Την περασμένη Κυριακή, συμπληρώθηκαν επτά χρόνια από τότε που ο «σοσιαλιστής» δικτάτορας της Τυνησίας Μπεν Αλί έφευγε άρον-άρον για τη Σαουδική Αραβία μετά από ένα κύμα μαζικών διαδηλώσεων σε όλη τη χώρα. Ηταν η αρχή του εξεγερτικού κύματος που εξαπλώθηκε σε πολλές αραβικές χώρες και πήρε το όνομα «αραβική άνοιξη».
Σήμερα, η Τυνησία βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο νέων διαδηλώσεων που μέχρι στιγμής έχουν ως αποτέλεσμα τη σύλληψη πάνω από 770 ατόμων, στις διαδηλώσεις που ξέσπασαν σε πάνω από 20 πόλεις της χώρας. Το 85% των συλληφθέντων είναι νέοι μεταξύ 15 και 30 ετών. Οι διαδηλώσεις πήραν βίαιο χαρακτήρα, πράγμα που φάνηκε από τον αριθμό των τραυματισμένων μπάτσων, που έφτασαν τους 97, και των κατεστραμμένων αστυνομικών οχημάτων (88).
Η άνοδος του ισλαμικού κόμματος στην εξουσία, μετά τις εκλογές του Οκτώβρη του 2011, δεν οδήγησε σε καμία δικαίωση της εξέγερσης. Η νέα κυβέρνηση έσπευσε να ριχτεί στις αγκαλιές του ΔΝΤ, το οποίο «ευλόγησε» το οικονομικό πρόγραμμα της χώρας για την τριετία 2013-15 και συνεχίζει να το «ευλογεί», υποστηρίζοντας ότι η νέα κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», που σχηματίστηκε τον Αύγουστο του 2016, έκανε προόδους στην εφαρμογή μεταρρυθμίσεων που είχαν καθυστερήσει και αποτελούσαν «τροχοπέδη» για την «ανάπτυξη»!
Η ασφυκτική επιτροπεία από το ΔΝΤ, το οποίο έδωσε τρία δάνεια στη χώρα, οδήγησε στην έκρηξη του δημόσιου χρέους που από 41% του ΑΕΠ που ήταν το 2010 εκτινάχτηκε στο 71% το 2018, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που επικαλείται ο βρετανικός Guardian (βλ. https://www.theguardian.com/commentisfree/2018/jan/17/imf-tunisia-people-rioting-2011-economic-reforms). Αποτέλεσμα; Το 22% του προϋπολογισμού κατευθύνεται στην αποπληρωμή των τόκων!
Το τελευταίο δάνειο, που το ΔΝΤ έδωσε στην Τυνησία το 2016, συνοδεύτηκε από ασφυκτική πίεση κυρίως προς την κεντρική τράπεζα της χώρας, προκειμένου να σταματήσει να παρεμβαίνει για να στηρίξει το νόμισμα της χώρας. Το αποτέλεσμα ήταν η υποτίμηση που με τη σειρά της οδήγησε σε ραγδαία αύξηση των τιμών, μιας και η χώρα είναι καθαρά εισαγωγική και οι εξαγωγές της υπέστησαν απώλειες λόγω της κρίσης.
Για να μπορέσει το κράτος να ικανοποιήσει τους πιστωτές του και να μειώσει το έλλειμμα του προϋπολογισμού επέβαλε αλλαγές στη νομοθεσία, με πάγωμα προσλήψεων, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και πάγωμα μισθών στο δημόσιο, με ταυτόχρονη αύξηση των φόρων όπως ο ΦΠΑ. Είναι αυτά τα μέτρα που έβγαλαν για μία ακόμα χρονιά τον κόσμο στους δρόμους.
Τα πλοκάμια των πιστωτών όμως είναι και άλλα, όχι μόνο το ΔΝΤ. Είναι και η «Συνεργασία της Ντοβίλ με τις Αραβικές Χώρες στη μετάβαση», που αποφασίστηκε να συσταθεί το Μάη του 2011 στη σύνοδο του G8 στη Ντοβίλ της Γαλλίας και αποτελείται από τις χώρες του G8, την Τουρκία, τις χώρες του Κόλπου, το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, που θέλουν να «στηρίξουν» τις χώρες που –όπως λένε- βρίσκονται σε «μετάβαση» προς «ελεύθερες, δημοκρατικές και κοσμικές κοινωνίες». Τεράστια ποσά (σύμφωνα με τον Guardian) δόθηκαν σε δάνεια στην Τυνησία, το Μαρόκο, την Ιορδανία, την Υεμένη και την Αίγυπτο, με αντάλλαγμα νεοφιλελεύθερες οικονομικές μεταρρυθμίσεις, τις οποίες ακολούθησαν πρόθυμα οι κυβερνήσεις τους.
Ετσι λειτουργεί το χρηματιστικό κεφάλαιο. Απομυζά τα κέρδη από τους τόκους των δανείων, στύβοντας τις οικονομίες των εξαρτημένων χωρών και αδιαφορώντας για τα τραγικά αποτελέσματα στις πλατιές λαϊκές μάζες. Γι’ αυτό και παρά την έλλειψη επαναστατικής πρωτοπορίας που να εκφράζει πολιτικά τα οράματα των λαών, αυτοί θα συνεχίσουν να εξεγείρονται, όπως η λάβα που δε σταματά να βγαίνει από τα ηφαίστεια.
