Η ώρα της αλήθειας φτάνει αύριο για τον Μάρτιν Σουλτς. Αν το έκτακτο συνέδριο του SPD δεν εγκρίνει τη συμφωνία που συνήψε με τη Μέρκελ και τον Ζεεχόφερ (CDU/CSU), θα πρέπει «να πάρει τον πούλο», κατά το κοινώς λεγόμενο. Να κάνει αυτό που δεν έκανε μετά την εκλογική συντριβή του SPD τον περασμένο Σεπτέμβρη.
Οι γνώστες των γερμανικών πολιτικών πραγμάτων υποστηρίζουν ότι ο Σουλτς θα «πάρει» το συνέδριο, παρά τα πρώτα αρνητικά μηνύματα που ήρθαν από τις ψηφοφορίες στην Κάτω Σαξωνία και το Βερολίνο. Προς βοήθειά του έσπευσαν και οι δημοσκόποι, που δημοσίευσαν μια «έρευνα» σύμφωνα με την οποία αν γίνονταν νέες εκλογές οι σοσιαλδημοκράτες θα έπεφταν πολύ κάτω από το 20%. Το καμπανάκι του κινδύνου για μια επικείμενη εκλογική συντριβή μπορεί να λειτουργήσει σαν… λιπαντικό για να καταπιούν τα στελέχη του SPD το πικρό ποτήρι του νέου «μεγάλου συνασπισμού» (και να αποδεχτούν τον «λούζερ» Σουλτς στην ηγεσία του κόμματος και στην αντικαγκελαρία). Υπάρχει, βέβαια, και το συμφέρον του γερμανικού ιμπεριαλισμού, που θέλει να μπει ένα τέλος στην παρατεινόμενη πολιτική αστάθεια, η οποία μετατρέπεται σε ακινησία της ΕΕ (ως γνωστόν, τίποτα δεν μπορεί να κινηθεί στην ΕΕ χωρίς γερμανική πρωτοβουλία). Συμφέρον το οποίο η «σώφρων» πλειοψηφία του στελεχιακού δυναμικού του SPD δεν μπορεί να παραβλέψει, υποκύπτοντας στα παιχνίδια που παίζει η μειοψηφία της λεγόμενης «αριστερής πτέρυγας» και ο φιλόδοξος νέος πρόεδρος της νεολαίας του κόμματος.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το SPD θα βγει βαθιά διχασμένο απ' αυτή τη διαδικασία, καθώς όλοι συμφώνησαν ότι για την εκλογική του ήττα έφταιγε ο «μεγάλος συνασπισμός» με τη Μέρκελ (πρώτος ο Σουλτς το διακήρυξε αυτό, τη θλιμμένη βραδιά των εκλογών, αποκλείοντας συμμετοχή του SPD σε κυβέρνηση συνεργασίας με τη Μέρκελ) και τώρα είναι αναγκασμένοι να κάνουν αυτό που απέκλειαν. Ετσι είναι, όμως, η αστική πολιτική. Πάνω απ' όλα είναι τα συμφέροντα του κεφαλαίου και του ιμπεριαλιστικού κράτους. Μπορεί στο βωμό τους να θυσιαστούν όχι μόνο ηγέτες αλλά και ιστορικά αστικά κόμματα (δείτε την κατάντια του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γαλλίας).
Κατά τα άλλα, σύμφωνα με όσα έχουν διαρρεύσει στον γερμανικό αστικό Τύπο, οι «προκαταρκτικές» συνομιλίες Μέρκελ-Σουλτς-Ζεεχόφερ ασχολήθηκαν με το… φλέγον ζήτημα της κατανομής των υπουργείων. Τα υπόλοιπα, η εφαρμοστέα πολιτική, είναι ήδη ρυθμισμένα: με τον αυτόματο πιλότο θα κινηθεί και η νέα κυβέρνηση. Σύμφωνα με τις διαρροές, ο Σουλτς θα γίνει αντικαγκελάριος και υπουργός Εξωτερικών. Οι σοσιαλδημοκράτες θα πάρουν το υπουργείο Οικονομικών με τον νυν δήμαρχο του Αμβούργου Ολαφ Σολτς (που φέρεται να μην έχει αποφασίσει ακόμα αν θα δεχτεί την «ηλεκτρική καρέκλα»). Το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Πολιτικής θα πάει στα «σίγουρα» χέρια του ακροδεξιού Ζεεχόφερ, ενώ στα υπουργεία τους θα παραμείνουν οι «σκληροί» Τόμας Ντε Μεζιέρ (Εσωτερικών) και Ούρσουλα φον ντερ Λέγιεν (Αμυνας). Αν αυτή είναι η βασική μοιρασιά, τότε ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο άνθρωπος τον οποίο ο Σουλτς εκθρόνισε από την προεδρία του SPD, θα μείνει χωρίς υπουργική καρέκλα.
Ανεξάρτητα από τις εξελίξεις στον κυβερνητικό τομέα, ένα πράγμα δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Κι αυτό είναι το βασικότερο. Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός βρίσκεται σε σχετικά καλύτερη κατάσταση από τους ανταγωνιστές του (την Τετάρτη ανακοινώθηκε νέο ρεκόρ στο θετικό ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών) και είναι οι γερμανοί μονοπωλιστές αυτοί που θα επιβάλουν στο πολιτικό τους προσωπικό να δώσει κυβερνητική λύση.
