Οταν σε παίρνουν στο ψιλό αστοί αναλυτές, όπως αυτοί της Ντόιτσε Βέλε, γράφοντας σε άρθρο με τίτλο «Πόσο κομμουνιστική είναι η Κίνα;» (https://www.dw.com/el/πόσο-κομμουνιστική-είναι-η-κίνα/a-41053879), ότι «εάν ο γερμανός θεωρητικός του κομμουνισμού γνώριζε τι γίνεται στην Κίνα στο όνομά του, θα έτριζαν τα κόκαλά του στον τάφο του. Το τι γίνεται περιγράφεται σε μερικές λέξεις: άγριος καπιταλισμός, εκμετάλλευση, δίψα για κέρδος», αναφερόμενοι φυσικά στον Μαρξ, το όνομα του οποίου αναφέρθηκε 18 φορές από τον σημερινό πρόεδρο της Κίνας, Σι Τζιπίνγκ, στην τρίωρη εναρκτήρια ομιλία του στο 19ο Συνέδριο του «Κ»Κ Κίνας, και στηλιτεύοντας (οι αστοί αναλυτές και όχι ο Σι) το θέαμα «κομμουνιστών που συνδυάζουν τις μαρξιστικές ιδέες οδηγώντας Mercedes και κρατώντας τσάντες Luis Vuitton», τότε μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι στον εξευτελισμό της ιδέας του κομμουνισμού, που συντελείται από καθεστώτα όπως το κινέζικο, δυστυχώς δεν υπάρχει πάτος.
Πάντως, ο πρόεδρος Σι, η «σκέψη» του οποίου αποθεώθηκε από το 19ο Συνέδριο του «Κ»Κ Κίνας, που ξεκίνησε την προηγούμενη βδομάδα, μας «διδάσκει» ότι δεν πρέπει να είμαστε ανυπόμονοι. Θα χρειαστούν δεκαπέντε χρόνια σκληρής (έτσι ακριβώς το λέει) δουλειάς (από το 2020 μέχρι το 2035), για να φανεί ότι ο σοσιαλιστικός εκσυγχρονισμός έχει βασικά πραγματοποιηθεί, βασισμένος στα μέχρι τώρα επιτεύγματα. Η σκληρή δουλειά όμως δεν αρκεί. Για να μεταμορφωθεί η Κίνα σε μία σύγχρονη σοσιαλιστική χώρα, με ευημερία, δημοκρατία, προηγμένη πολιτιστικά, αρμονική και όμορφη, θα χρειαστούν άλλα δεκαπέντε χρόνια (από το 2035 μέχρι τα μέσα του 21ου αιώνα)! Επομένως, δουλεύετε σκλάβοι και σε 30 χρονάκια από σήμερα και έναν αιώνα από την κινέζικη επανάσταση, η Κίνα θα γίνει πραγματικά… σοσιαλιστική (https://news.xinhuanet.com/english/2017-10/23/c_136699834.htm)!
Αν ο κινέζικος «σοσιαλισμός» δεν αποτελούσε για χρόνια την ατμομηχανή του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος, με εκατοντάδες μεγάλες πολυεθνικές να έχουν επενδύσει στο εσωτερικό του, ξεπατώνοντας το φτηνό κινέζικο εργατικό δυναμικό, τότε τα παραπάνω λόγια θα προκαλούσαν μόνο αχαλίνωτα χαχανητά που οι καλύτεροι κωμικοί δε θα μπορούσαν να τα πετύχουν όσα κόλπα κι αν επιστράτευαν μπροστά στο φιλοθεάμον κοινό τους. Ομως η απάτη του κινέζικου «σοσιαλισμού» δυστυχώς συνεχίζει να πλασάρεται ανά την υφήλιο, βάζοντας κι αυτή το λιθαράκι της στην κατασυκοφάντηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας.
Αν ψάξουμε καλύτερα το θέμα, θα διαπιστώσουμε ότι η Κίνα ποτέ δεν οικοδόμησε το σοσιαλισμό, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα των ηγετών ενός κόμματος που μόνο κατ’ όνομα εμφανίζεται ως κομμουνιστικό. Φυσικά, δε χρειάζεται και πολλά επιχειρήματα για να το αποδείξει κανείς αυτό για τη σημερινή Κίνα, αφού και οι πέτρες γνωρίζουν το καπιταλιστικό περιεχόμενο του κινέζικου «σοσιαλισμού». Οι ίδιοι οι κινέζοι ηγέτες φροντίζουν να εκθειάζουν τις ξένες καπιταλιστικές επενδύσεις, ενώ οι κινέζοι εκατομμυριούχοι συνυπάρχουν… αρμονικά με το εξαθλιωμένο προλεταριάτο που αγωνίζεται σκληρά για να επιβιώσει με τα ψίχουλα που του δίνουν. Το μόνο που θυμίζει σοσιαλιστικό καθεστώς είναι τα σφυροδρέπανα και η κυριαρχία ενός και μόνου κόμματος. Ενός κόμματος που ο Σι υποστηρίζει ότι παραμένει προσηλωμένο στη σκέψη του σοσιαλισμού με κινέζικα χαρακτηριστικά για μια νέα εποχή, που εμπλουτίζει τον Μαρξισμό Λενινισμό, την σκέψη Μάο Τσετούνγκ και του Τενγκ Σιάο Πινγκ.
Ηταν ακριβώς αυτά τα «κινέζικα χαρακτηριστικά» που από την εποχή του Μάο επικαλούνταν το κινέζικο «Κ»Κ για να εφαρμόσει έναν μικροαστικό «σοσιαλισμό», μέσα στον οποίο χωράει και η εθνική αστική τάξη, όπως ο ίδιος ο Μάο παραδεχόταν απροκάλυπτα στον λόγο του με τίτλο «Για την ορθή λύση των αντιθέσεων στους κόλπους του λαού», που εκφωνήθηκε στις 27 Φλεβάρη του 1957 στην ενδέκατη πλατιά σύνοδο της Ανώτατης Κρατικής Συνδιάσκεψης, το χρόνο δηλαδή που υποτίθεται ότι ολοκληρωνόταν η κολεκτιβοποίηση στην αγροτική οικονομία της Κίνας. Ελεγε τότε τα εξής αποκαλυπτικά: «Στη χώρα μας, οι αντιθέσεις ανάμεσα στην εργατική τάξη και την εθνική αστική τάξη ανάγονται στις αντιθέσεις που εκδηλώνονται ανάμεσα στον λαό. Ο ταξικός αγώνας ανάμεσα στην εργατική τάξη και την εθνική αστική τάξη είναι γενικά ταξικός αγώνας στους κόλπους του λαού, γιατί στη χώρα μας η εθνική αστική τάξη έχει διπλό χαρακτήρα. Στην περίοδο της αστικοδημοκρατικής επανάστασης, από το ένα μέρος τη χαρακτήριζε η επαναστατικότητα και από το άλλο η τάση συμβιβασμού με τον εχθρό. Στην περίοδο της σοσιαλιστικής επανάστασης, από τη μια μεριά εκμεταλλεύεται την εργατική τάξη βγάζοντας κέρδη, αλλά σύγχρονα υποστηρίζει το Σύνταγμα και εμφανίζεται διατεθειμένη να δεχτεί τους σοσιαλιστικούς μετασχηματισμούς… Οι αντιθέσεις ανάμεσα στην εργατική τάξη και την εθνική αστική τάξη είναι αντιθέσεις ανάμεσα σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, που από μόνες τους είναι ανταγωνιστικές. Στις συγκεκριμένες όμως συνθήκες της χώρας μας, με κατάλληλους χειρισμούς, οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις ανάμεσα σ’ αυτές τις δυο τάξεις μπορούν να μετατραπούν σε μη ανταγωνιστικές, μπορούν να επιλυθούν με ειρηνικό τρόπο» (Μάο Τσε Τουγνκ, «Για την ορθή λύση των αντιθέσεων ανάμεσα στο λαό», Ιστορικές Εκδόσεις, Αθήνα 1975, σελ. 9).
Η αναμόρφωση των καπιταλιστών, που με πάθος υποστήριζε ο Μάο, οδήγησε σταδιακά στη μετατροπή της Κίνας σε μια ιμπεριαλιστική δύναμη που σήμερα πλασάρεται σαν «κομμουνιστική» με την ίδια ευκολία που ο Μάο χαρακτήριζε το κράτος που γέννησε η κινέζικη επανάσταση (μια πραγματικά λαϊκή επανάσταση) σαν κράτος «της δημοκρατικής δικτατορίας του λαού», στους κόλπους του οποίου χώρεσε άνετα η αστική τάξη, λόγω φυσικά των… κινέζικων συνθηκών που έμπασαν στον «σοσιαλισμό» τις μικτές ιδιωτικές-κρατικές επιχειρήσεις. Πράγμα που καμία σχέση δεν είχε με την προσωρινή υποχώρηση της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝΕΠ) στη μετεπαναστατική Ρωσία, που έδωσε τη δυνατότητα δράσης του ιδιωτικού κεφαλαίου όχι ως συνιστώσας του «σοσιαλισμού», αλλά για την ανόρθωση της κατεστραμμένης από τους πολέμους οικονομίας, όμως ταυτόχρονα αποτέλεσε προϋπόθεση για τη μετέπειτα επίθεση στο ιδιωτικό κεφάλαιο και όχι την ένταξή του στο «σοσιαλισμό».
ΥΓ1. Μια εμπεριστατωμένη ανάλυση για την απάτη του κινέζικου «σοσιαλισμού» μπορείτε να διαβάσετε σε μια παλιά ανάλυση με τίτλο «30 χρόνια Λαϊκή Δημοκρατία Κίνας – 30 χρόνια ψευτιά και απάτη» (βλ. https://ciml.250x.com/shwm/maoism/greek_maoism/griechisch_maoismus_kpd_to_4_1979.html).
ΥΓ2. Ο Περισσός επιτέλους ανακάλυψε ότι η Κίνα είναι πλέον καπιταλιστική! Κρίμα στα ταξίδια της Αλέκας στο Πεκίνο το 2006 (που με καμάρι παρουσίαζε ο «Ριζοσπάστης» στις 21/5/2006 https://www.rizospastis.gr/story.do?id=3382400) και στις κοινές συσκέψεις του Κουτσούμπα με τους κινέζους «συντρόφους» στο Intercontinental προ τριετίας, στο πλαίσιο του διεθνούς… κομμουνιστικού κινήματος (έτσι το παρουσίαζε ο «Ριζοσπάστης» στο φύλλο του στις 8/11/2014, που έγινε μία μέρα μετά την 97η επέτειο της Οκτωβριακής Επανάστασης, βλ. https://www.rizospastis.gr/story.do?id=8186320). Τζάμπα και τα συχαρίκια των κινέζων «συντρόφων» όταν εκλέχθηκε ο Κουτσούμπας στο πόστο του Γ.Γ. του Περισσού (https://www.rizospastis.gr/story.do?id=7410527)! Είναι τόσο ξετσίπωτοι καπιταλιστές, όμως, οι κινέζοι «σύντροφοι», που ακόμα και ο Περισσός φρόντισε να κρατήσει κάποιες αποστάσεις για να μην γίνει τελείως… ρόμπα!
ΥΓ3. Σύμφωνα με το προαναφερθέν δημοσίευμα του «Ρ» στις 21/5/2006, ένας από τους στόχους της πέμπτης ολομέλειας του 11ου Συνεδρίου του «Κ»Κ Κίνας το 2006 ήταν η οικοδόμηση αρμονικής σοσιαλιστικής κοινωνίας μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια. Σήμερα, 11 χρόνια μετά, μαθαίνουμε από τον πρόεδρο Σι (του οποίου η εναρκτήρια ομιλία εντάχτηκε πλέον και επίσημα στο πρόγραμμα του κόμματος), ότι θα χρειαστούν άλλα 30 χρόνια για να γίνει αυτό! Οι άνθρωποι είναι τόσο απατεώνες που κανείς δε θα πρέπει να τους πιστεύει πλέον. Είναι τυχεροί που το κινέζικο προλεταριάτο στενάζει χωρίς να τους δημιουργεί σοβαρά προβλήματα, αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα… Πάντως, η μείωση των ρυθμών ανάπτυξης της Κίνας μπορεί να παρουσιάζεται σαν μία «ισορροπημένη» ανάπτυξη (γιατί άραγε, η άλλη ήταν ανισσόροπη;), όμως υποκρύπτει το ξέσπασμα μιας μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης που θα προκαλέσει σοβαρούς κλονισμούς σε όλο το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, του οποίου η Κίνα αποτελεί συστατικό στοιχείο.
