Γράφαμε στο προηγούμενο φύλλο για τον τέως καγκελάριο της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ που ήταν επίσημος καλεσμένος στην τελετή στέψης του Πούτιν, υπό την ιδιότητα του προέδρου του κονσόρτσιουμ που κατασκευάζει και εκμεταλλεύεται το ρωσογερμανικό αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream. Ενας άλλος αστέρας της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, ο επί σειρά ετών υπουργός Οικονομίας και Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο άνθρωπος που έσπρωξε εκτός ηγεσίας τον Σουλτς, προσδοκώντας ότι θα καταφέρει να διατηρήσει το πόστο του υπουργού Εξωτερικών, πλην όμως είδε το δίδυμο Νάλες-Σολτς να του δείχνει την πόρτα της εξόδου, ακολουθώντας το δόγμα «καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή», ανακοίνωσε ότι θα αναλάβει διευθυντική θέση στον σιδηροδρομικό κολοσσό Siemens Alstom, που δημιουργήθηκε πρόσφατα με Συμφωνία Συνένωσης Επιχειρήσεων των δύο μονοπωλίων και φιλοδοξεί να αποτελέσει τον παγκόσμιο «πρωταθλητή» στη βιομηχανία μεταφορικών μέσων.
Ενας άλλος γερμανός πολιτικός, χριστιανοδημοκράτης αυτός και μικρότερου διαμετρήματος από τους Σρέντερ-Γκάμπριελ, o Στέφαν Καμπέτερ, βουλευτής της CDU και επί σειρά ετών (από το 2009 μέχρι το 2015) υφυπουργός Οικονομικών παρά τω Σόιμπλε, παραιτήθηκε από βουλευτής στις αρχές του 2015 και μετά από λίγους μήνες ανέλαβε γενικός διευθυντής της Ομοσπονδίας Γερμανικών Εργοδοτικών Συνδέσμων (BDA), που μαζί με τον Σύνδεσμο Γερμανικής Βιομηχανίας (BDI) αποτελούν το πανίσχυρο δίδυμο των συνδικάτων της γερμανικής κεφαλαιοκρατίας.
Επανερχόμαστε στην επικαιρότητα του Λένιν και ιδιαίτερα στην ανάλυσή του για τον ιμπεριαλισμό, τον μονοπωλιακό καπιταλισμό. Τα μονοπώλια, έγραφε ο Λένιν, διοικούν απευθείας το ιμπεριαλιστικό κράτος, τοποθετώντας ανθρώπους τους στους κρίσιμους κρίκους της κυβερνητικής διαχείρισης.
Πριν από μερικές μέρες, ο Καμπέτερ έδωσε συνέντευξη σε ελληνική αστική φυλλάδα, η οποία κατέλαβε ένα δισέλιδο υπό τον εύγλωττο τίτλο «Η συμφωνία τελειώνει όταν αποπληρωθούν τα δάνεια» (Τα Νέα, 5-6.5.2018). Ως εκπρόσωπος συνδικάτου καπιταλιστών ο Καμπέτερ θεωρεί ότι «αρκετοί επενδυτές συνεχίζουν να έχουν αμφιβολίες για την Ελλάδα», οι οποίες θα υποχωρήσουν «εάν ακολουθηθεί η πορεία αυτή (σ.σ. η μνημονιακή) και διασφαλιστεί η τήρησή της για το μέλλον». Ως ηχώ του παλιού του αφεντικού, του Σόιμπλε, αποδίδει τις αμφιβολίες στην «ανασφάλεια» που «είναι δηλητήριο για τους επενδυτές». Και εξηγεί: «Τα προηγούμενα χρόνια υπήρξαν κατά καιρούς αντιφατικά πολιτικά μηνύματα από διαφορετικές ελληνικές κυβερνήσεις σχετικά με την τήρηση των ευρωπαϊκών όρων και προϋποθέσεων». Δεν μέμφεται μόνο τους Τσιπροκαμμένους, αλλά και τους Σαμαροβενιζέλους με τα «Ζάππεια» και τις «επαναδιαπραγματεύσεις».
Ο Καμπέτερ δε μιλά ως χριστιανοδημοκράτης πολιτικός, αλλά ως στέλεχος του BDA, που δεν πάσχει από πολιτική μυωπία, δε διαχωρίζει τις αστικές κυβερνήσεις ανάλογα με το ιδεολογικό τους στίγμα, αλλά τις κρίνει πολιτικά και μόνο: αν κάνουν τη δουλειά τους όπως απαιτεί ο γερμανικός ιμπεριαλισμός. Γι' αυτό και δε διστάζει να απονείμει εύσημα στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για τη μνημονιακή τους προσαρμογή: «Αν κάνω μια αναδρομή στους τελευταίους μήνες, πρέπει να διαπιστώσω -παρ' όλες τις διαφορές που υπήρξαν στο παρελθόν στην Ευρώπη για την Ελλάδα- ότι οι δεσμεύσεις τηρήθηκαν, το πρόγραμμα βρίσκεται στην τελική αξιολόγησή του. Η Ελλάδα έκανε τεράστια προσπάθεια, αυτό θα πρέπει να αναγνωριστεί».
Σε ό,τι αφορά το χρέος, ο Καμπέτερ είναι σαφής και λακωνικός: «Οι χώρες της ευρωζώνης χρηματοδοτούν στο μεταξύ πάνω από τα δύο τρίτα το ελληνικό κρατικό χρέος. Συνεπώς η εξέλιξη του ελληνικού χρέους θα πρέπει βάσει συμφωνηθέντων να παρακολουθείται επισταμένως επί χρόνια». Υποτίθεται ότι ένας τέως πολιτικός και νυν μάνατζερ συνδικάτου καπιταλιστών δεν έχει λόγο σε τέτοια ζητήματα που αφορούν διακρατικές σχέσεις και σχέσεις εντός της Ευρωζώνης. Ο Καμπέτερ παρουσιάζει τη γερμανική θέση πριν ακόμα μιλήσει δημόσια ο υπουργός Σολτς. Καθόλου παράξενο. Η πολιτική μιας ιμπεριαλιστικής χώρας είναι ενιαία, είτε την εκφράζει ένας υπουργός είτε ένας μάνατζερ.
