Τη στιγμή που σχηματιζόταν η νέα κυβέρνηση της Χαμάς στην Παλαιστίνη λαμβάνοντας ψήφο εμπιστοσύνης από το κοινοβούλιο (με ψήφους 71 υπέρ έναντι 36 κατά), το κόμμα του Σαρόν (που εξακολουθεί να είναι σε κώμα), Καντίμα, κέρδιζε τις εκλογές στο Ισραήλ, με πολύ λιγότερες ψήφους απ’ ότι αναμενόταν (κέρδισε 28 στις 120 θέσεις του ισραηλινού κοινοβουλίου, Κνεσέτ, τη στιγμή που σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις θα κέρδιζε μέχρι 44 θέσεις, ενώ στελέχη του ήλπιζαν ότι θα φτάσει τις 35).
Ετσι, αποτυπώθηκαν οι πολιτικές διεργασίες στις δύο πλευρές. Και τώρα τι μέλει γεννέσθαι; Ο πρόεδρος του Καντίμα, Εχούντ Ολμέρ, δήλωσε ότι θα διαλύσει τους εποικισμούς πέραν του τείχους του αίσχους, προσαρτώντας τους μεγαλύτερους εποικισμούς της Δυτικής Οχθης στην ισραηλινή επικράτεια. Απ’ τη μεριά της η Χαμάς, διά στόματος του πρωθυπουργού Ισμαήλ Χανίγια, δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι είναι έτοιμη για συμφωνία «ειρήνης» και διάλογο με το Κουαρτέτο (ΗΠΑ, ΕΕ, ΟΗΕ, Ρωσία) για να σταματήσει ο πόλεμος. Ο Χανίγια δε δίστασε να δηλώσει: «Δεν ήμασταν ποτέ υποστηρικτές του πολέμου, της τρομοκρατίας και της αιματοχυσίας. Αντίθετα η ισραηλινή κατοχή χρησιμοποίησε όλες τις μορφές τρομοκρατίας ενάντια στο λαό μας κυνηγώντας τον απ’ την γη του, πολιορκώντας τον και κάνοντάς τον να πεινάσει».
Ανοίγει ο δρόμος για μια συμφωνία ειρήνης; Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για όλους. Και πρώτα απ’ όλα για τη Χαμάς που είναι πλέον στην κυβέρνηση. Ο Αμπάς της διεμήνυσε ξεκάθαρα, ότι η νέα κυβέρνηση δεν θα έχει μέλλον και θα ενεργήσει ενάντια στα συμφέροντα του Παλαιστινιακού λαού αν δεν προχωρήσει σε συμφωνία με το Ισραήλ. Απ’ τη μεριά της η ΟΑΠ δήλωσε έτοιμη για διαπραγματεύσεις. Με ποια αιτήματα θα προχωρήσει η Χαμάς; Τώρα τα πράγματα γίνονται συγκεκριμένα και θα φανεί το επόμενο διάστημα ποιες υποχωρήσεις θα κάνει, γιατί θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα κάνει κάποιες υποχωρήσεις (π.χ. στο ζήτημα του τείχους του αίσχους, στο οποίο δεν αναφέρεται το τελευταίο διάστημα).
Απ’ τη μεριά τους οι Σιωνιστές έχουν ξεκάθαρο στόχο. Θέλουν να απαλλαγούν απ’ την παλαιστινιακή «τρομοκρατία» και να ορίσουν μόνοι τους τα σύνορα με την προσάρτηση των εποικισμών και τη μετατροπή του νέου «παλαιστινιακού κράτους» σε ένα διασπασμένο γεωγραφικά κρατίδιο χωρίς καμμία ουσιαστική αξία. Θα τους βγει αυτός ο στόχος; Δυστυχώς η Χαμάς δε φαίνεται να βοηθά και πολύ στο να μπει εμπόδιο σ’ αυτό. Το ζήτημα είναι τι ανακατατάξεις θα γίνουν στο εσωτερικό της, εφόσον οι μαχητές που έδωσαν το αίμα τους για την αντίσταση δεν θα πειστούν και τόσο εύκολα να σταματήσουν τον αγώνα, για ένα κράτος που δεν θα είναι και πολύ διαφορετικό απ’ αυτό που υποσχόταν (και ως ένα βαθμό δημιούργησε) ο Αραφάτ στα χρόνια της «ειρήνης των γενναίων». Το ότι στη θέση του Αραφάτ βρίσκεται τώρα η Χαμάς δε σημαίνει τίποτα, αν η Χαμάς προδώσει την αντίσταση. Ο καιρός θα δείξει.
