Θα φυσήξει επιτέλους νέος άνεμος στην Ευρώπη ή όχι; Για τον άνεμο του Φρανσουά Ολάντ μιλάμε, που θα φορολογήσει το μεγάλο κεφάλαιο, θα απορρίψει το νέο Σύμφωνο για το ευρώ και θα φέρει την ανάπτυξη κόντρα στη λογική της λιτότητας και της γερμανόφερτης δημοσιονομικής πειθαρχίας! Κι όλα αυτά θα τα κάνει γιατί είναι… σοσιαλιστής και δεν μασάει μπροστά στη… νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα!
Μα πού κρυβόταν αυτός ο άνθρωπος τόσον καιρό; Ιδού το μεγάλο ερώτημα που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη. Εργαζόμενοι της Ευρώπης, δεν χρειάζεται να ξεσηκωθείτε. Το κάνει ο Ολάντ για εσάς! Εσείς δεν χρειάζεται παρά μόνο να τον στηρίξετε, όπως κάνει το Μέτωπο της Αριστεράς του Ζαν Λικ Μελανσόν. Τα υπόλοιπα θα έρθουν από μόνα τους.
Οι πιο προσεκτικοί ευρωλιγούρηδες, βέβαια, δεν λένε τόσο χοντρές παπάρες όπως οι παραπάνω. Αισθάνονται την ανάγκη να εντάξουν και το «ισχυρό μαζικό κίνημα σε όλη την Ευρώπη», όπως έκανε ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στο δελτίο Τύπου που εξέδωσε για τις γαλλικές εκλογές. Αυτό, όμως, ως μόνο στόχο έχει να βοηθήσει να «διαμορφωθούν οι πολιτικοί συσχετισμοί για την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού», πράγμα που θα επιφέρει «μεγάλες αλλαγές σε όφελος των λαών της Ευρώπης»! Το γαλλικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, οι αδίστακτοι καπιταλιστές που ρουφάνε και την τελευταία σταγόνα ιδρώτα των εργατών τους, οι τραπεζίτες και όλη η φάρα των παράσιτων που μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν ένα ευρώ μπορούν να κάνουν το πιο αδίστακτο έγκλημα, θα υποκλιθούν στο… σοσιαλιστή πρόεδρο που εξέλεξε ο λαός και θ’ αναγκαστούν να υποχωρήσουν για να δοθεί χώρος στον… καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο!
Πόσες φορές δεν έχουμε ξανακούσει αυτές τις ηλιθιότητες στο παρελθόν; Πότε με τον Μπλερ και τον «τρίτο δρόμο» του (σοσιαλιστής ήταν κι αυτός πριν βομβαρδίσει το Ιράκ), πότε με τον Κλίντον (ο σαραντάρης που υποσχόταν πολλά πριν την πατήσει με τη… Μόνικα και βομβαρδίσει κι αυτός το Ιράκ), μέχρι τον Ομπάμα που σταμάτησε μεν να βομβαρδίζει το Ιράκ αλλά ακόμα νέο άνεμο δεν έχει φέρει. Κανείς από τους παραπάνω δεν στάθηκε ικανός να σταματήσει την καταστροφική πορεία του κεφαλαίου παγκόσμια, την εκτίναξη της ανεργίας, την επέλαση των αντεργατικών νομοθετημάτων για το καλό της «ανάπτυξης».
Ανάπτυξης για ποιον; Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να θέσει κανείς αν θέλει να λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους κι όχι να βαυκαλίζεται σε πελάγη ονειροφαντασίας. Γιατί ανάπτυξη μπορεί να υπάρξει, ρίχνοντας την εργατική δύναμη στα τάρταρα της πιο άγριας εκμετάλλευσης, όπως γίνεται λογουχάρη στην Κίνα. Αυτό που δε θέλουν να καταλάβουν (ή καλύτερα δε θέλουν ν’ αναδειχτεί) τα παπαγαλάκια της σοσιαλδημοκρατίας είναι ότι η αδίστακτη επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία δεν γίνεται εξαιτίας της παλαβομάρας των πολιτικών του διαχειριστών, αλλά είναι οικονομική αναγκαιότητα που ξεπηδά μέσα από τους ίδιους τους οικονομικούς νόμους του καπιταλιστικού συστήματος. Οι πολιτικοί διαχειριστές έρχονται και παρέρχονται, αλλάζοντας μόνο το «μίγμα» της πολιτικής εκμετάλλευσης σε βάρος της εργατικής τάξης, στο μοτίβο του «μαστίγιου και καρότου», αλλά ποτέ δεν την αμφισβητούν. Τα τελευταία χρόνια, η Γαλλία, όπως έχουμε γράψει σε παλαιότερη αρθρογραφία στην «Κ» (βλέπε «Κρίση χρέους ή κρίση συστήματος; – Η περίπτωση της Γαλλίας», αρ. φύλλου 666, 26/11/11 ή https://www. eksegersi.gr/article.php?article_id=14888), περνάει μεγάλα οικονομικά ζόρια. Το δημόσιο χρέος της χώρας αυξήθηκε την περασμένη δεκαετία περίπου έξι φορές περισσότερο από την αύξηση του «εθνικού εισοδήματος» ή τουλάχιστον αυτού που οι καπιταλιστές βαφτίζουν «εθνικό εισόδημα», του ΑΕΠ. Ταυτόχρονα οι καταναλωτικές δαπάνες των νοικοκυριών σχεδόν μηδενίστηκαν το 2008 και το 2009, ενώ η αύξηση 1.34% του 2010 είναι από τα μικρότερα ποσοστά αύξησης που έχουν σημειωθεί από το 1950 που η στατιστική υπηρεσία δίνει στοιχεία. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν και η μείωση της πιστοληπτικής αξιολόγησης των γαλλικών ομολόγων 100 μέρες πριν τις προεδρικές εκλογές. Τί θα κάνει απέναντι σε αυτή την κατάσταση ο Ολάντ που παραδέχεται την αναγκαιότητα μείωσης στου ελλείμματος; Δεν θα προχωρήσει σε περικοπές όπως ο προκάτοχός του; Αν ο Σαρκοζί που μάχεται με νύχια και με δόντια για την προεδρία επιχειρώντας να φλερτάρει με τους ψηφοφόρους της Λε Πεν (που κι αυτή δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά γνήσια εκφραστής των δικών του απόψεων) αποτελεί την μία πλευρά το νομίσματος, ο Ολάντ αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου ακριβώς νομίσματος που α-κούει στο όνομα: Ιμπεριαλιστική πολιτική στο εξωτερικό, καρατόμηση εργατικών δικαιωμάτων στο εσωτερικό. Ο καθένας από τους δύο ακολουθεί άλλο δρόμο για την επίτευξη των ίδιων στόχων, οι οποίοι δεν καθορίζονται στα γραφεία τους αλλά από τα οικονομικά συμφέροντα που τους στηρίζουν….
ΥΓ. Το ότι ο Ολάντ υπόσχεται ψήφο στους μετανάστες (εννοώντας τους νόμιμους φυσικά) και ο Σαρκοζί υπόσχεται ότι θα διώξει τους μισούς, αυτά εντάσσονται στο πολιτικό παιχνίδι που παίζει ο καθένας. Ούτε ο Σαρκοζί θα μπορέσει έτσι απλά να πετάξει έξω από την Γαλλία τους μισούς μετανάστες που ζουν σ’ αυτή ούτε ο Ολάντ θα δώσει ψήφο σε όλους, αλλά σε μια μειοψηφία. Η μεταναστευτική πολιτική θα καθοριστεί από τις ανάγκες της γαλλικής κεφαλαιοκρατίας, που ελέγχει και τους δύο υποψηφίους, κι όχι από τα λεγόμενά τους που γίνονται για να κερδίσουν τα κουκιά.
