσα Ιτάλια» φυλορροούσε ο δε Σαλβίνι εγκατέλειψε τις ανοιχτά νεοφασιστικές διακηρύξεις του και τράβηξε τη «Λέγκα» προς το χώρο της παραδοσιακής Δεξιάς, προκειμένου να μπει στα κυβερνητικά σαλόνια, έστησε ένα κόμμα στον κενό νεοφασιστικό χώρο, παριστάνοντας την πολιτικά αδιάφθορη, με τις γνωστές δόσεις κούφιας κοινωνικής δημαγωγίας που πάντοτε χρησιμοποιούν οι φασίστες.
Οι δημοσκοπήσεις φέρνουν τους «Αδελφούς της Ιταλίας» πρώτο κόμμα. Η Μελόνι έκανε μια ακόμη αποφασιστική κίνηση, συμμαχώντας με τη «Λέγκα» του Σαλβίνι και τη «Φόρτσα Ιτάλια» του Μπερλουσκόνι (που θέλει να ξαναεκλεγεί γερουσιαστής), για να εκμεταλλευτούν το ιταλικό εκλογικό σύστημα που μοιράζει τα 2/3 των εδρών αναλογικά και το 1/3 σε μονοεδρικές περιφέρειες, όπου την έδρα παίρνει ο πρώτος.
Ανάλογες κινήσεις είχαν αρχίσει να γίνονται προηγουμένως στον πέραν της Δεξιάς πολιτικό χώρο. Ο Ενρίκο Λέτα του PD ανακοίνωσε συμμαχία με τον Κάρλο Καλέντα, επικεφαλής του μικρού κεντρώου κόμματος Αzione. Προτού προλάβουν να το γιορτάσουν, όμως, ο Καλέντα ανακοίνωσε πως σπάει τη συμμαχία με το PD, γιατί ο Λέτα ανακοίνωσε πως σκοπεύει να συμμαχήσει και με δυνάμεις όπως η «Ιταλική Αριστερά», που ήταν ενάντια στην κυβέρνηση Ντράγκι. Οι πληροφορίες λένε ότι ο Καλέντα πρόκειται να συμμαχήσει με τη «Ζωντανή Ιταλία» του Ματέο Ρέντσι, πρώην πρωθυπουργού του PD. Ο Λέτα κατάφερε να κλείσει συμμαχία με τους Πράσινους, το κόμμα του Λουίτζι ντι Μάιο που αποχώρησε από το Κ5Α και την «Ιταλική Αριστερά». Ισως σύντομα προσχωρήσει και ο Κόντε με ό,τι έχει απομείνει στο Κ5Α.
Ετσι, επί της ουσίας έχουμε δύο μεγάλους συνασπισμούς. Από τη μια η Δεξιά, η Ακροδεξιά και ο Νεοφασισμός και, από την άλλη, η Κεντροαριστερά με την Αριστερά. Με όλη τη σχετικότητα που έχουν αυτοί οι όροι στην ιταλική αστική πολιτική σκηνή, καθώς ηγέτες και κόμματα αλλάζουν χρώματα πιο συχνά από πουκάμισα.
Οι δημοσκοπήσεις φέρνουν πρώτο το συνασπισμό Μελόνι-Σαλβίνι-Μπερλουσκόνι και οι δημοσκόποι προβλέπουν ότι η διαφορά δεν καλύπτεται, γιατί ο συνασπισμός Δεξιάς, Ακροδεξιάς και Νεοφασισμού θα ευνοηθεί από την αναμενόμενη αύξηση της αποχής και μπορεί να κερδίσει ακόμα και το 90% των μονοεδρικών περιφερειών. Μέχρι τις 25 Σεπτέμβρη υπάρχει δρόμος ακόμη και δεν μπορούν να βγουν ασφαλή συμπεράσματα από μια προεκλογική εκστρατεία που διεξάγεται στις παραλίες.
Ούτε είναι σίγουρο ότι η Μελόνι θα διαθέτει εκείνη την πλειοψηφία που θα της επιτρέψει να πάει στο Κυρηνάλιο και να ζητήσει από τον Ματαρέλα να τη χρίσει πρωθυπουργό. Οι νυν σύμμαχοί της μπορούν κάλλιστα να την εγκαταλείψουν, αν πάρουν καλύτερα ανταλλάγματα από την άλλη πλευρά, και να έχει την τύχη της Μαρίν Λεπέν που φτάνει στην πηγή και νερό δεν πίνει. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι ο μεν Σαλβίνι έχει συγκυβερνήσει με το Κ5Α στην πρώτη και τη δεύτερη κυβέρνηση Κόντε, όλοι δε μαζί (πλην της Μελόνι) στήριξαν την κυβέρνηση Ντράγκι.
Θυμόσαστε τι ντόρος γινόταν τότε, όταν συμμάχησαν και σχημάτισαν κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον καθηγητάκο Τζουζέπε Κόντε η «Λέγκα» και το Κ5Α; Τους έλεγαν «αντισυστημικούς», προέβλεπαν ότι θα οδηγήσουν την Ιταλία σε ρήξη με την ΕΕ και έξοδο από το ευρώ κτλ. κτλ. Τελικά, ούτε σταγόνα αίμα δε χύθηκε στο σύγχρονο Κολοσαίο. Μια χαρά τα βρήκαν με την ΕΕ και κυρίως τα βρήκαν με την ιταλική μονοπωλιακή αστική τάξη, το πανίσχυρο συνδικάτο των βιομηχάνων Confindustria και την Ενωση των Τραπεζών.
Μπορεί, λοιπόν, να υπάρξει και πάλι ευρεία κυβερνητική συμμαχία από το PD μέχρι τη «Λέγκα» (που πλέον έχει αποτινάξει το στίγμα του νεοφασιστικού κόμματος και χαρακτηρίζεται απλώς Ακροδεξιά). Αλλά κι αν η συμμαχία Μελόνι-Σαλβίνι-Μπερλουσκόνι αντέξει και μετά τις εκλογές και σχηματίσει κυβέρνηση με πρωθυπουργό τη Μελόνι, τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Γιατί οι φασίστες ήταν, είναι και θα είναι πολιτικό εργαλείο της κεφαλαιοκρατίας. Σήμερα δεν βρισκόμαστε στο Μεσοπόλεμο για να οργανωθεί το ιταλικό κράτος μονοκομματικά υπό την ηγεσία κάποιου Ντούτσε και των μελανοχιτώνων του. Οι νεοφασίστες πολιτεύονται όπως τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, με εργαλεία αποπροσανατολισμού των εργατικών και λαϊκών μαζών τον εθνικισμό και τον ρατσισμό.
