Σε κατάσταση πολέμου κήρυξε τη Συρία ο Ασαντ, κατά την πρώτη συνεδρίαση της νέας κυβέρνησης που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές-μαϊμού της 7ης Μάη, το βράδυ της περασμένης Τρίτης. Το ίδιο πρωί, μαίνονταν οι συγκρούσεις στα προάστια της Δαμασκού μεταξύ της προεδρικής φρουράς και των ανταρτών του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού». Μiα μέρα μετά, ένοπλοι επιτέθηκαν σε ιδιωτικό κανάλι που στηρίζει τον Ασαντ και βρίσκεται κοντά στη Δαμασκό, χρησιμοποιώντας εκρηκτικά, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οχτώ άτομα.
Ολ’ αυτά, μαζί με την κατάρριψη από τη συριακή αεράμυνα ενός τούρκικου στρατιωτικού αναγνωριστικού αεροσκάφους την προηγούμενη Παρασκευή, δημιουργούν ένα σκηνικό κλιμάκωσης του πολέμου στη Συρία, που κανείς δε μπορεί να προβλέψει πού θα οδηγήσει. Γιατί ναι μεν οι Αμερικάνοι και οι σύμμαχοί τους δε θέλουν τον Ασαντ, δεν έχουν όμως καταφέρει να στήσουν τη διάδοχη κατάσταση, γι’ αυτό και εμφανίζονται επιφυλακτικοί όλους αυτούς τους μήνες στο να οργανώσουν μια στρατιωτική επίθεση που θα οδηγούσε στην ανατροπή του, κατά το πρότυπο της Λιβύης.
Ομως, ο βασικός ανασταλτικός παράγοντας για την επέμβαση είναι η σθεναρή στάση της Ρωσίας στο πλευρό του Ασαντ. Η Ρωσία και όπλα πουλάει (το δήλωσε μάλιστα και δημόσια ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Νοβόστι) και πολιτική στήριξη προσφέρει στο καθεστώς Ασαντ, το οποίο αποτελεί ένα από τα τελευταία προπύργια της ρώσικης ιμπεριαλιστικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή, έχοντας μάλιστα παραχωρήσει στη Ρωσία ναυτική στρατιωτική βάση. Ετσι, η όξυνση των σχέσεων Συρίας – Τουρκίας, μετά την κατάρριψη του Φάντομ, δύσκολα θα οδηγήσει σε ανοιχτή σύρραξη, την οποία ούτε οι Νατοϊκοί φαίνονται πρόθυμοι να σηκώσουν ούτε ο Ασαντ που είναι ήδη στριμωγμένος στο εσωτερικό, αντιμετωπίζοντας ένα νέο κύμα λιποταξιών (την περασμένη Κυριακή ένας στρατηγός, δύο συνταγματάρχες, δύο σμηναγοί και 33 στρατιώτες αυτομόλησαν στην Τουρκία μαζί με τις οικογένειές τους, ενώ την προηγούμενη Πέμπτη αυτομόλησε για πρώτη φορά ένας πιλότος, ο οποίος προσγείωσε το αεροσκάφος του στην Ιορδανία).
Το πιο ανησυχητικό απ’ όλα είναι αυτό που επεσήμανε έκθεση του Συμβουλίου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, αποσπάσματα της οποίας αναδημοσίευσε την περασμένη Τετάρτη το Αλ Τζαζίρα. «Ενώ παλιότερα τα θύματα στοχοποιούνταν με βάση το αν είναι υπέρ ή κατά της κυβέρνησης, η Επιτροπή Ερευνας κατέγραψε έναν αυξανόμενο αριθμό περιστατικών που τα θύματα φαίνεται να στοχοποιούνται βάσει των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων». Ο συριακός λαός βρίσκεται στη μέγγενη μίας διαμάχης, την καθοδήγηση της οποίας και από τις δύο πλευρές την έχουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ο μεν Ασαντ εξακολουθεί να σφάζει έχοντας τις πλάτες της Ρωσίας, η δε αντιπολίτευση προσδοκά στήριξη από τους Αμερικάνους και τους Δυτικούς, για να αντικαταστήσει τη δικτατορία του Ασαντ με μία αστική «δημοκρατία» δυτικού τύπου. Από τη Σκύλα στη Χάρυβδη.
