Η εκτέλεση του χριστιανού υπουργού Βιομηχανίας Πιέρ Τζεμαγιέλ, μέλους του φασιστικού χριστιανικού κόμματος των Φαλαγγιτών (με μακρά ιστορία στο Λίβανο, στο πλευρό των Σιωνιστών κατά τη διάρκεια του εμφύλιου 1975-1990) την περασμένη Τρίτη, δε θα μπορούσε να έχει κανένα άλλο αποτέλεσμα παρά την ενίσχυση των φιλοαμερικάνικων δυνάμεων στη χώρα. Γι’ αυτό και είναι τουλάχιστον γελοίο να υποστηρίζει κανείς ότι πίσω απ’ αυτή τη δολοφονία κρύβεται η Χεζμπολά ή η Συρία.
Οχι μόνο γιατί η πρώτη εμφανίζεται ιδιαίτερα προσεκτική να μη πυροδοτήσει εμφύλιο στο Λίβανο (αυτό το διαπιστώσαμε από πρώτο χέρι κατά την επίσκεψή μας στη χώρα), αλλά και γιατί η δεύτερη ακολουθεί συμβιβαστική πολιτική απέναντι στις ΗΠΑ, πρώτα με την άριστη συνεργασία της με τις ΗΠΑ (για την οποία πήρε και τα εύσημα απ’ την Ουάσινγκτον) κατά την πρόσφατη επίθεση στην αμερικάνικη πρεσβεία στη Δαμασκό και στη συνέχεια με την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων με το Ιράκ. Αλλωστε, η Συρία έχασε απ’ τις πολιτικές δολοφονίες (τρανταχτό παράδειγμα ο εξαναγκασμός της σε απόσυρση των συριακών στρατευμάτων απ’ τη χώρα, μετά τη δολοφονία του Χαρίρι) και μόνο ηλίθιοι θα μπορούσαν να πιστεύουν ότι μπορεί να κερδίσει κάτι απ’ αυτές.
Επειδή, λοιπόν, οι ηγέτες της Συρίας δεν είναι ηλίθιοι, μάλλον η όλη δουλειά βρομάει CIA ή Μοσάντ (διαλέγετε και παίρνετε). Ακόμα και η Χααρέτζ, σε ανάλυση αρθρογράφου της, που έγινε τη μέρα της δολοφονίας, υποστηρίζει ότι οι κατηγορίες κατά της Συρίας παραείναι συνηθισμένες.
Οσο για τον Τζεμαγιέλ, περιττό να πούμε ότι δε στενοχωρηθήκαμε ιδιαίτερα. Ο,τι ήταν κι οι πρόγονοί του ήταν κι αυτός, σε πιο μοντέρνα έκδοση. Υπενθυμίζουμε ότι ο παππούς του, Πιέρ Τζεμαγιέλ, ήταν ιδρυτής το 1936 του κόμματος των Φαλαγγιτών και πρώην αθλητής (επικεφαλής της εθνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς του Μονάχου το ίδιο έτος), ο οποίος είχε δηλώσει εντυπωσιασμένος απ’ την οργανωτικότητα των Ναζί. Γι’ αυτό και ίδρυσε το κόμμα που έμελε να πολεμήσει για τα συμφέροντα των νέων Ναζί στην περιοχή (των Σιωνιστών) και να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στη σφαγή των Παλαιστίνιων στη Σάμπρα και τη Σατίλα. Ο θείος του, Μπασίρ Τζεμαγιέλ, ήταν επικεφαλής των Φαλαγγιτών στα χρόνια του εμφυλίου, εκλέχτηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας και δολοφονήθηκε. Ο δε πατέρας του, Αμίν Τζεμαγιέλ, έγινε Πρόεδρος το 1982 (μέχρι το 1988), παίζοντας όμως το χαρτί της «εθνικής συμφιλίωσης».
