Τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν την προηγούμενη βδομάδα στην επαρχιακή πόλη της Καλαβρίας, το Ροζάρνο, δεν πρέπει να προκαλούν έκπληξη. Κι αυτό γιατί το βίαιο ξέσπασμα των εξαθλιωμένων σκλάβων του ιταλικού νότου δεν ήταν παρά η ελάχιστη αντίδραση σε ένα κράτος που παραμένει στην εμπροσθοφυλακή του ευρωπαϊκού ρατσισμού.
Ξεχείλισαν τα κροκοδείλια δάκρυα από τους ανά την Ευρώπη «αναλυτές». Και πώς να μη ξεχειλίσουν, αφού αυτό το σύγχρονο σκλαβοπάζαρο δε μπορούσε πλέον να μείνει κρυφό. Είχαν φροντίσει οι ίδιοι οι μετανάστες γι’ αυτό με τη βίαιη αντίδρασή τους, που συγκλόνισε όλη την Ιταλία, οπότε βγήκαν στην επιφάνεια όλα τα «καλά» της ιταλικής «δημοκρατίας».
«Στην περιοχή υπήρχαν περίπου 2.000 Αφρικανοί μετανάστες που κοιμόντουσαν το βράδυ όλοι μαζί, συνωστισμένοι σε μία πρώην αποθήκη αλέσματος χαρτιού κι ένα άλλο μεγάλο κτίριο», έλεγε όλο «συμπόνια» στον βρετανικό Guardian (9/1) ο μονσινιόρ Πίνο Ντε Μάσι, γενικός εφημέριος της ρωμαιοκαθολικής επισκοπής της Oppido-Palmi, συμπληρώνοντας: «Εάν οποιοσδήποτε από την κεντρική κυβέρνηση έβλεπε τις συνθήκες στις οποίες ζούσαν, χωρίς αποχέτευση, ηλεκτρισμό, νερό ή θέρμανση, δεν θα ξαφνιαζόταν γι’ αυτά που έγιναν». Βέβαια, ο «σεβαστός» επίσκοπος, όπως και ο πάπας που έσπευσε να βγάλει ανακοίνωση όλο… κατανόηση για τα προβλήματα των μεταναστών (κάνοντας την… μεγαλειώδη ανακάλυψη ότι είναι κι αυτοί … ανθρώπινα όντα), έβλεπαν μάλλον με παγερή αδιαφορία την όλη κατάσταση, μέχρι που έγινε το «μπαμ». Μέχρι δηλαδή το βράδυ της προηγούμενης Πέμπτης, που εκατοντάδες μετανάστες ξεχύθηκαν στους δρόμους, λίγες ώρες μετά την αποτυχημένη δολοφονική επίθεση με σφαίρες από αγνώστους σε δύο «άτυχους» μετανάστες που γύριζαν από τη δουλειά τους στα χωράφια.
Η απόγνωση μετατράπηκε σε οργή. Οι μετανάστες έσπασαν αυτοκίνητα και τους έβαλαν φωτιά, έβαλαν φωτιά σε κάδους απορριμμάτων, τα έκαναν κοινώς γυαλιά-καρφιά και συγκρούστηκαν με την αστυνομία που για μια ακόμα φορά έδειξε τον υπερβάλλοντα ζήλο της «δημοκρατίας», της οποίας έχει ανακηρυχθεί επίσημος προστάτης. Την επομένη, ακόμα περισσότεροι μετανάστες κατέβηκαν στους δρόμους (γύρω στους 2.000 αναφέρουν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία), διαδηλώνοντας όχι μόνο ενάντια στην μετατροπή τους σε σύγχρονους σκλάβους, αλλά και ενάντια στον ρατσισμό των κατοίκων. «Οι Ιταλοί εδώ είναι ρατσιστές» έγραφαν στα πλακάτ τους, και πώς να ισχυριστεί κανείς το αντίθετο, όταν από την προηγούμενη μέρα «αγανακτισμένοι πολίτες» είχαν φτιάξει τα δικά τους τάγματα θανάτου, ξυλοκοπώντας ανελέητα τους μετανάστες και όποιους αλληλέγγυους τύχαινε να διαμαρτυρηθούν. Φτάσανε στο σημείο ακόμα και να καταλάβουν το Δημαρχείο ζητώντας να φύγουν οι μετανάστες από την πόλη.
Οι διαδηλώσεις συμπαράστασης στους μετανάστες δεν φαίνεται να μάζεψαν και πολύ κόσμο (μερικές εκατοντάδες). Κι αυτό αποτελεί ντροπή για τον ιταλικό λαό και την εργατική τάξη. Οσο για την αστυνομία, αυτή έκανε το «καθήκον» της με υπερβάλλοντα ζήλο όπως πάντα. Μάζεψε τους μετανάστες και τους μετέφερε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης («Κέντρα Εξακρίβωσης Στοιχείων και Απέλασης» τα λένε, σύμφωνα με τον πρόσφατο ρατσιστικό νόμο) για να τους απελάσουν με συνοπτικές διαδικασίες. Την ίδια στιγμή, οι μπουλντόζες δούλεψαν εντατικά για να γκρεμίσουν τους καταυλισμούς των «μιασμάτων».
Οι «βρωμιάρηδες» ήταν «καλοί» όταν μάζευαν τα φρούτα και τα λαχανικά στις καλλιέργειες, με 20-25 ευρώ το 12ωρο (ή ακόμα και με 10 ευρώ σε ορισμένες περιπτώσεις) και κοιμόντουσαν κατά εκατοντάδες σε αποθήκες με οκτώ χημικές τουαλέτες και τρία ντους. Ηταν «καλοί» όταν έσκυβαν το κεφάλι και από το πενιχρό τους μεροκάματο πλήρωναν 5 ευρώ στον τοπικό συνεργάτη της Μαφίας και 2-3 ευρώ στα φορτηγά που τους μεταφέρουν στη δουλειά. Τώρα που «δεν έχει δουλειά», παραείναι πολλοί (8.000 στην Καλαβρία δεν χωράνε)! Να πάνε λοιπόν στα σπίτια τους για να μη φάνε τις δικές μας τις δουλίτσες. Ετσι σκέφτονται οι ρατσιστές, οι οποίοι δεν είναι απλά κάποια άρρωστα μυαλά, αλλά ελλείψει ταξικής συνείδησης γεννιούνται ακόμα και μέσα στην καρδιά της εργατικής τάξης της Ιταλίας κι όχι μόνο στα μικροαστικά στρώματα.
Οσο βαθαίνει η οικονομική κρίση τόσο θα αυγατίζει το ρατσιστικό φαινόμενο. Γιατί ο ρατσισμός δεν είναι «αρρώστια των ηλιθίων», αλλά άμεσο αποτέλεσμα των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών, που δουλεύεται με… επιστημονικό τρόπο από τις αστικές κυβερνήσεις που δρουν ως απλοί διαχειριστές ενός συστήματος που στηρίζεται στην άγρια εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας. Οσοι δημοσιολόγοι και «αναλυτές» γεμίζουν τα μαντήλια τους με τα κροκοδείλια δάκρυα της υποκρισίας, πίνοντας παράλληλα νερό στο όνομα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, απλά δεν θέλουν να βλέπουν τις ακραίες πλευρές του ρατσισμού. «Τι οφελεί να κρατάς τα νύχια των χεριών σου καθαρά όταν είσαι βουτηγμένος ως το λαιμό μες στα σκατά;» (για να θυμηθούμε τον Μπρεχτ).
ΥΓ1: Την 1η Μάρτη προγραμματίζεται να γίνει η πρώτη απεργία μεταναστών στην Ιταλία. Να δούμε τότε τι θα λένε οι «δημοκράτες», αν οι μετανάστες τολμήσουν να περάσουν τα όρια της καθεστηκυίας τάξης.
ΥΓ2: Ολη αυτή η κατάσταση στον ιταλικό νότο κάτι μας θυμίζει από τα καθ’ ημάς. Η λέξη «Μανωλάδα» σας λέει τίποτα;
