Χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα ολοκληρώθηκε η σύνοδος των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ την περασμένη Δευτέρα στις Βρυξέλλες, που ασχολήθηκε με το ακανθώδες -όπως εξελίσσεται ζήτημα των τουρκοευρωπαϊκών σχέσεων. Το μόνο που έγινε γνωστό είναι ότι ασκήθηκαν πιέσεις στη φιλανδική προεδρία να ολοκληρώσει το ταχύτερο δυνατόν την πρωτοβουλία που έχει αναλάβει για την Κύπρο, χωρίς όμως και να τεθεί χρονοδιάγραμμα. Ο Φιλανδός ΥΠΕΞ Ερκι Τουομιόγια δήλωσε ότι «δεν μπορεί να εγγυηθεί για την επιτυχία του εγχειρήματος» και όλα δείχνουν ότι η πρωτοβουλία θα οδηγηθεί σε ναυάγιο. Η Γαλλίδα υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Κατρίν Κολονά έδωσε κάτω από 50% πιθανότητες επιτυχίας στην πρωτοβουλία της προεδρίας.
Ομως, η πλειοψηφία των χωρών μελών της ΕΕ είναι να μην απασχολήσει το ζήτημα της επιβολής κυρώσεων στην Τουρκία τη σύνοδο κορυφής στις 14 Δεκέμβρη, αλλά να διευθετηθεί το όλο θέμα σε κάποια σύνοδο των ΥΠΕΞ πριν τη σύνοδο κορυφής.
Οπως έχουμε γράψει και άλλη φορά, οι ίδιοι οι «μεγάλοι» της ΕΕ εμφανίζονται διχασμένοι, όχι επειδή τους κόφτει το Κυπριακό και η εφαρμογή του πρωτόκολλου τελωνειακής σύνδεσης από την Τουρκία, αλλά για τους δικούς τους λόγους. Υπάρχουν χώρες όπως η Γαλλία και η Αυστρία που μιλούν ακόμα και για πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, υπάρχει ο ατλαντικός άξονας με επικεφαλής τον Μπλερ, που αβαντάρει την Τουρκία, υπάρχει και η Γερμανία που θέλει προώθηση της ενταξιακής διαδικασίας αλλά με εξαιρετικά αργά βήματα. Και βέβαια, από όλους το τουρκικό ζήτημα δεν θεωρείται μείζον, ώστε να προκληθεί κρίση στην ΕΕ, γι’ αυτό και θα επιδιώξουν να βρουν μια συμβιβαστική λύση, η οποία αναμφίβολα θα ευνοεί την κυβέρνηση Ερντογάν, η οποία λόγω προεκλογικής περιόδου είναι υποχρεωμένη να εμφανίζεται απόλυτα άκαμπτη.
Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο Παπαδόπουλος, γι’ αυτό και η κυπριακή παρέμβαση στις εξελίξεις είναι εξαιρετικά διακριτική και δεν παίρνει το χαρακτήρα της πίεσης. Η Τουρκία μπλοκάρεται για άλλους λόγους και αυτό βολεύει τον Παπαδόπουλο. Από την άλλη, όμως, η τουρκική διπλωματία έχει τη δική της ευελιξία και έχει καταφέρει να βάλει στη ζυγαριά όχι μόνο τις δικές της υποχρεώσεις έναντι της ΕΕ (άνοιγμα λιμανιών και αεροδρομίων στα κυπριακά πλοία και αεροσκάφη) αλλά και το θέμα της απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων, για το οποίο επιρρίπτεται ευθύνη στην ελληνοκυπριακή πλευρά. Δεν αποκλείεται, λοιπόν, στον τελικό συμβιβασμό να δούμε και μέτρα σε βάρος της Κυπριακής κυβέρνησης. Να κληθεί, δηλαδή, η Λευκωσία να συναινέσει στο απευθείας εμπόριο με τα κατεχόμενα, χωρίς να πάρει την πόλη των Βαρωσίων, όπως επιδιώκει. Το παζάρι έχει δρόμο ακόμα.
