Τα βρήκαν τελικά, όπως αναμενόταν, ο Ερντογάν με τον Πούτιν την Πέμπτη 5 του Μάρτη, κατά την επίσκεψη του πρώτου στη Μόσχα. «Χρήσιμο ηλίθιο» στα χέρια του Πούτιν αποκάλεσε ο βρετανικός Γκάρντιαν τον Ερντογάν (https://www.theguardian.com/commentisfree/2020/mar/07/syria-shoddy-ceasefire-idlib–war-suffering-syrians-erdogan-putin-russia-turkey), χαρακτηρίζοντάς τον κάτι σαν «δούρειο ίππο» του Πούτιν στο ΝΑΤΟ, αφού ο Ερντογάν υπέκυψε στις ρωσικές απαιτήσεις, σύμφωνα με τις οποίες, ό,τι κέρδισε ο Ασαντ με ρωσική υποστήριξη αυτούς τους δυο μήνες που χτυπάει ανελέητα το Ιντλίμπ (το τελευταίο προπύργιο των αντικαθεστωτικών ανταρτών στη βορειοδυτική Συρία) του ανήκει και η εκεχειρία που επιτεύχθηκε δεν το αναιρεί.
Για μια ακόμα φορά, προβλέπονται κοινές περιπολίες ρωσικών και τουρκικών δυνάμεων στον αυτοκινητόδρομο Μ4 (που συνδέει τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας, το Χαλέπι, με σημαντική οικονομική σημασία, με την παραλιακή πόλη Λατάκια), επιτρέποντας την κυκλοφορία εμπορευμάτων και ατόμων, όπως και στις προηγούμενες εκεχειρίες.
Ετσι, ο Ερντογάν κατάπιε αμάσητες τις απώλειες των 60 στρατιωτών του κι έβαλε την ουρά στα σκέλια. Δεν μπορούσε, φυσικά, να κάνει κάτι διαφορετικό, όπως δεν μπορούσαν ούτε οι ΗΠΑ, που μπορεί να δυσαρεστήθηκαν με τη συμφωνία, τη δέχτηκαν όμως, θέλοντας και μη. Το μόνο που έκαναν ήταν να μπλοκάρουν το σχέδιο απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ υπέρ της συμφωνίας εκεχειρίας, με το αιτιολογικό ότι αυτό είναι ακόμα πρόωρο.
Η Ρωσία κερδίζει κατά κράτος στη Συρία. Κι αυτό, παρά τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττει, όπως αποκαλύπτει επιτροπή του ΟΗΕ στη Συρία (βλ. https://www.ohchr.org/EN/HRBodies/HRC/Pages/NewsDetail.aspx?NewsID= 25638&LangID=E), σε έκθεση της οποίας αναφέρονται τα εξής:
«Στη διακηρυχθείσα μάχη τους κατά της τρομοκρατίας, οι φιλοκυβερνητικές δυνάμεις εξαπέλυσαν εναέριες και επίγειες επιθέσεις στο βόρειο Ιντλίμπ, που σκότωσαν και τραυμάτισαν πολλούς πολίτες και κατέστρεψαν πολιτικές υποδομές, συμπεριλαμβανομένων αγορών, στρατοπέδων εκτοπισμένων ατόμων και κυρίως νοσοκομείων. Αυτές περιλαμβάνουν επιθέσεις αδιακρίτως κατά προστατευόμενων πραγμάτων και τη χρήση πυρομαχικών διασποράς. Οι συνεχείς αεροπορικοί βομβαρδισμοί σε τμήματα του βόρειου Ιντλίμπ δεν άφησαν άλλη επιλογή στους πολίτες παρά να φύγουν. Η πλειοψηφία των 948 χιλιάδων εκτοπισμένων πολιτών στα βορειοδυτικά είναι γυναίκες και παιδιά με χιλιάδες να στεγάζονται στην ύπαιθρο κατά τη διάρκεια των μηνών του σκληρού χειμώνα. Η κρίση στο Ιντλίμπ -όπου πάνω από τρία εκατομμύρια άνθρωποι είναι σήμερα απομονωμένοι– μετατρέπεται σε μία ανθρωπιστική καταστροφή. Οικογένειες βρίσκονται συνεχώς κυνηγημένες και τα παιδιά παγώνουν από το κρύο μέχρι θανάτου».
Ο πόλεμος σίγουρα δεν τελείωσε. Η εκεχειρία θα σπάσει ξανά κάποια στιγμή, μέχρι ο Ασαντ να επικρατήσει διά πυρός και σιδήρου στο Ιντλίμπ. Θα είναι μία πύρρειος νίκη, με ρωσικές πλάτες, μακελεύοντας τον ίδιο του το λαό, που μέχρι στιγμής έχει πληρώσει βαρύ φόρο αίματος (πάνω από 380 χιλιάδες οι νεκροί) και έχει μετατραπεί σε πρόσφυγας, αφού ο μισός πληθυσμός έχει εγκαταλείψει τα σπίτια του. Είναι ένας πόλεμος άδικος απ’ όλες τις πλευρές που γίνεται στο πλαίσιο του ευρύτερου ενδο-ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού Ρωσίας-ΗΠΑ, με τη Ρωσία για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια να παίζει σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, όχι όμως για χάρη των λαών που συνεχίζουν να υποφέρουν.
Η Ρωσία στήριξε το δικτάτορα Ασαντ, όπως οι ΗΠΑ παλαιότερα στήριζαν χούντες στη Λατινική Αμερική. Αν ο Ασαντ δεν είχε ρωσικές πλάτες, πιθανότητα θα είχε πέσει, όπως ο Καντάφι στη Λιβύη, ο Μουμπάρακ στην Αίγυπτο και ο Μπεν Αλί στην Τυνησία. Από την άλλη, η αντιπολίτευση εναντίον του είτε στηρίχθηκε στους Αμερικάνους (όπως οι Κούρδοι), είτε στην Τουρκία (όπως ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός), είτε στο ISIS (με καθαρά μεσαιωνικά θεοκρατικά χαρακτηριστικά και απουσία ψήγματος ταξικής επαναστατικής πολιτικής), που αποτέλεσε τον πολυπόθητο σάκο του μποξ για όλους.
Πώς όμως να υπάρξει αντι-ιμπεριαλιστική πολιτική δύναμη στη Συρία, τη στιγμή που οι σοσιαλιστικές ιδέες συκοφαντήθηκαν πριν από πολλά χρόνια, όταν με τη «σοβιετική» κάλυψη τα κράτη του «μη καπιταλιστικού προσανατολισμού», όπως η Συρία, κατάφερναν να σπεκουλάρουν με το σοσιαλισμό, διαλύοντας τα κομμουνιστικά κόμματα; Το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας εντάχθηκε στο «εθνικό προοδευτικό μέτωπο», υπό την ηγεσία του Μπάαθ (του «σοσιαλιστικού» κόμματος που βρίσκεται ακόμα και σήμερα στην εξουσία) και της δυναστείας Ασαντ. Ο αραβικός εθνικισμός, στο πλαίσιο της σοσιαλ-ιμπεριαλιστικής πολιτικής του «σοβιετικού» κρατικού καπιταλισμού των δεκαετιών του ’70 έως την πτώση του, οδήγησε στη σημερινή κατάσταση. Το καθεστώς Ασαντ είναι ένα καθεστώς που σαπίζει, όμως παραμένει στην εξουσία διά πυρός και σιδήρου.
