Δε νομίζουμε πως υπήρχε κανένας στη Γερμανία που περίμενε ότι η ποινή για την Μπεάτε Τσέπε της νεοναζιστικής NSU (Εθνικοσοσιαλιστική Παρανομία) θα ήταν μικρότερη από ισόβια. Η Τσέπε ήταν η μόνη που είχε απομείνει από την ηγετική τριπλέτα της δολοφονικής συμμορίας (ο Ούβε Μούντλος και ο Ούβε Μπένχαρντ είχαν αυτοκτονήσει τον Νοέμβρη του 2011, για να μη συλληφθούν), οπότε στην Τσέπε θα καταλογιζόταν όλη η ευθύνη. Δέκα νεκροί (οκτώ Τούρκοι, ένας Ελληνας και μια γερμανίδα αστυνομικός) ήταν μεγάλος απολογισμός, για να αντιμετωπιστεί με κάτι λιγότερο από ισόβια.
Εκείνο, όμως, που έμεινε έξω από τη δίκη και έξω από την απόφαση του δικαστηρίου του Μονάχου ήταν οι ευθύνες των κρατικών οργάνων, που στήριξαν επί χρόνια τη δράση της ναζιστικής συμμορίας. Οι ασφαλίτες της Υπηρεσίας Προστασίας Συντάγματος πρόσφεραν πλήρη κάλυψη στην NSU, συκοφαντώντας τα θύματά της και παρουσιάζοντας τις δολοφονίες σαν ιστορίες «ξεκαθαρίσματος λογαριασμών μεταξύ ποινικών». Οταν δολοφονήθηκε ο Θόδωρος Βουλγαρίδης, οι ασφαλίτες έψαχναν υπόπτους στο συγγενικό και φιλικό του περίγυρο, αφήνοντας αιχμές για τον πρόσφατο χωρισμό του από τη γερμανίδα σύζυγό του.
Ο συνήγορος πολιτικής αγωγής Μεμέτ Νταϊμαργκιουλέρ το είπε στα ίσια: «Είναι μια απόφαση με την οποία μπορούμε να ζήσουμε. Εκείνο με το οποίο δεν μπορούμε να ζήσουμε είναι ότι σ' αυτή τη δίκη δεν έπαιξε κανένα ρόλο η ευθύνη του κράτους. Το κράτος μέσω των πρακτόρων έδωσε εκατομμύρια στο νεοναζιστικό φάσμα για χρόνια, το κράτος τους προστάτευσε από την ποινική δίωξη, απέτρεψε την έρευνα για ρατσιστικά κίνητρα όσον αφορά θύματα όπως ο Θόδωρος Βουλγαρίδης και άλλοι, δεν τους επέτρεψε να είναι θύματα, χωρίς αποδείξεις τους έκανε εγκληματίες, στιγμάτισε τους συγγενείς».
Η ομοσπονδιακή εισαγγελία είχε φροντίσει να στήσει μια δικογραφία που παρουσίαζε τους Μούντλος, Μπένχαρντ και Τσέπε σαν μια μεμονωμένη τριάδα, που γύριζε τη Γερμανία και έκανε δολοφονίες, αποσιωπώντας τις ευθύνες της Ασφάλειας. Φάκελοι με επίμαχα στοιχεία εξαφανίστηκαν, ενώ μέχρι και την ολοκλήρωση της δίκης οι συνήγοροι πολιτικής αγωγής δεν είχαν πρόσβαση σε φακέλους με κρίσιμα στοιχεία. Ετσι, υψώθηκε ασπίδα προστασίας γύρω από τη δράση της Υπηρεσίας Προστασίας του Συντάγματος, ενώ στην Τσέπε διαμηνύθηκε να σφραγίσει το στόμα της, αν θέλει να έχει μια ευνοϊκή εξέλιξη η υπόθεσή της. Η Τσέπε δεν άνοιξε ούτε για μια φορά το στόμα της στη δίκη. Κάποια στιγμή, μέσω των συνηγόρων της, κατέθεσε ένα μακροσκελές κείμενο, στο οποίο έριχνε την ευθύνη για τις δολοφονίες στους δύο αυτόχειρες συνεργάτες της, επιφυλάσσοντας για τον εαυτό της το ρόλο μιας φοβισμένης και απόλυτα εξαρτημένης απ' αυτούς φίλης.
Ετσι, το γερμανικό κράτος απέκρυψε τις ευθύνες των στελεχών του, οι οποίοι ενίσχυαν τους ναζί όχι με ατομική τους πρωτοβουλία, αλλά επειδή αυτή ήταν η πολιτική του γερμανικού κράτους (οι ομοιότητες με την υπόθεση της νεοναζιστικής ΧΑ είναι καταπληκτικές), ενώ η Τσέπε, οι συνήγοροι της οποίας ανακοίνωσαν ότι θα ασκήσουν έφεση, ελπίζει πως στο δεύτερο βαθμό, ακόμα και αν δεν αποφύγει τα ισόβια, μπορεί να αποφύγει τον χαρακτηρισμό των εγκλημάτων ως ειδεχθή, που οδηγεί σε αποφυλάκιση με αναστολή (αλλιώς θα αποκτήσει αυτό το δικαίωμα όταν συμπληρώσει 20 χρόνια φυλάκισης).
ΥΓ. Η Τσέπε εμφανιζόταν στο δικαστήριο ντυμένη στην τρίχα, έβγαζε από την τσάντα της ένα λάπτοπ και έπαιρνε θέση ανάμεσα στους συνηγόρους της. Τους αντάρτες πόλης της RAF, τη Μάινχοφ, τον Μπάαντερ, την Ενσλιν, τον Ράσπε, τους είχαν καταδικάσει σε αργό θάνατο στην απομόνωση των λευκών κελιών. Και στο τέλος τους δολοφόνησαν. Εκείνοι ήταν ταξικοί αντίπαλοι…
