Το τέλος του «αρχιτρομοκράτη» κι ο πανικός των κατακτητών

Αμπού Μουσάμπ Αλ Ζαρκάουι, 1967-2006. Για τους Αμερικάνους και τα παπαγαλάκια τους ήταν ένας «αρχιτρομοκράτης». Ενας «εχθρός της δημοκρατίας» που έπρεπε να πεθάνει με κάθε τίμημα. Για ορισμένους (ακόμα και «αριστερούς») ήταν ένας προβοκάτορας. Ηταν ένας απ’ αυτούς που έδινε «άλλοθι» στους Αμερικάνους να νομιμοποιήσουν την κατοχή του Ιράκ. Οσο «άλλοθι» έδιναν κι όλοι αυτοί οι χιλιάδες μαχητές που αποκεφάλιζαν δυτικούς ομήρους, που έβαζαν βόμβες στα γραφεία του ΟΗΕ, που εκτελούσαν υποτακτικούς του καθεστώτος και συνεργάτες της κατοχής, που έκαναν σαμποτάζ στους πετρελαιαγωγούς, τις τηλεπικοινωνίες και το ηλεκτρικό δίκτυο (πλήττοντας την οικονομία της χώρας) ή που έκαναν μποϊκοτάζ των «ελεύθερων εκλογών» (βάλλοντας κατά της «δημοκρατίας»). Οσο «άλλοθι» δίνει η ίδια η ιρακινή αντίσταση τελικά, γιατί κι αυτή παρουσιάζεται σαν ένα τσούρμο «τρομοκρατών» απ’ την αμερικάνικη προπαγάνδα.
 

Για τους Ιρακινούς ο Ζαρκάουι ήταν ένας απ’ αυτούς που πολεμούσε τους Αμερικάνους. Πολλοί δε συμφωνούσαν μαζί του για τον «ολοκληρωτικό πόλεμο» που κήρυξε στους Σιίτες (με βάση τη δήλωση που έκανε το Σεπτέμβρη του 2005 στην οποία, όπως θα υπενθυμίσουμε παρακάτω, επικέντρωνε στα σιιτικά κόμματα που στηρίζουν τους κατακτητές), όμως κανείς δε μπορούσε να αμφισβητήσει ότι η οργάνωσή του υπήρχε και μάλιστα υπό την ηγεσία του συνενώθηκαν εφτά ομάδες αντίστασης υπό την ομπρέλα του «Συμβουλίου των Μουτζαχεντίν», πραγματοποιώντας σωρεία επιθέσεων στα αμερικάνικα στρατεύματα (ορισμένοι μιλάνε για το ένα τέταρτο των επιθέσεων που γίνεται σήμερα στο Ιράκ).

Στο εξωτερικό, για κάποιους Παλαιστίνιους, ο Ζαρκάουι ήταν ένας ήρωας. Οπως ο Σαμχαντάνα, ο ηγέτης των «Λαϊκών Επιτροπών Αντίστασης», που αφού διορίστηκε απ’ την κυβέρνηση της Χαμάς ως διοικητής του νέου αστυνομικού σώματος στη Γάζα, δολοφονήθηκε σχεδόν την ίδια στιγμή με το Ζαρκάουι από τους Ισραηλινούς. Κατά τον 18χρονο Μοχάμεντ Χασούνι, που ανήκει στην ένοπλη πτέρυγα των «Λαϊκών Επιτροπών Αντίστασης», ο Σαμχαντάνα ήταν «ο Ζαρκάουι της Γάζας» και έπεσε υπερασπιζόμενος την πατρίδα του, χωρίς να θέλει λεφτά για πάρτη του.
 

Οπως και να έχει το πράγμα, ο Ζαρκάουι ήταν ένας απ’ αυτούς που αντιστέκονταν στην αμερικανοβρετανική κατοχή. Οποιαδήποτε διαφωνία τακτικής κι αν είχε κανείς μαζί του, δε μπορεί να μην του το αναγνωρίσει αυτό, Και βέβαια, να μην του αναγνωρίσει ότι πέθανε όχι γιατί «τελείωσε ο ρόλος του», όπως «ανακαλύπτουν» χωρίς κανένα στοιχείο οι «φωστήρες» του Περισσού, που επιμένουν στην πρακτόρικη λογική τους (προφανώς πράκτορες των Αμερικάνων δεν είναι οι σύντροφοί τους του «Κ»Κ Ιράκ, εφόσον αυτοί συνεργάζονται απροκάλυπτα με τους κατακτητές!), αλλά γιατί οι Αμερικάνοι ισοπέδωσαν μια ολόκληρη περιοχή καταστρέφοντας πάνω από 50 σπίτια σε μια ακτίνα 500 μέτρων, σύμφωνα με ανταποκριτή ισλαμικού πρακτορείου, με τους καπνούς να βγαίνουν απ’ τα σπίτια για τέσσερις ολόκληρες ώρες μετά την επίθεση. Ο επίσημος απολογισμός απ’ τις δύο βόμβες των 250 κιλών ήταν 9 νεκροί (μεταξύ των οποίων μία γυναίκα με το ανήλικο παιδί της). Ισως το πραγματικό νούμερο των νεκρών αλλά και των τραυματιών να μην το μάθουμε ποτέ.
 

Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που γινόταν μια τέτοια επίθεση. Τον Ιούλη του 2004, οι Αμερικάνοι είχαν ξεκληρίσει μια ολόκληρη οικογένεια στη Φαλούτζα σκοτώνοντας ακαριαία τουλάχιστον 4 άτομα (μεταξύ των οποίων ένα μικρό παιδί, το σώμα του οποίου κυριολεκτικά διαμελίστηκε) και τραυματίζοντας πάνω από 10 (8 απ’ τα οποία πέθαναν αργότερα), όταν καθ’ υπόδειξη της νέας κυβέρνησης έριξαν δύο τόνους βομβών από αέρος σε ένα σπίτι που υποτίθεται ότι ήταν κρυσφήγετο του Ιορδανού «τρομοκράτη». Ενώ τον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου, στην ίδια πόλη, εκατοντάδες γυναίκες και μικρά παιδιά είχαν σκοτωθεί απ’ τις αμερικάνικες επιθέσεις που «στόχευαν σε κρυψώνες του Ζαρκάουι».
 

Ο Ζαρκάουι όμως δεν ήταν μόνο σάρκα απ’ τη σάρκα της ιρακινής αντίστασης. Παρουσιάστηκε και σαν ένα φάντασμα ενός ακήρυχτου εμφυλίου πολέμου, για τον οποίο απ’ τον πρώτο κιόλας χρόνο της κατοχής οι Αμερικάνοι «προειδοποιούσαν». Ας θυμηθούμε το χρονικό των γεγονότων. Τέσσερις μήνες μετά από την Πύρρειο νίκη των Αμερικάνων στο Ιράκ, τον Αύγουστο του 2003, δολοφονείται ο Μοχάμεντ Μπακίρ Αλ-Χακίμ, ο Σιίτης ηγέτης του «Ανώτατου Συμβουλίου για την Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράκ», με βόμβα έξω από το Μαυσωλείο του Αλί στη Νατζάφ. Μαζί του σκοτώνονται 125 Ιρακινοί προσκυνητές. Οι Αμερικάνοι χρεώνουν την επίθεση στην Αλ-Κάιντα, η οποία το διαψεύδει με ανακοίνωσή της που δημοσιεύτηκε μετέπειτα.
 

Στις αρχές του Φλεβάρη του 2004, οι Αμερικάνοι «ανακαλύπτουν» σε «γιάφκα» του Ζαρκάουι στη Βαγδάτη μία δισκέτα με 17σέλιδο έγγραφο που αναφέρει ότι στόχος της Αλ-Κάιντα είναι η πρόκληση «εμφυλίου πολέμου». Ενα μήνα μετά, κατά τη διάρκεια της θρησκευτικής τελετής της Ασούρα, πραγματοποιείται διπλή βομβιστική επίθεση σε δύο τζαμιά, στην Καρμπάλα και τη Βαγδάτη. Πάνω από 100 οι νεκροί και εκατοντάδες οι τραυματίες, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες πιστοί παρευρίσκονται στις τελετές. Οι Αμερικάνοι χρεώνουν και πάλι την επίθεση στην Αλ-Κάιντα, η οποία με e-mail στην αραβική εφημερίδα πλατιάς κυκλοφορίας που εκδίδεται στο Λονδίνο «Αλ-Κουντς» ξεκαθαρίζει ότι δεν έχει καμία ευθύνη και γι’ αυτή την επίθεση, αναφέροντας ότι «τα αμερικάνικα στρατεύματα εξαπέλυσαν την σφαγή για να σκοτώσουν αθώους Σιίτες στην Καρμπάλα και στη Βαγδάτη» και συμπληρώνοντας ότι στοχεύει μόνο στους Αμερικάνους και τους συνεργάτες τους. Το e-mail κρίνεται αυθεντικό ακόμα και από το Associated Press και οι Αμερικάνοι λουφάζουν. Εμφύλιος πόλεμος δεν τους βγαίνει με τίποτα.
 

Ενάμιση χρόνο μετά, το Σεπτέμβρη του 2005, ο Ζαρκάουι μιλάει για «ολοκληρωτικό πόλεμο κατά των Σιιτών» προκαλώντας τη χαρά των Αμερικάνων που επιτέλους βλέπουν να επιβεβαιώνονται οι ελπίδες τους. Ομως η σχετική ανακοίνωση (από την οποία διαχωρίστηκαν αρκετές δυνάμεις της ιρακινής αντίστασης) ξεκαθαρίζει ότι στόχος είναι συγκεκριμένα κόμματα που στηρίζουν την κατοχή και όχι οι Σιίτες που αντιτάχθηκαν σ’ αυτή, όπως ο Σάντρ ή ο Αλ-Χαλίζι.
Πρόκειται μάλλον περισσότερο για πίεση στο σιιτικό πληθυσμό να πάρει θέση ενάντια στους κατακτητές και να εγκαταλείψει τις αυταπάτες του, παρά για πραγματική απειλή (χωρίς φυσικά να μην υπάρχουν και οι τάσεις για ταύτιση του πληθυσμού με τους ηγέτες του). Απ’ την ανακοίνωση αυτή μέχρι σήμερα, πολλές εμφυλιοπολεμικές επιθέσεις αναφέρονται κατά αμάχων στο Ιράκ. Ομως πώς μπορούμε να γνωρίζουμε όλη την αλήθεια, όταν αυτές οι επιθέσεις δεν είναι σε καμία περίπτωση ομοιογενείς; Να εξηγηθούμε. Υπάρχουν βομβιστικές επιθέσεις σε λαϊκές αγορές και τζαμιά, για τις οποίες πουθενά η οργάνωση του Ζαρκάουι δεν ανέλαβε την ευθύνη. Μαζί μ’ αυτές, όμως, υπήρξαν και επιθέσεις όπως αυτή στη συνοικία Καντιμίγια της Βαγδάτης τον περασμένο Σεπτέμβρη. Μια επίθεση που παρουσιάστηκε ότι έγινε κατά εργατών, όμως η «Αλ-Κάιντα» που ανέλαβε την ευθύνη της βγήκε με προκήρυξή της, που μοιράστηκε σε τζαμιά, και υποστήριξε ότι η περιοχή είναι προπύργιο των Σιιτών μαχητών του Μπαντρ (που συνεργάζονται με τους Αμερικάνους), ενώ οι εργάτες προορίζονταν να δουλέψουν σε αμερικάνικες βάσεις.
 

Πώς μπορεί κανείς μακριά απ’ την πηγή της είδησης να διαπιστώσει τι ακριβώς γίνεται; Και μάλιστα, όταν οι ειδήσεις έρχονται φιλτραρισμένες απ’ τα παπαγαλάκια της «αντιτρομοκρατίας»; Αυτό δε σημαίνει ότι δεν γίνονται εμφυλιοπολεμικές επιθέσεις στο Ιράκ, ούτε ότι αυτές ήταν ενάντια στη λογική του Ζαρκάουι, όμως δε μπορούν όλες να χρεωθούν σ’ αυτόν και τις οργανώσεις των «τζιχαντιστών».
 

Οπως και να έχει το πράγμα, ένα είναι σίγουρο. Οτι η δολοφονία του Ζαρκάουι σε καμία περίπτωση δεν θα κάμψει την αντίσταση. Ούτε καν θα την επιβραδύνει, γιατί είναι πλέον πολύ αργά για κάτι τέτοιο. Ο νεκρός Ζαρκάουι είναι πολύ περισσότερο επικίνδυνος απ’ όσο ήταν ζωντανός, δίνοντας ένα μήνυμα αντίστασης και μαρτυρίου σε χιλιάδες Ιρακινούς που βιώνουν την κόλαση της αμερικανοβρετανικής κατοχής στη χώρα. Τα χειροκροτήματα των δημοσιοκάφρων που είναι πρόθυμα παπαγαλάκια της αμερικανοβρετανικής κατοχής έχουν τόση αξία όση και τα ίδια χειροκροτήματα μετά από τη σύλληψη του Σαντάμ Χουσεΐν. Αυτό πιστεύουμε ότι δε χρειάζεται και ιδιαίτερη επιχειρηματολογία για να το υποστηρίξει κανείς. Αρκεί η ίδια η πραγματικότητα των συνεχιζόμενων αντικατοχικών επιθέσεων.