Η «δημοκρατική» Ευρώπη μπορεί πλέον να κοιμάται ήσυχη! Η συντριπτική νίκη του Εμανουέλ Μακρόν επί της Μαρίν Λεπέν, στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας, που ολοκληρώθηκαν την περασμένη Κυριακή, εξασφαλίζει τη «δημοκρατία» και προσφέρει το άρωμα ενός νέου ανέμου στη γαλλική πολιτική σκακιέρα! Αυτό υποτίθεται ότι πρέπει να δεχτούμε, αφού έτσι λένε σχεδόν όλα τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, χωρίς να σηκώνουν δεύτερη κουβέντα.
Μόνο που ο «νέος άνεμος» δεν έρχεται με αρώματα αλλά με την ίδια δυσοσμία που αποπνέει το υπάρχον πολιτικό σύστημα (στο οποίο εντάσσεται και η Λε Πεν, παρά την προσπάθειά της να δείξει ότι εκφράζει κάτι το διαφορετικό). Η ουσία όλων είναι η υπεράσπιση της υπάρχουσας κοινωνικής κατάστασης στη Γαλλία, ο ανοιχτός ή καλυμμένος ρατσισμός, η εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης που κάνει κουμάντο στη χώρα.
Ο νεαρός (για πρόεδρος δημοκρατίας) Μακρόν, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να πλασάρει η αστική δημοκρατία στις μέρες μας. Το γεγονός ότι διετέλεσε στέλεχος της επενδυτικής τράπεζας Rothschild Bank του Παρισιού, από την οποία κέρδισε αρκετά λεφτά εμπλεκόμενος σε διάφορες αγοραπωλησίες, όπως αυτή μιας θυγατρικής της φαρμακοβιομηχανίας Pfizer από τη Nestle το 2012, ότι δηλαδή ήταν ένα golden boy, δε φαίνεται να ενοχλεί τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, που τώρα τον υμνούν, αφού ο Μακρόν δε φαίνεται μπλεγμένος σε οικονομικά σκάνδαλα στη σύντομη πολιτική του καριέρα. Αλίμονο αν ακούσουμε τους… αναρχοκομμουνιστές που θεωρούν σκάνδαλο τον ίδιο τον καπιταλισμό κι όσους πλουτίζουν ή διαχειρίζονται την εξουσία στο πλαίσιό του!
Ο Μακρόν όμως έχει κι άλλη «καμπούρα» στην πλάτη του: τον γνωστό αντεργατικό νόμο που πήρε το όνομά του (λουά Μακρόν). Με το νομοσχέδιο που κατέθεσε ο Μακρόν, προωθήθηκαν αντεργατικές πολιτικές που ζητούσε η κεφαλαιοκρατία εδώ και χρόνια, όπως η «εθελοντική» νυχτερινή εργασία των λιγότερο αμειβόμενων εργαζόμενων, η μείωση της προστασίας των εργαζόμενων απέναντι στις ομαδικές απολύσεις, η δυνατότητα παράκαμψης της εργατικής νομοθεσίας σε περίπτωση «συμφωνίας» εργοδότη-εργαζόμενου (με το πιστόλι στον κρόταφο), η επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων που συνεπάγεται απολύσεις και χειρότερες εργασιακές συνθήκες, αλλά και η περιβαλλοντική καταστροφή με την αποδοχή έναντι τριάντα δισ. ευρώ της ταφής πυρηνικών αποβλήτων στην Bure.
Το νομοσχέδιο του Μακρόν ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι κατέβηκαν στους δρόμους, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να αναγκαστεί να κάνει κάποιες τροποποιήσεις και να το περάσει καταφεύγοντας στο άρθρο 49.3 του γαλλικού Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο ένα νομοσχέδιο μπορεί να περάσει και να γίνει νόμος χωρίς ψήφιση από τη Βουλή, αρκεί να μην κατατεθεί και ψηφιστεί πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης μέσα σε 24 ώρες. Σύμπτωση: κάπως έτσι σκοπεύει να κυβερνήσει ο Μακρόν, αν η Βουλή που θα προκύψει από τις εκλογές του προσεχούς Ιούνη δεν του εξασφαλίζει την απαιτούμενη πλειοψηφία.
Ως μέλος της επιτροπής Αταλί, που επιφορτίστηκε με το δύσκολο έργο του «εκσυγχρονισμού» της γαλλικής οικονομίας για λογαριασμό της κυβέρνησης Σαρκοζί το 2007, αν και μέλος του «σοσιαλιστικού» κόμματος από το 2001, ο Μακρόν έμαθε καλά τη δουλειά του. Γι’ αυτή τη δουλειά αμείφθηκε τώρα με το προεδρικό αξίωμα.
Η «αμοιβή» του αυτή δεν ήρθε από την πλειοψηφία των ψηφοφόρων. Γιατί μπορεί ο Μακρόν να κέρδισε το 66% των ψήφων, όμως η εκτίναξη της αποχής στο 25.44% (η δεύτερη μεγαλύτερη αποχή από το 1969) και ο σημαντικός αριθμός λευκών ψηφοδελτίων (8.6% των ψηφοφόρων) σημαίνουν ότι το πραγματικό ποσοστό του Μακρόν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών ήταν γύρω στο 44%. Κι αυτό έγινε μόνο και μόνο επειδή πολλοί ψηφοφόροι τον ψήφισαν για να μη βγει η ακροδεξιά Λεπέν και όχι επειδή συμφωνούν με την πολιτική του.
Οι βουλευτικές εκλογές του επόμενου μήνα θα δείξουν καλύτερα πόση απήχηση έχει πραγματικά ο Μακρόν. Ο συνδυασμός «Δημοκρατία Εμπρός», που τώρα φτιάχνεται και θα κατέβει και στις 577 περιφέρειες της Γαλλίας, θα προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα πολιτικό βάθρο για τον Μακρόν, αντικαθιστώντας τα παραδοσιακά κόμματα. Διόλου απίθανο να το καταφέρει, καθώς τα παραδοσιακά αστικά κόμματα σαπίζουν, όμως αυτό δεν πρόκειται να σηματοδοτήσει μια πιο «φιλολαϊκή» πορεία της αστικής εξουσίας στη Γαλλία, αλλά μια αναγκαία μετάλλαξή της για να περάσουν τα απαιτούμενα μέτρα «εκσυγχρονισμού», που χρειάζεται το γαλλικό κεφάλαιο για να ανταγωνιστεί το γερμανικό στη διεθνή σκακιέρα.
Ας μη γελιόμαστε, λοιπόν, από το περιτύλιγμα. Η ουσία είναι ότι η κεφαλαιοκρατία στη Γαλλία αναδιατάσσει τις πολιτικές της δυνάμεις για να μπορέσει να ανταποκριθεί στον αυξημένο διεθνή ανταγωνισμό και να κρατήσει ψηλά το κύρος του γαλλικού ιμπεριαλισμού, πρώτα απ’ όλα στο πλαίσιο της ΕΕ και κατ’ επέκταση διεθνώς.
Η γαλλική εργατική τάξη είτε θα ανέχεται να επιλέγει μεταξύ «χολέρας και πανούκλας» (όπως τόσο εύστοχα χαρακτήρισαν την πρόσφατη προεδρική εκλογή στελέχη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της CGT, προφανώς αισθανόμενα την από τα κάτω πίεση) είτε θα αποφασίσει να τραβήξει τον δικό της ανεξάρτητο πολιτικό δρόμο, οργανωμένη σε ένα δικό της πολιτικό κόμμα, με στόχο την ανατροπή των σημερινών κοινωνικών σχέσεων και την αντίσταση στην αντεργατική λαίλαπα. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.
