Ο θάνατος ενός αστού πολιτικού είναι ικανός για να σκεπάσει όλες τις βρομιές του. Ακόμα και οι (επίσης αστοί) πολιτικοί του αντίπαλοι αναγνωρίζουν τις «θετικές του πλευρές», τα αστικά ΜΜΕ τονίζουν τα προσόντα του και όλοι… δακρύζουν μπροστά στη σορό του. Εξαίρεση δεν απετέλεσε ούτε καν ο Αριέλ Σαρόν, που τιμήθηκε από όλους τους ηγέτες του «πολιτισμένου κόσμου». Ομως ο «πολεμιστής» δεν ήταν παρά ο χασάπης του Λιβάνου, που ευθύνεται… διαχρονικά για πολλαπλά εγκλήματα κατά των Παλαιστινίων.
Από την εποχή που καθοδηγούσε τους χριστιανούς φαλαγγίτες για να σφάξουν 3.000 γυναικόπαιδα στα παλαιστινιακά στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα του Λιβάνου, το Σεπτέμβρη του 1982 (ενέργεια που του κόστισε τη θεσούλα του ως υπουργού Πολέμου του Ισραήλ, μετά τη διεθνή κατακραυγή), μέχρι την επιστροφή του σχεδόν είκοσι χρόνια μετά ως πρωθυπουργού πλέον, ο Σαρόν δεν ήταν μόνο σταθερός εχθρός του παλαιστινιακού λαού, αλλά και αμετανόητος εγκληματίας. Η προκλητική επίσκεψή του στο τέμενος Αλ Ακσα το Σεπτέμβρη του 2000 προκάλεσε το ξέσπασμα της δεύ-τερης Ιντιφάντα. Λίγα χρόνια αργότερα, η σφαγή στις παλαιστινιακές πόλεις (με πρώτη την μαρτυρική Τζενίν) απετέλεσε ένα ακόμα «επίτευγμά» του, όπως και η κατασκευή του τείχους, που καρατόμησε παλαιστινιακές πόλεις και χωριά για να σωθεί η «ασφάλεια» του Ισραήλ, το οποίο επίσης φέρει τη δική του σφραγίδα.
Η ισραηλινή κοινωνία, που τον εξέλεξε στο πρωθυπουργικό αξίωμα ενώ γνώριζε το ποιόν του και που τώρα ,που πέθανε και τυπικά (μετά από οκτώ χρόνια σε κώμα!), τον θρηνεί, είναι συνυπεύθυνη, όπως συνυπεύθυνοι είναι όλοι όσοι «ανακάλυψαν» την «μετριοπαθή» μετάλλαξη στα στερνά του, επειδή τάχθηκε υπέρ της «ειρηνευτικής διαδικασίας»! Ομως ο Σαρόν, που πάντοτε υπηρετούσε πιστά τα συμφέροντα του σιωνιστικού προπύργιου του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή, δεν το έκανε αυτό γιατί ανακάλυψε ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν και κάποια δίκια, αλλά γιατί όλες οι πολεμικές και κατασταλτικές του πολιτικές είχαν αποτύχει. Η Παλαιστίνη αποδείχτηκε σκληρό καρύδι για το χασάπη του Λιβάνου. Και περισσότερο η Λωρίδα της Γάζας, η οποία τον ταπείνωσε, αναγκάζοντάς τον να διατάξει τη μονομερή αποχώρηση των στρατιωτών του, για να πάψουν να μετρούν άλλα θύματα από τις ανθρώπινες βόμβες στις οποίες είχαν μετατραπεί τα κορμιά των καλύτερων παιδιών της Παλαιστίνης.
Προκειμένου να κάμψει την Αντίσταση, ο Σαρόν οργάνωσε πολιτικές δολοφονίες στελεχών της. Τις δολοφονίες που ονομάστηκαν «στοχευμένες» ή «εξωδικαστικές», στοιχίζοντας τη ζωή στους δύο σημαντικότερους ηγέτες της Χαμάς, τον σεΐχη Γιασίν (δολοφονήθηκε το Μάρτη του 2004) και τον αντικαταστάτη του Αμπντέλ Αζίζ Αλ-Ραντίσι, 26 μέρες μετά, αλλά και του ιστορικού ηγέτη της Φατάχ Γιάσερ Αραφάτ, που όπως αποδείχτηκε δηλητηριάστηκε για να καταλήξει το Νοέμβρη του 2004 σε νοσοκομείο του Παρισιού. Ο τελευταίος, παρά τους συνεχείς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις του, δεν ήταν ικανός να παίξει ρόλο Κουΐσλινγκ, γι’ αυτό και ο αδίστακτος Σαρόν τον αποτελείωσε με το γνωστό μαφιόζικο τρόπο που γνώριζε να εφαρμόζει καλύτερα από κάθε άλλον. Φυσικά, ο Σαρόν ποτέ δεν το παραδέχτηκε, αλλά δε χρειάζεται και πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι η δηλητηρίαση με πολώνιο μυρίζει Μοσάντ.
Ο Σαρόν ήταν τυχερός που δεν έζησε να δει τη νίκη της «τρομοκρατικής» Χαμάς στις παλαιστινιακές εκλογές, που έγιναν λίγες βδομάδες αφότου έπεσε σε κώμα, το Γενάρη του 2006. Αυτή θα ήταν μία ακόμη απόδειξη της αποτυχίας της πολιτικής του. Μιας πολιτικής που συνεχίζουν επάξια οι επίγονοί του. Αυτός πήρε τη θέση που του αρμόζει στο σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας μαζί με τους εμπνευστές του, Χίτλερ και CIA.
