(Αποσπάσματα από ρεπορτάζ στη Φαλούτζα του Ali al – Fadhily, ανταποκριτή του «Inter Press Service» στη Βαγδάτη)
«… Με αφορμή την πρόσφατη αύξηση των επιθέσεων εναντίον των Ιρακινών και των Αμερικάνικων δυνάμεων μέσα και γύρω από την πόλη (Φαλούτζα), ο αμερικάνικος στρατός έχει επιβάλλει σκληρά μέτρα, μεταξύ των οποίων την απαγόρευση κυκλοφορίας, τον περιορισμό των μετακινήσεων μέσα και έξω από την πόλη και την εγκατάσταση περισσότερων σημείων ελέγχου σ’ όλη την πόλη, μέτρα τα οποία έχουν εξοργίσει πάρα πολύ τους κατοίκους. Από τις 19 Μαΐου, τα περισσότερα από τα μέτρα αυτά, τα οποία πολλοί άνθρωποι εδώ τα αντιλαμβάνονται ως συλλογική τιμωρία, άρχισαν να εφαρμόζονται πιο αυστηρά.
“Οι Αμερικάνοι και οι Ιρακινοί συνεργάτες τους ρίχνουν σε μας την ευθύνη για την αποτυχία τους να θέσουν υπό τον έλεγχό τους την πόλη και ολόκληρη τη χώρα. Αυτό το είδος της συλλογικής τιμωρίας σημαίνει μόνο αργό θάνατο για τον πληθυσμό της πόλης και αυξάνει την οδύνη τους, που συνεχίζεται από το 2003”, δήλωσε στο «Inter Press Service» ο Αχμέντ Αλουάν από το Σύνδεσμο Μουσουλμάνων Κληρικών.
Καθώς η Αμερικάνικη κατοχή συνεχίζεται χωρίς ορατό τέλος και το επίπεδο της βίας και του χάους αυξάνονται καθημερινά, όλο και περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι η βία ενάντια στην κατοχή είναι η λύση. “Μέρα με τη μέρα συναντάμε όλο και πιο πολλούς ανθρώπους που θεωρούν τη βία ως την καλύτερη λύση για να αντιμετωπίσουν τα εγκλήματα πολέμου των Αμερικάνων. Το να επιβάλλεις απαγόρευση κυκλοφορίας σε μια πόλη που έχει ήδη καταστραφεί περισσότερες από μια φορά είναι πραγματικά τεράστιο έγκλημα ενάντια στην ανθρωπότητα”, μας είπε ένας ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Φαλούτζα.
Πολλοί άνθρωποι στη Φαλούτζα πιστεύουν ότι τα σκληρά μέτρα είναι η ρεβάνς του αμερικάνικου στρατού και της κυβέρνησης Μπους για τη στάση της πόλης ενάντια στην κατοχή. “Ξέρουμε τι κάνουν και γιατί το κάνουν. Μισούν αυτή την ιερή πόλη, γιατί ήταν η πρώτη που αντιστάθηκε στη βρώμικη κατοχή τους από τότε που άρχισε”, μας είπε ο επικεφαλής μιας τοπικής κοινότητας, υπό τον όρο της ανωνυμίας, γιατί φοβάται τα αμερικάνικα αντίποινα.
Ο αμερικάνικος στρατός έφερε στη Φαλούτζα μέλη της Σιιτικής πολιτοφυλακής Μπαντρ και Κούρδους Πεσμεργκά για να περιπολούν και να επανδρώσουν τα σημεία ελέγχου σ’ όλη την πόλη μετά την καταστροφική πολιορκία το Νοέμβρη του 2004. Πολλοί κάτοικοι πιστεύουν ότι αυτό ήταν μια πράξη πρόκλησης και μια προσπάθεια για να πυροδοτήσουν τη διχαστική σύγκρουση. Τσιμεντένιοι τοίχοι έχουν τοποθετηθεί από τον αμερικάνικο στρατό για να χωρίσουν την πόλη σε μικρές περιοχές, πιθανόν ενόψει ενός νέου κύματος επιδρομών από τις δυνάμεις κατοχής.
Ο αμερικάνικος στρατός τώρα υποστηρίζεται από μια Ιρακινή δύναμη Ασφάλειας, γνωστή ως “Επαναστατική Δύναμη της Ανμπάρ”, η οποία κατηγορείται ότι έχει κάνει δεκάδες εκτελέσεις τους τελευταίους μήνες καθώς και εκατοντάδες συλλήψεις νέων αντρών χωρίς κανένα λόγο. “Η ανθρώπινη ζωή στη Φαλούτζα δεν έχει καμιά αξία αυτές τις μέρες. Οι κυβερνητικοί στρατιώτες έχουν εκτελέσει πάρα πολλούς νέους άντρες και η νέα δύναμη ασφάλειας κάνει μαζικές δολοφονίες, ενώ οι Αμερικάνοι τους πληρώνουν εκατομμύρια δολάρια για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά γι αυτούς”. Αυτό το αίσθημα είναι κοινό τώρα στη Βαγδάτη. “Ολος ο στρατός και οι δυνάμεις Ασφάλειας στη Φαλούτζα είναι τέρατα. Είδα με τα μάτια μου μια από τις απάνθρωπες πράξεις τους σήμερα και κατάλαβα πόσο κτηνώδεις είναι – μας είπε ο Μπιλάλ Ιμπραήμ, ένας 21χρονος εκπαιδευόμενος δημοσιογράφος στη Φαλούτζα. Ενας νέος άντρας έπεσε στο ποτάμι για να κολυμπήσει κοντά στο νοσοκομείο, αλλά παρασύρθηκε από το ρεύμα και άρχισε να καλεί βοήθεια. Εμείς είμασταν έτοιμοι να πέσουμε στο ποτάμι να τον σώσουμε, αλλά οι στρατιώτες άρχισαν να πυροβολούν εναντίον μας και γέλαγαν καθώς τον έβλεπαν να βουλιάζει μέχρι που πέθανε”. To Inter Press Service έμαθε ότι ο νέος ονομαζόταν Μοχάμεντ Χικμέτ και ήταν μέλος γνωστής οικογένειας της Φαλούτζα….
Παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας, έχουν γίνει πολλές επιθέσεις εναντίον Αμερικάνικων και Ιρακινών δυνάμεων, σύμφωνα με μαρτυρίες πολιτών. Πολλοί Αμερικάνοι και Ιρακινοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί από αυτοκίνητα – βόμβες, από επιθέσεις αυτοκτονίας και όλμους, γεγονός που υπογραμμίζει την αποτυχία ακόμη και των πιο σκληρών μέτρων που επιβάλλονται…».
