H πολιτική επανεμφάνιση του «καβαλιέρε» Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που έβγαλε και τη μάσκα για να δει το «πόπολο» πόσο αποτελεσματικές υπήρξαν οι πλαστικές που έκανε, δεν ήταν έκπληξη. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Μπερλουσκόνι δεν υπήρξε μόνο πρωθυπουργός των «μπούγκα-μπούγκα πάρτι» και του πολιτικού «κιτς», αλλά και καπιταλιστής με ολόκληρο όμιλο επιχειρήσεων. Δύσκολα, λοιπόν, σ’ αυτή τη φάση, θα στεκόταν «απέναντι» στον Μάριο Ντράγκι, τον εκλεκτό των τραπεζών και της Confindustria (ο πανίσχυρος σύνδεσμος των βιομηχάνων), που έλαβε εντολή από τον πρόεδρο Ματαρέλα να σχηματίσει κυβέρνηση «τεχνοκρατών», για να «οδηγήσει» την Ιταλία στη σημερινή δύσκολη διπλή κρίση (υγειονομική και οικονομική).
Ο Μπερλουσκόνι βγήκε μπροστά ως ηγέτης της «Φόρτσα Ιτάλια», συναντήθηκε με τον Ντράγκι και βγαίνοντας διάβασε με τρεμάμενη φωνή (οι πλαστικές δεν νικούν το γήρας) μια δήλωση που έλεγε ότι επιβεβαίωσε στον πρωθυπουργό την υποστήριξη της «Φόρτσα Ιτάλια» με την παραίνεση να κάνει επιλογές υπουργών «υψηλού προφίλ», λαμβάνοντας υπόψη και τις υποδείξεις των κομμάτων που στηρίζουν την «κυβέρνηση εθνικής ενότητας», η οποία δημιουργείται «χωρίς αποκλεισμούς», για να αντιμετωπίσει «μια σοβαρή κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Ο Μπερλουσκόνι δεν έθεσε κανένα χρονοδιάγραμμα. Η κυβέρνηση Ντράγκι, είπε, «θα διαρκέσει όσο χρόνο απαιτηθεί για να ξεπεραστεί αυτή η υγειονομική, κοινωνική και οικονομική κρίση».
Εκπληξη για πολλούς αποτέλεσε ο Ματέο Σαλβίνι της φασιστικής Λέγκα, ο οποίος πρώτα συναντήθηκε με τον Μπερλουσκόνι στη «Βίλα Τζεφιρέλι» (για να δείξει ότι ανήκει στην «ενιαία Δεξιά») και μετά συναντήθηκε με τον Ντράγκι. Αυτός που στις τελευταίες εκλογές κατηγορούσε τον Ντράγκι (τότε διοικητή της ΕΚΤ) ως «σφαγέα της Ιταλίας», δήλωσε ότι ο εντολοδόχος πρωθυπουργός «του έκανε πολύ καλή εντύπωση». Αυτός που μέχρι πρότινος ζητούσε «εκλογές εδώ και τώρα», προσέφερε τη στήριξη της Λέγκα στην κυβέρνηση Ντράγκι και επιδίδεται σε αγώνα για να πείσει τα στελέχη και τους οπαδούς του κόμματός του για την επιλογή του.
Εκανε τηλεδιάσκεψη με τους γερουσιαστές του και τους είπε ότι «η ανταπόκριση του λαού στην πρότασή μας ήταν πολύ καλύτερη από ό, τι ήλπιζα». «Τα μηνύματα που έρχονται από τις επαρχίες είναι καλά, τώρα συγκεντρωθείτε και εργαστείτε», διέταξε. Ο υπαρχηγός του Τζιορτζέτι εξήρε την πρωτοβουλία του προέδρου Ματαρέλα, σημειώνοντας με νόημα: «Ο πρόεδρος χάραξε την περίμετρο, καλώντας όλους να συμμετάσχουν. Εμείς είμαστε μέσα, ας αναλάβουν την ευθύνη όσοι θέλουν να τα σπάσουν. Αν έχουν το θάρρος».
Η πρόκληση δεν απευθυνόταν τόσο στους ανοιχτούς φασίστες «Αδελφούς της Ιταλίας» όσο στους πρώην κυβερνητικούς εταίρους της Λέγκα, το «Κίνημα 5 Αστέρων», που ακόμα «ψάχνεται» και απειλείται ακόμα και με διάσπαση, καθώς το στελεχιακό του δυναμικό έχει χωριστεί σε υπερασπιστές και αντιπάλους της κυβέρνησης Ντράγκι.
Υπάρχουν, ασφαλώς, μικροκομματικοί υπολογισμοί στη στάση των κομμάτων του ιταλικού κοινοβούλιου. Ο Σαλβίνι, για παράδειγμα, βλέπει στις δημοσκοπήσεις να έρχεται δεύτερος σε δημοτικότητα, πίσω από το στέλεχος της Λέγκα και κυβερνήτη του Βένετο, Λούκα Ζάια, ο οποίος θεωρείται άνθρωπος της Confindustria. Συνεργάτης του Σαλβίνι δήλωσε, κρατώντας την ανωνυμία του, ότι «η Λέγκα θέλει να συμμετάσχει στην κυβέρνηση Ντράγκι για να καθαρίσει το όνομά της στην ΕΕ και να μη θεωρείται πλέον ευρωσκεπτικιστικό κόμμα»!
Πίσω από τους μικροκομματικούς υπολογισμούς, όμως, πρέπει να δει κανείς τη σιδερένια θέληση της ιταλικής κεφαλαιοκρατίας. Κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει τη σκέψη ότι ο Ρέντσι γκρέμισε την αδύναμη κυβέρνηση Κόντε κατ’ εντολήν κεφαλαιοκρατικών κύκλων, προκειμένου να σχηματιστεί μια περίπου «οικουμενική» κυβέρνηση Ντράγκι. Ας θυμηθούμε ότι ο Κόντε ουδέποτε καταψηφίστηκε, ούτε στη Βουλή ούτε στη Γερουσία. Ο Ματαρέλα, όμως, αντί να του δώσει την εντολή για να δοκιμάσει να σχηματίσει κυβέρνηση με νέα πλειοψηφία, την έδωσε στον Ντράγκι. Και πλέον βλέπουμε όλο το κοινοβουλευτικό φάσμα (πλην των ανοιχτά φασιστών και ενός τμήματος των «5 Αστέρων») να στοιχίζεται πίσω από τον Ντράγκι, που αυτή τη στιγμή έχει μια άνετη πλειοψηφία, η οποία όταν θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης από τα δύο νομοθετικά σώματα μπορεί να έχει γίνει συντριπτική πλειοψηφία.
Θυμηθείτε τι έγινε στη χώρα μας το 2011. Ο Γιωργάκης παρέπαιε, από τον Ιούνη είχε προτείνει συγκυβέρνηση στον Σαμαρά (την οποία ο τελευταίος αρνήθηκε) και τον Νοέμβρη τον «τελείωσαν» η Μέρκελ με τον Σαρκοζί στο δείπνο των Καννών. Ο κύβος είχε ριχτεί. Και η ελληνική κεφαλαιοκρατία και ο γερμανογαλλικός άξονας απαιτούσαν να σχηματιστεί «οικουμενική» κυβέρνηση υπό τον πρώην αντιπρόεδρο της ΕΚΤ Παπαδήμο. Ο Σαμαράς αναγκάστηκε να κάνει «γαργάρα» τα «Ζάππεια» και τη σιγουριά της αντιπολίτευσης και να μπει σ’ αυτή την κυβέρνηση, όπως και ο ακροδεξιός Καρατζαφέρης.
