Δεν πέρασε ούτε μήνας από τις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας και στο πολιτικό λεξιλόγιο της χώρας εμφανίστηκε ένας νέος όρος: «σαρκοζισμός». Ορος που ουδέποτε είχε χρησιμοποιηθεί προηγούμενα και με πολιτικό περιεχόμενο εντελώς διαφορετικό απ’ αυτό που αποδιδόταν στον Νικολά Σαρκοζί έως και την Κυριακή του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών.
Οπως όλοι γνωρίζουμε, έως τότε ο Σαρκοζί περιβαλλόταν από τους πολιτικούς του αντιπάλους με ένδυμα δαιμονικό. Σ’ αυτόν προσωποποιούνταν όλα τα δεινά που θα υπέφερε ο γαλλικός λαός έτσι και του έδινε την εξουσία. Οπως ακριβώς στις προηγούμενες εκλογές τα ίδια δεινά προσωποποιούνταν στον Λεπέν, με αποτέλεσμα να κερδίσουν τότε ο Σιράκ και ο Σαρκοζί μια άνετη προεδρική νίκη. Την επαύριο των εκλογών, όμως, με μια κίνηση ΜΑΤ, ο (προικισμένος όπως δείχνει) συντηρητικός πολιτικός έστειλε όλο το «αντι-σαρκοζί μέτωπο» για βρούβες. Σχημάτισε μια 15μελή κυβέρνηση προσφέροντας 4 υπουργεία σε στελέχη της «Αριστεράς». Ετσι, η προεκλογική μυθολογία διελύθη εις τα εξ ων συνετέθη.
Τότε είναι που καθιερώθηκε ο όρος «σαρκοζισμός», κατ’ αναλογία του «γκολισμός», για να υποδείξει ότι ο Σαρκοζί νοθεύει το πολιτικό παιχνίδι, λεηλατεί την «Αριστερά» από στελέχη και θέλει να συγκεντρώσει στα χέρια του όλη την εξουσία. Ο προεκλογικός αγώνας για την εκλογή νέου κοινοβουλίου αποπολιτικοποιήθηκε εντελώς. Ολα όσα καταλόγιζαν στον Σαρκοζί πριν τις προεδρικές εκλογές ξεχάστηκαν και η «Αριστερά» το ‘ριξε στα παρακάλια προς τους ψηφοφόρους: Ψηφίστε μας για να μη συγκεντρώσει όλη την εξουσία ο Σαρκοζί, ψηφίστε μας για να υπάρξει αντιπολίτευση και να λειτουργήσει το σύστημα. Σ’ ένα βαθμό τα παρακάλια εισακούστηκαν, αφού στο δεύτερο γύρο των βουλευτικών εκλογών το μεν Σοσιαλιστικό Κόμμα κατάφερε να διατηρήσει τις δυνάμεις του σε βουλευτές, το δε «Κομμουνιστικό» να διασωθεί εκλογικά, με μεγάλες όμως απώλειες. Ο Σαρκοζί, όμως, είχε ολοκληρώσει τη νίκη του. Κατάφερε να κερδίσει απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, να ξεφορτωθεί τον Λεπέν (ούτε η κόρη του δεν εκλέχτηκε) και να ξεφτιλίσει τον Μπαϊρού (έμεινε μόνο με 4 βουλευτές). Ετσι, δημιούργησε μια ευρεία προεδρική-κοινοβουλευτική συμμαχία, που περιλαμβάνει από σοσιαλδημοκράτες έως ακροδεξιούς.
Εμφανώς ανακουφισμένος από το δεύτερο γύρο ο πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Φρανσουά Ολάντ διαπίστωσε ότι, αν και το κόμμα του Σαρκοζί «έχει σχεδόν πλήρως την εξουσία», «το γαλάζιο τσουνάμι δεν ήρθε» και οι Σοσιαλιστές «ανελήφθησαν». Η δε πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Ελιζαμπέτ Γκιγκού εκτίμησε ότι οι Γάλλοι έδειξαν ότι «δεν θέλουν να δώσουν όλη την εξουσία στον Νικολά Σαρκοζί». Βαθύτατες πολιτικές εκτιμήσεις, δεν νομίζετε; Τόσο πολιτικές που δεν λένε τίποτα για την πολιτική Σαρκοζί. Τους αρκεί που μοιράστηκε κάπως πιο δίκαια η τράπουλα της εξουσίας.
Εκείνοι, όμως, που έχουν φάει τη μεγαλύτερη σφαλιάρα από τις εξελίξεις είναι οι εκπρόσωποι της πολύχρωμης «άκρας Αριστεράς», οι σχηματισμοί της οποίας συνθλίφτηκαν με ποσοστά από 0,6% έως 2,1%. Αντί, όμως, αυτό να λειτουργήσει ως ένα ευεργετικό σοκ, αντί ν’ αρχίσουν να αναρωτιούνται μήπως τράβηξαν σε εντελώς λάθος σημείο τη διαχωριστική γραμμή, απ’ όσα μέχρι στιγμής έχουμε δει αυτοί κινούνται στην ίδια γραμμή της πολιτικής κακομοιριάς και του ακολουθητισμού στην αστική πολιτική. Ο Ολιβιέ Μπεζανσνό (υποψήφιος της τροτσκιστικής LCR, που είχε πάρει 4% στις προεδρικές) δήλωσε ότι θέλει να δημιουργήσει νέο κόμμα, που θα συσπειρώσει την «εναλλακτική Αριστερά», ενώ άλλοι έχουν ξεκινήσει σχοινοτενείς συζητήσεις για το αν θα πρέπει να δημιουργήσουν «αντικαπιταλιστικό» ή «αντινεοφιλελεύθερο» πόλο. Αλήθεια, τι θα κάνουν την επόμενη φορά που θα πάρουν φωτιά τα προάστια;
ΥΓ: Δυο μέρες μετά την ολοκλήρωση των βουλευτικών εκλογών και ενώ οι Σοσιαλιστές ασχολούνταν με το διαζύγιο Ρουαγιάλ-Ολάντ, το οποίο η αποτυχούσα υποψήφιος πρόεδρος ανακοίνωσε από τηλεοράσεως τη βραδιά του δεύτερου γύρου, προφανώς θεωρώντας το πιο σημαντική υπόθεση από την ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων, ο «σαρκοζισμός» ξαναχτύπησε, αποδεικνύοντας πως πρόκειται για μια μακράς πνοή πολιτική του γαλλικού ιμπεριαλισμού και όχι για μια κοντόθωρη ακροδεξιά πολιτική. Ο Σαρκοζί ανακοίνωσε τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης, με πρωθυπουργό και πάλι τον Φιγιόν και με συμμετοχή δυο γυναικών απογόνων μεταναστών στα κρίσιμα υπουργεία Αστικής Πολιτικής και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (η μια από τις δύο έχει γίνει γνωστή ως «ανεξάρτητη ακτιβίστρια» για τη νεολαία των προαστιακών γκέτο!) και ενός ακόμη Σοσιαλιστή, του Ζαν-Μαρί Μποκέλ, στο υφυπουργείο Σχέσεων με τις Γαλλόφωνες Χώρες. Α, ναι, διόρισε γυναίκα και στο υπουργείο Οικονομικών, για πρώτη φορά στην ιστορία της Γαλλίας.
