Στο «Tout Va Bien» του Γκοντάρ, διευθυντής γαλλικού εργοστασίου κρατείται όμηρος από εξοργισμένους απεργούς που ζητούν αυξήσεις και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η ταινία περιγράφει τον απόηχο της εξέγερσης του Μάη του ‘68. Τέσσερις δεκαετίες μετά, η γαλλική βιομηχανία έρχεται αντιμέτωπη ξανά με τον ίδιο εφιάλτη. Ομως, αυτή τη φορά δεν ξορκίζει το φάντασμα του Μάη, αλλά την παγκόσμια οικονομική κρίση και την πρόσφατη εξέγερση στην υπερπόντια κτήση της Γουαδελού-πης. Μέσα στους δύο πρώτους μήνες του 2009 οδηγήθηκαν στη λαιμητόμο της απόλυσης περίπου 170.000 εργαζόμενοι! Το ένα εργοστάσιο μετά το άλλο μειώνουν την παραγωγή τους και πετούν στο δρόμο εργαζόμενους.
Την Τρίτη, στην επιχείρηση 3Μ, νότια του Παρισιού, απεργοί κράτησαν τον διευθυντή της επιχείρησης όμηρο για όλο το βράδυ. Ηταν η κλιμάκωση του αγώνα των εργαζομένων στην αδιάλλακτη στάση της εργοδοσίας να αφαιρέσει 110 θέσεις εργασίας από τις 235, λόγω… μείωσης της ζήτησης. Οι απεργοί απαιτούσαν να πληρωθούν όλες οι ημέρες της απεργίας, να δοθούν μεγαλύτερες αποζημιώσεις σε όσους τελικά απολυθούν και να βελτιωθούν οι συνθήκες εργασίας σε όσους μείνουν. Το περιστατικό είναι το δεύτερο σε ένα μήνα. Στις 13 Μαρτίου, δυο διευθυντικά στελέχη της Sony κρατήθηκαν όμηροι για παρόμοιους λόγους σε κατειλημμένο εργοστάσιο. Η είσοδος του εργοστασίου είχε καλυφθεί με κορμούς δέντρων.
Ενα μήνα μετά, το «θριαμβευτικό» διάγγελμα του Σαρκοζί με τις αόριστες υποσχέσεις του για ενίσχυση του εισοδήματος των γαλλικών νοικοκυριών έχει ξεφτίσει εντελώς στα μάτια των γάλλων εργατών. Ο πρόεδρος της Γαλλίας μπορεί να παραβιάζει το Σύμφωνο Σταθερότητας για να επιδοτήσει το γαλλικό κεφάλαιο από τον κρατικό προϋπολογισμό και να δέχεται τη δριμεία κριτική των ευρωπαίων ομολόγων του, αλλά όλα αυτά φαντάζουν τηλεοπτικές σκιαμαχίες για τον γάλλο εργάτη που αισθάνεται καθημερινά πλέον το φόβο της ανεργίας και της συρρίκνωσης του μισθού του.
Την Πέμπτη 19 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε νέα γενική απεργία που κατέβασε τρία εκατομμύρια μισθωτούς στο δρόμο. Τα αιτήματα των συνδικάτων περιλάμβαναν την αύξηση των κατώτατων μισθών, τον τερματισμό των περικοπών θέσεων στο δημόσιο τομέα και την αύξηση της φορολόγησης του κεφαλαίου. Η συμμετοχή ήταν αρκετά μαζική και συνοδεύτηκε από κάποια επεισόδια στη λήξη της, αλλά μια εικοσιτετράωρη κάθε έξι βδομάδες δεν είναι αρκετή για να αντιμετωπίσει η εργατική τάξη της Γαλλίας τη λαίλαπα που καταφτάνει με τρομακτικούς ρυθμούς και ήδη έχει κατασπαράξει στις φλόγες της χιλιάδες ανέργους. Το ελληνικό παράδειγμα του ασφαλιστικού είναι αρκετά νωπό για να κρίνουμε το βέβαιο της αποτυχίας της τακτικής των 24ωρων εκτονωτικών απεργιών, γιατί περί εκτόνωσης πρόκειται.
Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν συζητά κλιμάκωση των απεργιών, δεν επιδιώκει να προκαλέσει κανένα ρήγμα στην ταξική συναίνεση. Αντίθετα, ξεκαθάρισε πως επιλέγει την τακτική των διαδηλώσεων, μεταφέροντας το κέντρο βάρους από τον ουσιαστικό αγώνα στην επίδειξη πολιτικής ισχύος, όπως κατέστη σαφές από δηλώσεις του γενικού γραμματέα της CGT Φρανσουά Τιμπό. Οι καταλήψεις εργοστασίων, η απεργία διαρκείας, και η ομηρία στελεχών της εργοδοσίας είναι τακτικές που την τρομάζουν. Είναι, όμως, σίγουρα οι μοναδικές συνταγές για την επιτυχία, όταν το κεφάλαιο είναι πλέον εντελώς αδιάλλακτο και αδυσώπητο στην πρόθεσή του να εξασφαλίσει και το τελευταίο περιθώριο κέρδους σε μια αγορά που συνεχώς στενεύει λόγω της κρίσης.
