Τι κοινό έχουν ο Σιλβέστερ Σταλόνε, ο Μελ Γκίμπσον, ο Αντόνιο Μπαντέρας και το υπόλοιπο cast της νέας περιπετειώδους ταινίας «The Expendables 3» με την Μισέλ Ομπάμα και τους πέντε υποψήφιους για την προεδρία της Κομισιόν (Γιούνκερ, Σουλτς, Φέρχοφστατ, Κέλερ, Τσίπρα); Εναν κοινό… ευγενικό σκοπό. Να γλιτώσουν τα κοριτσάκια που απήγαγε η ισλαμιστική οργάνωση «Μπόκο Χάραμ» στη Νιγηρία! Πώς θα το πετύχουν αυτό; Επιδεικνύοντας πλακάτ με το σήμα της παγκόσμιας καμπάνιας «bring back our girls».
Ας δούμε πώς αυτά τα δυστυχή κοριτσάκια έγιναν «δικά τους παιδιά». Μας πληροφορεί η αμερικάνικη Wall Street Journal (8/5/14, https://online.wsj.com/news/articles/SB10001424052702304431104579550354216910992?mg=reno64-dwsj&url= http%3A%2F%2Fonline.wsj.com%2Farticle%2FSB10001424052702304431104579550354216910992.html): «Είναι μια ακαταμάχητη ιστορία: Μια αμερικανίδα μητέρα ακούει τα τρομερά αίσχη που έγιναν σε βάρος φτωχών κοριτσιών στην ηλικία της κόρης της, σε μια μακρινή χώρα, ύστερα ενεργοποιεί τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, παρακινώντας τις ΗΠΑ να δράσουν. Σύντομα, η πρώτη κυρία Μισέλ Ομπάμα κρατάει ένα πλακάτ με τη μητρική κραυγή για βοήθεια: Φέρτε πίσω τα κορίτσια μας». Το όνομα της αμερικανίδας μητέρας από το Λος Αντζελες είναι Ramaa Devi Mosley και το επάγγελμά της σκηνοθέτιδα διαφημίσεων, βιντεοκλίπ και ντοκιμαντέρ.
Oπως είπε η ίδια η Mosley σε συνέντευξη που έδωσε στο πρακτορείο ABC (6/5/14, https://abcnews.go. com/International/bring-back-girls-rallying-cry-kidnapped-nigerian-schoolgirls/story?id=23611012), όταν έμαθε από το ραδιόφωνο για την απαγωγή των άνω των 270 κοριτσιών, συγκλονίστηκε. Εψαξε να βρει κάτι στο διαδίκτυο, αλλά κανένα site στις ΗΠΑ δεν έγραφε σχετικά. Αυτό που βρήκε ήταν ένα hashtag (φράση που ξεκινάει με το γνωστό «καγκελάκι» # και υποδηλώνει θέμα συζήτησης στα διάφορα μέσα «κοινωνικής δικτύωσης», όπως το Twitter) που έγραφε #BringBackOurGirls. To hastag το είχε γράψει ένας νιγηριανός δικηγόρος που το είχε ακούσει από τον υπουργό Παιδείας της χώρας. Η Mosley ανάρτησε το hashtag στο δικό της Twitter και απευθύνθηκε σε όλους τους γνωστούς της στην πιάτσα –φτάνοντας μέχρι τον Ομπάμα– καλώντας τους να δράσουν. Η συγκινητική ιστορία έγινε «best seller». To hashtag στο Twitter χρησιμοποιήθηκε πάνω από 800.000 φορές και η ιστοσελίδα που έφτιαξε η Mosley στο facebook μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (Τρίτη βράδυ) αρέσει σε 197.000 άτομα.
Μέχρι και η Χίλαρι ξεσπάθωσε, γράφοντας στο Twitter: «Η πρόσβαση στην εκπαίδευση είναι ένα βασικό δικαίωμα και είναι εξωφρενικό να στοχεύουν αθώα κορίτσια. Πρέπει να παλέψουμε κατά της τρομοκρατίας». Στο τέλος δεν παρέλειψε να προσθέσει και το σήμα κατατεθέν: #BringBackOurGirls. Μερικές μέρες αργότερα, οι ηθοποιοί της ταινίας «The Expendables 3», πατώντας στο κόκκινο χαλί της αίθουσας που γινόταν η πρεμιέρα της νέας ταινίας του Τομι Λι Τζόουνς στις Κάννες, σήκωσαν πλακάτ με το παραπάνω σήμα. Το ίδιο έκαναν και οι πέντε υποψήφιοι για την προεδρία της Κομισιόν στο τέλος του μεταξύ τους ντιμπέιτ, το οποίο μεταδόθηκε από όλα τα κρατικά τηλεοπτικά δίκτυα της Ευρώπης την Τετάρτη 14 Μάη. Δεν είναι στ’ αλήθεια εκπληκτική η ταχύτητα με την οποία εξαπλώθηκε αυτό το «κίνημα»;
Δεν είναι η πρώτη φορά που παιδιά πέφτουν θύματα βάρβαρης κακομεταχείρισης ανά τον κόσμο. Ούτε οι διεστραμμένοι εγκέφαλοι της ισλαμιστικής οργάνωσης κατέχουν τα πρωτεία. Στο Ιράκ, πριν ακόμη φύγουν τα αμερικάνικα στρατεύματα (το Δεκέμβρη του 2012), οι απαγωγές παιδιών από συμμορίες, είτε για να αποσπάσουν οι απαγωγείς λύτρα, είτε για να διοχετεύσουν τα παιδιά στα δίκτυα της πορνείας, είτε για να πουλήσουν τα όργανά τους, είτε για να τεκνοποιήσουν τα κορίτσια και να πουληθούν τα μωρά, είχαν αυξηθεί δραματικά (βλ. https://www.eksegersi.gr/issue/711/Διεθνή/18222.Δραματική-αύξηση-στις-απαγωγές-παιδιών).
Ποτέ δεν είδαμε όμως τέτοια διεθνή «ευαισθητοποίηση» για να σταματήσουν οι απαγωγές.
Το Νοέμβρη του 2007, η γαλλική Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Κιβωτός της Ζωής» επεχείρησε ανεπιτυχώς (ευτυχώς) να απαγάγει 103 παιδιά ηλικίας ενός μέχρι δέκα ετών από το Τσαντ (βλ. https://www.eksegersi.gr/issue/486/Διεθνή/6351.Σύγχρονο-δουλεμπόριο), για να τα προωθήσει για υιοθεσία. Υποτίθεται ότι επρόκειτο για ορφανά του Νταρφούρ, αλλά η Unicef ανακάλυψε ότι το 85% των παιδιών είχαν οικογένειες! Από τους εννέα Γάλλους της ΜΚΟ που πιάστηκαν αρχικά, οι έξι δικάστηκαν το 2007 και καταδικάστηκαν σε οκτώ χρόνια καταναγκαστικής εργασίας, αλλά σχεδόν έναν χρόνο αργότερα αφέθησαν ελεύθεροι. Η δίκη των τεσσάρων από αυτούς (μαζί με ένα δημοσιογράφο και ένα γιατρό) στη Γαλλία ξεκίνησε πέντε χρόνια αργότερα (το Δεκέμβρη του 2012) και καταδικάστηκαν για εξαπάτηση των οικογενειών στις οποίες θα έδιναν τα παιδιά για υιοθεσία (!), σε ποινές από έξι μήνες μέχρι δύο χρόνια (https://www.reuters.com/article/2013/02/12/us-chad-france-charity-idUSBRE91B18C20130212). Θα μας πείτε ότι οι απαγωγείς τιμωρήθηκαν (έστω και με ποινές της πλάκας), όμως ακόμα και πριν τιμωρηθούν δεν είδαμε ανάλογη διεθνή ευαισθησία για τα παιδιά αυτά, πέρα από το δικαιολογημένο σκάνδαλο που ξέσπασε στη Γαλλία (ΜΚΟ να κλέβει παιδιά,σοκάρει, όπως και να το κάνουμε).
Στην ίδια τη Νιγηρία οι βασανισμοί των παιδιών δυστυχώς είναι εδώ και χρόνια εκτεταμένοι. Σε άρθρο που αλιεύσαμε από το διαδίκτυο (CNN, 28 Αυγούστου 2010), με τίτλο «Παιδιά υφίστανται κακομεταχείριση και σκοτώνονται σαν μάγισσες στη Νιγηρία» (βλ. https://edition.cnn.com/ 2010/WORLD/africa/08/25/nigeria.child.witches/), αναφέρονται τα εξής εκπληκτικά: «Οι πάστορες στη βορειοανατολική Νιγηρία ισχυρίζονται ότι οι αρρώστιες και η φτώχεια προκαλούνται από μάγισσες που φέρνουν τρομακτική ατυχία σε αυτούς που τις περιβάλλουν. Αυτοί που καταδικάζονται για μαγεία πρέπει να καθαριστούν μέσω εξαγνισμού ή να αποβληθούν. Οσο το φως της ημέρας φεύγει και ταξιδεύουμε στα αγροτικά χωριά φαίνεται ξεκάθαρο ότι τα πιο τρωτά σε αυτό το στιγματισμό είναι τα παιδιά». Το δημοσίευμα παραθέτει την ιστορία ενός πεντάχρονου παιδιού, του Γκόντγουϊν που ο προτεστάντης ιερέας θεώρησε υπεύθυνο για το θάνατο της μητέρας του. Ο Γκόντγουϊν αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι την σκότωσε, αφού υπέστη συνεχείς ξυλοδαρμούς. Στη συνέχεια, υποχρεώθηκε να παραμένει κλειδωμένος στο ίδιο δωμάτιο με τη νεκρή μητέρα του κάθε βράδυ επί τρεις βδομάδες (!), με λίγο φαγητό και νερό, μέχρι που ένας γείτονας ειδοποίησε ένα ορφανοτροφείο που περιθάλπει κακοποιημένα παιδιά για να τον σώσουν. Οπως αναφέρει ο υπεύθυνος του ορφανοτροφείου «όταν ένα παιδί κατηγορείται για μαγεία, αυτό το παιδί απομονώνεται απόλυτα από τους γύρω του και τέτοια παιδιά διώχνονται από τα σπίτια τους… Ομως δυστυχώς αυτά τα παιδιά δεν ζουν συχνά για πολύ. Πολλά από αυτά είτε δολοφονούνται, είτε εγκαταλείπονται από τους γονείς τους, είτε βασανίζονται στις εκκλησίες, είτε πωλούνται έξω από τις πόλεις». Ο «εξαγνισμός» αποτελεί μία πηγή εσόδων για τους πάστορες, που τον χρεώνουν από 300 μέχρι 2.000 δολάρια το κεφάλι!
Οταν το ίδιο το CNN, η ναυαρχίδα του αμερικάνικου μιντιακού συστήματος, αποκάλυψε τα παραπάνω πριν από τέσσερα χρόνια (όχι σε κάποιο μακρινό παρελθόν), δεν ξεσηκώθηκε καμιά διεθνής κατακραυγή σαν αυτή που έχει ξεσηκωθεί τώρα με τα κοριτσάκια που απήγαγαν οι διεστραμμένοι ισλαμιστές της Μπόκο Χάραμ. Ομως αυτοί δεν ανέβηκαν στη γη από τα έγκατα της κόλασης. Δημιούργημα μιας κοινωνικής κατάστασης είναι, για την οποία οι πρώτοι που ευθύνονται είναι όσοι λυμαίνονται τον πλούτο αυτής της πλούσιας σε πετρέλαιο χώρας, όπου το 70% των κατοίκων της ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας.
Οσοι ζουν σ’ αυτή τη χώρα γνωρίζουν ποιοι είναι αυτοί που φταίνε. Ο Νιγηριανός Νίμο Μπάσεϊ, αρχιτέκτονας και περιβαλλοντικός ακτιβιστής, σε συνέντευξη που έδωσε στο πρακτορείο Real News Network (https://therealnews.com/t2/index.php?option=com_content&task =view&id=31&Itemid=74&jumival=11829) επισημαίνει: «Εχουμε μία κατάσταση που ο πλούτος έχει συγκεντρωθεί σε λίγα χέρια μέσα στο έθνος. Αν δείτε τις στατιστικές, σήμερα η νιγηριανή οικονομία, το ΑΕΠ της, λέγεται ότι αυξάνεται με ρυθμούς πάνω από 6% το χρόνο. Μόλις πριν μερικές εβδομάδες, η κυβέρνηση ανακοίνωσε, ξαναμετρώντας το ΑΕΠ, ότι η Νιγηρία είναι η μεγαλύτερη οικονομία της Αφρικής, μεγαλύτερη και από τη Νότια Αφρική. Την ίδια στιγμή, αυτό που δεν λέγεται στον κόσμο, αυτό που δεν ανακοινώνεται ξεκάθαρα, είναι ότι η φτώχεια αυξάνεται επίσης ταχύτατα. Ετσι έχουμε μια κατάσταση που το 70% του πληθυσμού ζει στη φτώχεια και ο πλούτος συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια. Στο βόρειο τμήμα της χώρας, αυτή η διαφορά γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, εξαιτίας χρόνων αδιαφορίας, ειδικά στον εκπαιδευτικό τομέα, επειδή ορισμένοι άνθρωποι θέλουν να μανιπουλάρουν τους φτωχούς και περιθωριοποιημένους και ειδικά τα παιδιά… Η επιρροή του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας ήταν επίσης σημαντική στο να αποτραπεί η ανάπτυξη της νιγηριανής οικονομίας… Αυτό έγινε μέσω της εισαγωγής δομικών προγραμμάτων σταθεροποίησης, που άνοιξαν την οικονομία στην εισαγωγή φτηνών προϊόντων από το Βορρά, τη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, την Ιαπωνία και την Αυστραλία και σκοτώνοντας τη ντόπια παραγωγή, τις ντόπιες βιομηχανίες, τη ντόπια αγροτική οικονομία… Ετσι έχουμε μία κατάσταση που η αρνητική επιρροή των πολυεθνικών εταιριών έχει παίξει έναν πάρα πολύ σημαντικό ρόλο στο να κρατάει το έθνος μας μακριά από το σωστό δρόμο της ανάπτυξης».
Σωστά όλ’ αυτά, αλλά τι μπορεί να γίνει για να σωθούν τα κοριτσάκια, θα αναφωνήσει κάποιος. Η πραγματικότητα δυστυχώς είναι ότι δεν πρόκειται να σωθούν από τους επίδοξους σωτήρες τους. Ισως ορισμένα να έχουν πουληθεί ήδη… Το μόνο που κάνουν αυτοί οι «σωτήρες» είναι να εδραιώνουν την εξουσία ενός διεφθαρμένου και αμερικανόδουλου καθεστώτος, του οποίου ο στρατός πυροβολεί αδιάκριτα αμάχους, για να κρατήσει την εξουσία του. Πράγμα που αποκαλύφθηκε πριν από ένα χρόνο από τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» (5/6/2013, https://www.nytimes.com/ 2013/06/06/world/africa/nigerian-refugees-accuse-army-of-excess-force. html?_r=0), που αναδημοσίευσαν μαρτυρίες χωρικών, σύμφωνα με τις οποίες «αρκεί να φορά κανείς παραδοσιακή ενδυμασία για να τον σκοτώσουν χωρίς κανένα λόγο». Ηταν τέτοια η βαρβαρότητα του κυβερνητικού στρατού που ακόμα και ο Κέρι αναγκάστηκε να δηλώσει ότι «είμαστε βαθύτατα ανήσυχοι για τους αξιόπιστους ισχυρισμούς ότι οι νιγηριανές δυνάμεις ασφαλείας διαπράττουν χοντροκομμένες παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων, οι οποίες το μόνο που κάνουν είναι να πυροδοτούν τη βία και να φουντώνουν τον εξτρεμισμό» (https://www.nytimes.com/2013/05/18/world/africa/nigeria-steps-up-assaults-on-militants-in-northeast.html). Αυτό τον στρατό εκπαιδεύει τώρα κλιμάκιο του State Department για να «σώσει τα κοριτσάκια» (https://www. state.gov/p/af/rls/rm/2014/226221.htm). Ή μήπως, επί τη ευκαιρία, για να δεθεί ακόμα πιο ασφυκτικά το καθεστώς στο άρμα του θείου Σαμ;
