Ο εφιάλτης των Ταλιμπάν έβαλε τη σφραγίδα του στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, όπου το Αφγανικό κατείχε κεντρική θέση στην ημερήσια διάταξη. Παρά τις πιέσεις που ασκήθηκαν από την αμερικάνικη διπλωματία, τόσο πριν όσο και στη διάρκεια της συνόδου, η Ουάσιγκτον δεν κατάφερε να αποσπάσει την υποστήριξη που επιδίωκε από τους εταίρους της. Η υπόσχεση της Γαλλίας, της Βρετανίας, της Πολωνίας, της Ισπανίας και μερικών ακόμη χωρών ότι θα στείλουν συνολικά 2.000 – 2.500 επιπλέον στρατιώτες στο Αφγανιστάν προφανώς και δεν ικανοποιεί το Λευκό Οίκο, τη στιγμή που η αμερικάνικη στρατιωτική ηγεσία στο Αφγανιστάν ζητά να ενισχυθούν άμεσα οι αμερικανονατοϊκές δυνάμεις τουλάχιστον με 2 – 3 ταξιαρχίες, δηλαδή με 10.000 περίπου στρατιώτες.
Με τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ συνέπεσε και μια άλλη δυσάρεστη και ιδιαίτερα ανησυχητική για το Λευκό Οίκο εξέλιξη. Η δημόσια επανεμφάνιση, ύστερα από χρόνια αφάνειας και σιωπής, ενός θρυλικού αφγανού πολέμαρχου, του Τζαλαλουντίν Χαγκανί. Ο Χαγκανί απέκτησε μεγάλη φήμη στον πόλεμο κατά των σοβιετικών στρατευμάτων στη δεκαετία του ’80 και παραμένει ο πιο σεβαστός πολέμαρχος στο νοτιοανατολικό Αφγανιστάν. Μαζί με το γιο του Σιρατζουντίν έχουν δημιουργήσει ένα καλά οργανωμένο δίκτυο, γνωστό ως Δίκτυο Χαγκανί, με ρίζες στις παραμεθόριες φυλετικές επαρχίες των Παστούν στο Πακιστάν.
Η δημόσια επανεμφάνισή του έγινε στις αρχές Απριλίου με ένα μακροσκελές βιντεοσκοπημένο μήνυμα, στο οποίο καλεί τον αφγανικό λαό να ξεσηκωθεί εναντίον των δυνάμεων κατοχής και να τις πετάξει έξω από τη χώρα. Δηλώνει επίσης ότι οι Ταλιμπάν και οι σύμμαχοί τους στο Αφγανιστάν έχουν επεξεργαστεί νέα σχέδια για να πολεμήσουν εναντίον των Νατοϊκών δυνάμεων, στα οποία δεν υπάρχει χώρος για συμφιλίωση.
Ενδεικτικά, μεταξύ άλλων, αναφέρει:
«Ο Μπους και οι σύμμαχοί του έχουν αποφασίσει να μας σκοτώσουν ή να μας συλλάβουν. Θεωρούν εμάς αδύνατους και τους εαυτούς τους πανίσχυρους. Νομίζουν ότι δεν έχει απομείνει για μας κανένα μέρος στον κόσμο για να επιβιώσουμε. Νομίζουν ότι είμαστε καταδικασμένοι να πεθάνουμε ή να συλληφθούμε… νομίζουν ότι αυτοί είναι πλούσια έθνη, με τα χρήματά τους και με το μισό κόσμο πίσω απ’ αυτούς…
Νομίζουν ότι μπορούν να σκλαβώσουν τους φτωχούς Αφγα- νούς, μας βομβαρδίζουν με τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερά τους, νομίζουν ότι έχουν τα πάντα και εμείς δεν έχουμε φωνή, τα μίντια είναι μαζί τους και υποβαθμίζουν την αντίστασή μας. Σκοτώνουμε 80 και αναφέρουν δύο ή ένα. Υπόσχομαι ότι το αφγανικό έθνος γρήγορα θα βγει νικητής…
Κυκλοφόρησαν τη φήμη ότι ο Τζαλαλουντίν Χαγκανί έχει πεθάνει στο Ντουμπάι. Δεν είμαι ούτε καταστηματάρχης ούτε έμπορος για να ταξιδεύω στο Ντουμπάι. Δεν είμαι ούτε πολιτικός για να ταξιδεύω σ’ όλο τον κόσμο…Οι Αμερικάνοι νόμιζαν ότι με την εξελιγμένη τεχνολογία τους μπορούσαν να περάσουν την είδηση του θανάτου μου στα μίντια. Αλλά τώρα τα μίντια αντιλαμβάνονται τα ψέματά τους, που είχαν στόχο να αποθαρρύνουν τους μουτζαχεντίν».
Το κινηματογραφικό κομμάτι της βιντεοταινίας του Χαγκανί δείχνει μια επίθεση αυτοκτονίας με φορτηγό φορτωμένο με εκρηκτικά που έγινε στις 3 Μαρτίου κοντά σε μια αμερικάνικη βάση στην περιοχή Σαμπάρι της επαρχίας Κοστ, προκαλώντας το θάνατο 63 ατόμων, σύμφωνα με το βίντεο, ενώ μόλις δύο νατοϊκών στρατιωτών και δύο αφγανών εργατών, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ του δυτικού τύπου. Δείχνει επίσης εικόνες στις οποίες μια ομάδα μαχητών μελετά ένα λεπτομερή χάρτη της περιοχής που έγινε η επίθεση και του κτιριακού συγκροτήματος της αμερικάνικης βάσης. Οι εικόνες αυτές υποδηλώνουν ότι πρόκειται για σχολαστικά μελετημένη επαγγελματικού τύπου επίθεση. Το ίδιο και η επίθεση στις αρχές της χρονιάς στο πολυτελές ξενοδοχείο Σερίνα της Καμπούλ, που φιλοξενούσε ξένους διπλωμάτες και κυβερνητικούς αξιωματούχους, η οποία αποδίδεται στο Δίκτυο Χαγκανί. Οι πάντα καλά πληροφορημένοι περί το Αφγανικό «Asia Times», σε σχετικό άρθρο τους (4/4/08), υποστηρίζουν ότι οι Ταλιμπάν και οι σύμμαχοί τους θα ακολουθήσουν ανάλογη τακτική στο επόμενο διάστημα. Αντί να σπαταλούν τις δυνάμεις σε πολλαπλές κατά μέτωπο συγκρούσεις με τις νατοϊκές δυνάμεις, θα χτυ- πούν επιλεγμένους στόχους με επαγγελματικά μελετημένες επιχειρήσεις.
Το βιντεοσκοπημένο μήνυμα του Τζαλαλουντίν Χαγκανί, σύμφωνα με το ίδιο άρθρο των «Asia Times», κυκλοφορεί ευρύτατα, με διάφορες μορφές, από κασέτα μέχρι βίντεο για κινητά τηλέφωνα, σε όλο το ανατολικό Αφγανιστάν και εκτιμάται ότι θα έχει μεγάλη απήχηση στο λαό. Συν τοις άλλοις, η επανεμφάνιση του Χαγκανί και η συμμαχία του με το Μουλά Ομάρ και τους Ταλιμπάν όχι μόνο διέλυσαν την εικόνα περί αποδυναμωμένων Ταλιμπάν που είχαν δημιουργήσει οι Αμερικάνοι, αλλά συνιστούν σοβαρότατη απειλή για τις αμερικανονατοϊκές δυνάμεις στο Αφγανιστάν.
Σοβαρά προβλήματα αντιμετωπίζουν επίσης οι Αμερικάνοι στα αφγανοπακιστανικά σύνορα, παρόλο που έχουν διπλασιάσει την παρουσία τους στην 600 μιλίων μήκους μεθόριο. Οι Ταλιμπάν έχουν ανοίξει ένα νέο μέτωπο στην παραμεθόριο επαρχία Khyber Agency του Πακιστάν, μέσω της οποίας περνά ο δρόμος ανεφοδιασμού των αμερικανονατοϊκών δυνάμεων στο Αφγανιστάν. Το στρατηγικό τελωνειακό φυλάκιο Τόρκχαμ αποτελεί συχνά στόχο επιθέσεων. Στις 20 Μαρτίου, καταστράφηκαν 40 βυτιοφόρα στο πάρκινγκ του τελωνείου, που μετέφεραν καύσιμα για τα αμερικανονατοϊκά στρατεύματα στο Αφγανιστάν, από εκρηκτικά κάτω από σταθμευμένο φορτηγό που προκάλεσαν σειρά εκρήξεων.
Στο ίδιο σημείο, άρχισε να λειτουργεί στο τέλος Μαρτίου το πρώτο από τα έξι «Κέντρα ανταλλαγής πληροφοριών και συντονισμού των επιχειρήσεων μεταξύ του Αμερικάνικου, του Αφγανικού και του Πακιστανικού Στρατού». Η ύπαρξη ωστόσο του κέντρου αυτού δεν απέτρεψε λίγες μέρες αργότερα τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα αντάρτικη επιχείρηση εναντίον αμερικάνικης βάσης στην επαρχία αυτή, στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 200 Ταλιμπάν. Εκπρόσωπος των Ταλιμπάν υποστήριξε ότι σκοτώθηκαν 70 αμερικάνοι στρατιώτες, όμως ο αριθμός αυτός δεν επιβεβαιώθηκε από την αμερικάνικη πλευρά. Η «Washington Post» σε άρθρο της με τίτλο «Τα σύνορα δυσχεραίνουν τον πόλεμο στο Αφγανιστάν» (4/4/08), μεταξύ άλλων, επισημαίνει τις δυσκολίες συνεργασίας και τη δυσπιστία που υπάρχει ανάμεσα στον αμερικάνικο στρατό που υπηρετεί στα αφγανοπακιστανικά σύνορα από τη μια και στον αφγανικό και κυρίως στον πακιστανικό στρατό από την άλλη. Ενδεικτικά, αναφέρεται σε κάποιο λοχαγό Κρις Χάμμοντς, επικεφαλής μιας ομάδας αμερικάνων στρατιωτών σε ένα προκεχωρημένο συνοριακό φυλάκιο, ο οποίος, όπως και άλλοι αμερικάνοι αξιωματικοί, δηλώνουν ότι δεν μπορούν να εμπιστευτούν τον πακιστανικό στρατό και τα Συνοριακά Σώματα, γιατί είναι διεφθαρμένοι και αφήνουν τους Ταλιμπάν να περνάνε. Συχνά δίνουν πληροφορίες στους αντάρτες για τις θέσεις των αμερικάνων στρατιωτών και όταν οι τελευταίοι σε περίπτωση ανταλλαγής πυρών καλούν τους πακιστανούς συναδέλφους σε βοήθεια, οι τελευταίοι δεν απαντούν ποτέ στο τηλέφωνο. Ακόμη χειρότερους θεωρούν τους άντρες των Συνοριακών Σωμάτων του Πακιστάν και τους κατηγορούν ότι βοηθούν τους Ταλιμπάν, ότι τους διευκολύνουν να περνάνε τα σύνορα και ότι κάποιοι μπορεί να είναι και Ταλιμπάν.
