Με τη φράση του αυτή, η οποία ακούγεται πολύ συχνά τον καιρό αυτό στη Βαγδάτη, κλείνει το τελευταίο άρθρο του για το Ιράκ (12/12/06) ο γνωστός Αμερικάνος δημοσιογράφος Dahr Jamail, o οποίος στο διάστημα 2003 – 2005 είχε ταξιδέψει επανειλημμένα στο Ιράκ και είχε κάνει συνταρακτικά και αποκαλυπτικά της αμερικάνικης θηριωδίας και κατοχής ρεπορτάζ. Η επιδείνωση της κατάστασης στο Ιράκ δεν του επιτρέπει να επισκεφτεί σήμερα τη χώρα και περιορίζεται στις πληροφορίες που συγκεντρώνει από ντόπιους δημοσιογράφους και άλλες γνωστές ή φιλικές του πηγές, κυρίως μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
Ιδού μερικά από τα e-mail που παραθέτει στο άρθρο του, τα οποία δίνουν μια μικρή γεύση της κόλασης που επικρατεί σήμερα στη χώρα.
Από τον Αμπού Ταλάτ, το μεταφραστή του κατά τα ταξίδια του στο Ιράκ:
«Προσπαθώ να πουλήσω το αυτοκίνητό μου. Ομως οι τιμές έχουν πέσει τόσο πολύ ώστε σχεδόν δεν λειτουργεί αγορά αυτοκινήτων. Η ζωή σταματά γύρω στις 2 – 3 μ.μ. και από κει και ύστερα η Βαγδάτη μετατρέπεται σε πόλη του τρόμου. Ο ήχος από τους όλμους και τις συγκρούσεις ακούγεται όλη τη νύχτα».
Ακόμη και από το ημιαυτόνομο κουρδικό βόρειο Ιράκ, που παρουσιάζεται ως η πιο ειρηνική και ευημερούσα περιοχή της χώρας, τα νέα είναι άσχημα σύμφωνα με το e-mail (28/11/06) ενός Κούρδου (Αμερικάνου πολίτη) φίλου του Dahr Jamail:
«Η κατάσταση είναι χειρότερη από ποτέ. Το πρόβλημα είναι ότι η αμερικάνικη κυβέρνηση και η ιρακινή “κυβέρνηση” λένε στον κόσμο ότι τα πράγματα βελτιώνονται, ενώ αυτό δε συμβαίνει. Ολες οι φλυαρίες περί ανοικοδόμησης δεν είναι παρά μια απάτη χειρότερη από το πρόγραμμα πετρέλαιο για τρόφιμα (στα χρόνια μετά τον πόλεμο του Κόλπου). Εχουμε ηλεκτρικό ρεύμα μόνο ΜΙΑ ώρα την ημέρα. Εχω ρεύμα για μερικά φώτα και τον υπολογιστή μου από μια μικρή γεννήτρια που τοποθέτησα σήμερα στο γραφείο μου. Ενα γαλόνι φωταερίου κοστίζει περισσότερο από 4 δολάρια, όταν ο μισθός ενός μηχανικού είναι μικρότερος από 200 δολάρια το ΜΗΝΑ».
Από ένα φίλο του Dahr Jamail, που εργάζεται στο Ιράκ ως ανεξάρτητος φωτογράφος:
«Η ζωή εδώ στο Ιράκ έχει γίνει αδύνατη εξαιτίας των πολιτοφυλακών, της σεκταριστικής βίας και των δυνάμεων κατοχής. Κάθε μέρα βλέπουμε δίπλα στα σπίτια μας πτώματα ανθρώπων που έχουν δολοφονηθεί από τις πολιτοφυλακές. Παρακολουθούμε πώς τα αμερικάνικα στρατεύματα βλέπουν αυτά τα πτώματα και δεν …κάνουν τίποτα να σταματήσουν τη βία..
Κάθε μέρα τα αμερικάνικα στρατεύματα κάνουν εφόδους σε πάρα πολλά σπίτια στην περιοχή μου και συλλαμβάνουν πάρα πολλούς αθώους ανθρώπους. Ακόμη, όταν οι Αμερικάνοι συλλαμβάνουν κάποιο μέλος σιιτικής πολιτοφυλακής, το αφήνουν ελεύθερο αμέσως την επόμενη μέρα! Γιατί;
Ελπίζω να μπορέσω να σου δείξω πώς έχουν αρχίσει να τρώνε τα σκυλιά τα πτώματα που κείτονται στους δρόμους της Βαγδάτης τώρα. Εχω φωτογραφίσει ένα πτώμα την ώρα που το τρώει ένα σκυλί. Τα αμερικάνικα στρατεύματα και η ιρακινή αστυνομία αφήνουν τα πτώματα στους δρόμους για μια ή δύο μέρες. Νομίζω ότι το κάνουν σκόπιμα, γιατί θέλουν να τα δουν όλοι, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών. Πριν από τρεις μέρες, ο μικρός γιος μου είδε μέλη σιιτικής πολιτοφυλακής να σκοτώνουν ένα αθώο Ιρακινό μπροστά στα μάτια του ακριβώς δίπλα στο σχολείο.
Δεν ξέρω τι να πω για την πληγωμένη χώρα μου. Κάθε Ιρακινός θέλει να αυτοκτονήσει εξαιτίας αυτής της ζωής. Τώρα το Ιράκ δεν έχει σχέση με το Ιράκ που είχες δει την τελευταία φορά που βρισκόσουν εδώ. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις κάποιον να χαμογελά. Ολοι είναι λυπημένοι και κλαίνε. Αυτή είναι η αλήθεια και αυτή είναι η ζωή μας εδώ».
Από ένα γιατρό σε νοσοκομείο της Βαγδάτης για το σύστημα Υγείας:
«Το ιρακινό σύστημα Υγείας δεν ήταν ποτέ σε χειρότερη κατάσταση και χειροτερεύει ημέρα με την ημέρα. Το καθεστώς του Σαντάμ πάντα προσπαθούσε να δείξει ότι το εμπάργκο (του ΟΗΕ) είχε επιπτώσεις στο σύστημα Υγείας. Γι’ αυτό προσπαθούσε να προβάλλει την έλλειψη φαρμάκων, εξοπλισμού και το υψηλό ποσοστό παιδικής θνησιμότητας. Ο Σαντάμ συνήθιζε να τονίζει τις άσχημες συνθήκες μέσω των μίντια, και ιδιαίτερα μέσω των δυτικών μίντια, σε μια προσπάθεια να συγκινήσει τη διεθνή κοινή γνώμη.
Τώρα γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Η κυβέρνηση εμποδίζει κάθε αποκάλυψη της πραγματικότητας του συστήματος Υγείας, υποτιμώντας τον αριθμό των θυμάτων της βίας, απαγορεύοντας στους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας να μιλούν στα μίντια χωρίς εξουσιοδότηση ή δίνοντας σε πολλές περιπτώσεις αισιόδοξη εικόνα της καταστροφής μας, όταν η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.
Την περίοδο του Σαντάμ είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε δημοσιογράφους δυτικών ή ακόμη και τοπικών μίντια να επισκέπτονται τα νοσοκομεία και να παίρνουν συνεντεύξεις από ασθενείς και γιατρούς. Απορώ γιατί τώρα δεν βλέπουμε. Τώρα κανείς δεν είναι ενήμερος για την κρίσιμη κατάσταση των ινστιτούτων υγείας, που ήταν κάποτε τεράστιοι πόλοι έλξης θεραπευτικού τουρισμού στη Μέση Ανατολή. Εχει γίνει μαζική έξοδος έμπειρων γιατρών, που σημαίνει μεγάλη έλλειψη πείρας. Υπάρχει επίσης τεράστια έλλειψη απαραίτητων φαρμάκων και σοβαρό πρόβλημα διοίκησης των νοσοκομείων.
Η σεκταριστική ένταση έχει το δικό της τεράστιο αντίκτυπο. Οι Σουνίτες φοβούνται να πάνε σε νοσοκομεία που διοικούνται από το Στρατό Μεχντί (την πολιτοφυλακή του Σιίτη κληρικού Μοκτάντα αλ – Σαντρ), γεγονός που τους αφήνει πολύ περιορισμένες επιλογές. Εχω συναντήσει πολλούς Σουνίτες ασθενείς, που χρησιμοποιούν ψευδώνυμο για να κρύψουν την ταυτότητά τους ώστε να μπορέσουν να νοσηλευτούν. Στα νοσοκομεία έχουν διεισδύσει σε μεγάλο βαθμό πυρήνες των Σιιτικών πολιτοφυλακών, που είναι έτοιμοι να απαγάγουν όποιον δεν τους αρέσει. Ολοι εδώ, από το διοικητή του νοσοκομείου μέχρι τη βάση της διοικητικής πυραμίδας, πρέπει να έχουν την έγκριση των αξιωματούχων του Σαντρ.
Αυτό που επαυξάνει την καταστροφή είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί δε διαθέτουν τα απαιτούμενα προσόντα. Αυτοί έχουν μόνο το προνόμιο ότι είναι πιστοί στο πολιτικό τους κόμμα.
Το τελευταίο κύμα μαζικών απαγωγών μου έχει προκαλέσει μεγάλη ανησυχία και φόβο ότι κάποια μέρα ίσως είμαι εγώ το θύμα. Αυτό που συνέβη με την επιδρομή 80 ένοπλων στο υπουργείο Ανώτερης Εκπαίδευσης και την απαγωγή 150 Ακαδημαϊκών, προσωπικού και επισκεπτών δε φεύγει από το μυαλό μου. Σήμερα τα μίντια ανακοίνωσαν ότι δύο από τους απαχθέντες βρέθηκαν με σημάδια βασανισμού, με δεμένα μάτια, δολοφονημένοι και πεταμένοι σε σκουπιδότοπο της Βαγδάτης.
Αποτέλεσμα της πολύ κακής απόδοσης των νοσοκομείων μας είναι πολλοί αθώοι άνθρωποι να μη μπορούν να έχουν την κατάλληλη περίθαλψη και να αναγκάζονται στην πλειοψηφία τους να καταφεύγουν στο Ιράν, στη Συρία και στην Ιορδανία.
Εμείς οι γιατροί υποφέρουμε από αφόρητο στρες. Εκτός από το μεγάλο αριθμό των τραυματιών που βλέπουμε καθημερινά, παράγοντες όπως η περιορισμένη εμπειρία και η τρομερή έλλειψη φαρμάκων και υλικών έχουν προκαλέσει σε πολλούς γιατρούς σοβαρά προβλήματα. Οταν χρειάζεται να αντιμετωπίσουν μια δύσκολη περίπτωση, οι γιατροί συχνά αρνούνται να την αναλάβουν και την παραπέμπουν αλλού, γιατί φοβούνται πράξεις εκδίκησης από την οικογένεια, αν δεν καταφέρουν να την αντιμετωπίσουν με επιτυχία..».
