«Αυτός (σ.σ. ο σημερινός πρόεδρος της Βενεζουέλας) διάλεξε το δρόμο του πολεμικού κομμουνισμού, μια κατάσταση που τα πάντα αποφασίζονται από μηχανισμούς καταναγκασμού». Η δήλωση δεν προέρχεται από κάποια ανακοίνωση του αμερικάνικου State Department, αλλά έγινε από τον Βλαδιμίρ Σεμάγκο, πρώην στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος «Ενωμένη Ρωσία» και μέλος του ρωσο-βενεζουελάνικου επιχειρηματικού επιμελητηρίου, σε συνέντευξη που έδωσε στη ρωσική εφημερίδα Gazeta. Η δήλωση αναδημοσιεύτηκε και από το επίσης ρωσικό πρακτορείο Itar-Tass στις 3 Απρίλη. Το πρακτορείο, μάλιστα, στο δημοσίευμά του που παρουσιάζεται ως «Γνώμη ειδικής αναλύτριας»[1], επισημαίνει ότι «σύμφωνα με ρώσους ειδικούς, οι μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, που βρίσκονται ήδη στον δεύτερο μήνα στη Βενεζουέλα, προκλήθηκαν πρώτα απ’ όλα από την επιδείνωση της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης και από ένα διχασμό μέσα στην κοινωνία, όχι όμως από ξένη παρέμβαση». Για να στηρίξει αυτή την άποψη, το δημοσίευμα επικαλείται ερευνητή του Κέντρου Πολιτικών Μελετών του Ινστιτούτου Λατινικής Αμερικής της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, ο οποίος σε συνέντευξη που έδωσε στο Τας υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ θα ήθελαν να αλλάξουν οι Αρχές στη Βενεζουέλα, όμως η παρούσα κατάσταση δεν είναι αποτέλεσμα ξένης παρέμβασης αλλά της εγχώριας κατάστασης.
Ποιος θα περίμενε τέτοιες δηλώσεις από αναλυτές μιας χώρας όπως η Ρωσία, με την οποία ο Τσάβες ανέπτυξε στενές σχέσεις εδώ και χρόνια; Η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζεται να είναι κανείς… «ειδικός αναλυτής» για να καταλάβει ότι η επιδείνωση των οικονομικών συνθηκών στη Βενεζουέλα είναι αρκετά μεγάλη για να προκαλέσει κοινωνική δυσαρέσκεια που μπορεί να εκφραστεί και στους δρόμους. Οταν ο πληθωρισμός κινείται σε επίπεδα της τάξης του 60%, όταν υπάρχουν εδώ και μήνες ελλείψεις σε τρόφιμα και βασικά είδη κατανάλωσης, όταν ακόμα και ο επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας παραδέχεται ότι η χώρα περνάει κρίση[2] και ανακοινώνονται περιοριστικά μέτρα στη διανομή του νερού και της ηλεκτρικής ενέργειας στη δυτική επαρχία Ζούλια και στην πρωτεύουσα Καράκας, μία μέρα αφότου η Ford ανακοινώνει ότι αναστέλλει την παραγωγή της στη χώρα, λόγω έλλειψης δολαρίων για την αγορά ανταλλακτικών[3], τότε παραβιάζει κανείς ανοιχτές πόρτες με το να… αποκαλύπτει το προφανές: ότι η βενεζουελάνικη οικονομία τρεκλίζει, μπαίνοντας σε κύκλο βαθιάς κρίσης.
Η απάντηση που δίνει η κυβέρνηση Μαδούρο είναι… αποστομωτική. Φταίνε οι βιομήχανοι που κάνουν σαμποτάζ, φταίνε οι διαδηλωτές (που βαφτίζονται συλλήβδην… εύποροι και φασίστες) που αποσταθεροποιούν τη χώρα, το μόνο που δε φταίει είναι το οικονομικό σύστημα που βαφτίστηκε ψευδεπίγραφα ως «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα», ενώ είναι καπιταλισμός καραμπινάτος[4]. Οχι ότι την κατάσταση αυτή δεν την εκμεταλλεύονται και οι φασίστες[5] και οι αμερικανόδουλοι πράκτορες των ΗΠΑ. Αλλά αυτοί δε θα μπορούσαν να προκαλέσουν τέτοιες ταραχές, που μέσα σε τρεις μήνες έχουν οδηγήσει στο θάνατο 41 ατόμων και στον τραυματισμό άλλων 800! Ταραχές που καταστέλλονται βίαια από το μηχανισμό καταστολής που σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπέρασε τα όρια δείχνοντας… υπερβάλλοντα ζήλο[6], με πιο πρόσφατες τις επιδρομές της προηγούμενης βδομάδας σε τέσσερις περιοχές που είχαν κατασκηνώσει οι φοιτητές, με απολογισμό 243 συλλήψεις (οι περισσότεροι αφέθηκαν αργότερα ελεύθεροι). Ούτε είναι οι «πλούσιοι» που συνηθίζουν να συγκρούονται και να πετάνε μολότοφ στους μπάτσους για τόσο χρονικό διάστημα.
Η μείωση της αποδοχής αυτού του «σοσιαλισμού» αποτυπώθηκε αδιαμφισβήτητα στις εκλογές που έγιναν πριν από ένα χρόνο (14.3.13), στις οποίες ο διάδοχος του Τσάβες κέρδισε οριακά με 50.8% έναντι περίπου 49% του αντιπάλου του, κόντρα στις δημοσκοπήσεις που έδιναν στον Μαδούρο προβάδισμα 10-18%! Ο αντίπαλος του Μαδούρο, Ενρίκε Καπρίλες, έπαιξε με τα ίδια όπλα, παρουσιάζοντας τον εαυτό του σαν «εργατόπαιδο που δουλεύει από τα έντεκά του χρόνια», γι’ αυτό και κόντεψε να κερδίσει την εξουσία και ίσως κάποια στιγμή να την κερδίσει (αν όχι αυτός, κάποιος άλλος λαοπλάνος). Δε θα είναι και τόσο δύσκολο, όταν βαθύνει κι άλλο η κρίση. Ας μην ξεχνάμε ότι σε άλλες εποχές, κινήματα που πλασαρίστηκαν πιο «επαναστατικά», όπως για παράδειγμα οι Σαντινίστας στη Νικαράγουα, έχασαν στις κάλπες και όταν επανήλθαν ήταν… αγνώριστα[7].
Ο ψευδεπίγραφος «σοσιαλισμός» οδηγεί σε ενίσχυση του φασισμού ή, στην καλύτερη περίπτωση, στην κατάρρευση του ψευτοσοσιαλισμού και στην ενδυνάμωση των δεξιών και συντηρητικών αντιλήψεων μέσα στο λαό. Αυτό το δίδαγμα, που μας δίνει αυτό τον καιρό η Βενεζουέλα, ας το κρατήσουμε, γιατί μπορεί να μας χρειαστεί και για τα «δικά μας» πολιτικά πράγματα.
Παραπομπές
1. «Η χειροτέρευση των οικονομικών συνθηκών πυροδοτεί τις μαζικές διαδηλώσεις στη Βενεζουέλα», Λουντμίλα Αλεξάντροβα (https://en.itar-tass.com/opinions/1725). Το πρακτορείο επισημαίνει ότι μπορεί και να μη συμφωνεί με όλες τις απόψεις των αναλυτών που φιλοξενεί, όμως η συγκεκριμένη αναλύτρια έχει γράψει πάνω από 400 άρθρα για το Τας, συνεργάζεται δηλαδή με το πρακτορείο για καιρό.
2. Ρόιτερς, 16/3/14 (https://www.reuters.com/article/2014/03/16/us-venezuela-economy-idUSBREA2F0JS20140 316).
3. Bloomberg, 8/5/14 (https://www.bloomberg.com/news/2014-05-07/venezuela-to-ration-electricity-after-colombia-cuts-gas.html). Πριν από τη Ford, ήταν η Toyota και η ολλανδική CNHI, που σταμάτησαν την παραγωγή για τον ίδιο λόγο.
4. Για περισσότερα δες τη σειρά άρθρων στην «Κόντρα» με τίτλο «Ο χαρακτήρας της "μπολιβαριανής επανάστασης" του Τσάβες», αρ. φύλλων 491-493 (Δεκέμβρης 2007) και «Πίσω από τη βιτρίνα της κοινωνικής δημαγωγίας», αρ. φύλλου 722 (9.3.2013).
5. Η εφημερίδα του «Κ»Κ Βενεζουέλας αναφέρει παραδείγματα επιθέσεων φασιστών. Οπως για παράδειγμα οι επιθέσεις στο Μετρό, από τις οποίες έχουν τραυματιστεί 238 επιβάτες και εργαζόμενοι (https://prensapcv.wordpress.com/2014/05/12/accion-del-fascismo-en-el-metro-lleva-un-saldo-de-238-usuarios-y-trabajadores-heridos/).
6. Σε πολυσέλιδη έκθεσή του με τίτλο «PUNISHED FOR PROTESTING – Rights Violations in Venezuela’s Streets, Detention Centers, and Justice System» (Τιμωρημένοι επειδή διαμαρτύρονται – Παραβιάσεις δικαιωμάτων στους δρόμους, τα κρατητήρια και το δικαστικό σύστημα της Βενεζουέλας, https://www.hrw.org/reports/2014/05/05/ punished-protesting-0) το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναφέρει 45 περιπτώσεις σοβαρών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις δυνάμεις ασφαλείας της Βενεζουέλας, που συνιστούν παραβιάσεις του δικαιώματος στη ζωή και της απαγόρευσης των βασανιστηρίων, και ανελέητης, απάνθρωπης και ταπεινωτικής συμπεριφοράς. Αναφέρει μάλιστα περιπτώσεις διαδηλωτών που πυροβολήθηκαν με πλαστικές σφαίρες αλλά και κανονικά πυρά.
7. Ο Ορτέγα δεν κούνησε ούτε το μικρό του δαχτυλάκι για να αντιταχθεί στα συμφέροντα του κεφαλαίου (άλλωστε και στις εκλογές παρουσιάστηκε πιο δεξιός παρά ποτέ), ενώ ο συνασπισμός των «αριστερών κομμάτων» Frente Ampilio, του οποίου ηγήθηκε, μόλις πήρε την εξουσία έστειλε στρατό για να βοηθήσει τους Αμερικάνους να νικήσουν στο Ιράκ και όρισε υπουργό Βιομηχανίας τον πρώην διευθυντή της Texaco στην Ουρουγουάη.
