«Αν κερδίσει η Κίνα την κούρσα (σ.σ. για την παραγωγή εμβολίου κατά του κοροναϊού) και εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα, σε εμάς τι απομένει να κάνουμε;». Το δραματικό ερώτημα διατυπώθηκε στο Politico από τον Ντέιβιντ Φίντλερ, αμερικανό σπεσιαλίστα σε θέματα παγκόσμιας υγείας και εθνικής ασφάλειας.
Γιατί, όμως, να ανησυχεί ένας μεγαλόσχημος αμερικανός ειδικός για θέματα παγκόσμιας υγείας, μπροστά στο ενδεχόμενο να κατασκευάσει πρώτη το εμβόλιο η Κίνα ή κάποια άλλη χώρα και όχι οι ΗΠΑ; Ως ειδικός σε θέματα υγείας θα έπρεπε να χαρεί για την παραγωγή του εμβολίου, όποια χώρα κι αν το φτιάξει.
Ο Φίντλερ, όμως, είναι ειδικός σε δύο πεδία: παγκόσμια υγεία και εθνική ασφάλεια. Φαινομενικά αλληλοαποκλειόμενα, στο έδαφος του καπιταλισμού, όμως, δεμένα αναπόσπαστα μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα, είναι ειδικός σε θέματα ενίσχυσης της ιμπεριαλιστικής ισχύος των ΗΠΑ, που σχετίζονται με τον ανταγωνισμό των ιμπεριαλιστικών κρατών στο πεδίο της δημόσιας υγείας. Είμαστε σίγουροι ότι ομολόγους του Φίντλερ διαθέτουν και όλες οι άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες.
Σήμερα, από τα εννιά εμβόλια που έχουν την έγκριση του ΠΟΥ και βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο δοκιμών, τα τέσσερα είναι κινέζικα, τρία αμερικάνικα (τα χρηματοδοτεί η κυβέρνηση Τραμπ μέσω ειδικού ταμείου), ένα βρετανικό και ένα αυστραλέζικο. Στατιστικά (και μόνο), η Κίνα έχει περισσότερες πιθανότητες να κόψει πρώτη το νήμα. Και όπως εξηγεί ο Φίντλερ, θα μπορούσε να μοιράσει δόσεις εμβολίου σε χώρες της Ασίας, της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής, ακόμα και της Ευρώπης, χρησιμοποιώντας τες ως όχημα για την προώθηση των γενικότερων συμφερόντων της, οικονομικών και γεωστρατηγικών. Ενας άλλος αμερικανός ειδικός, ο καθηγητής Διεθνούς Υγειονομικού Δικαίου στο πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν, Λάρι Γκόστιν, λέει πως η Κίνα μπορεί να μην πουλήσει το εμβόλιο, αλλά να το χρησιμοποιήσει «ως όχημα πολιτικής επιρροής». Να το χρησιμοποιήσει ως όπλο στον εμπορικό πόλεμο που της έχουν κηρύξει οι ΗΠΑ.
Αυτά διαβάζει ο… εθνικός μας λοιμωξιολόγος Σωτήρης Τσιόδρας και δηλώνει ότι «έχει αρχίσει το εμβόλιο να γίνεται αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης και αυτό με ενοχλεί για πολλούς λόγους». Ετσι είναι οι άνθρωποι της Εκκλησίας. Να προσφέρουν παρηγοριά με λόγια. Να δηλώνουν αντίθετοι στο «κακό», αποτελώντας ταυτόχρονα μέρος της πηγής του, ως υπηρέτες του συστήματος που το προκαλεί. Οι ιερείς όλων των θρησκειών υπόσχονται ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πάει πλούσιος στον παράδεισο κι όταν κατέβουν από τον άμβωνα τρέχουν να μοιραστούν με τους πλούσιους τα εδέσματα του τραπεζιού τους.
Μπορούμε κάλλιστα να απαντήσουμε στους υποκριτές Σωτήρηδες μ’ ένα ευαγγελικότατο «ουαί υμίν υποκριταί», ενθυμούμενοι την προτροπή του Μαρξ: «Η απαίτηση να εγκαταλειφθούν οι ψευδαισθήσεις μιας κατάστασης είναι η απαίτηση να εγκαταλειφθεί μια κατάσταση η οποία χρειάζεται τις ψευδαισθήσεις».
Αυτό που συμβαίνει με το εμβόλιο για τον κοροναϊό είναι μια ακόμα επιβεβαίωση του αγριανθρωπισμού του καπιταλισμού. Η δίψα των μονοπωλίων για ανώτατα κέρδη, η δίψα των ιμπεριαλιστικών κρατών για σφαίρες επιρροής, είναι πάνω από τις ανάγκες της ανθρωπότητας να προστατευθεί από αρρώστιες. Οση λύπη και να εκφράσουν διάφοροι υποκριτές, τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Αν δεν απαλλαγούμε από τον καπιταλισμό, δεν πρόκειται να απαλλαγούμε από τον αγριανθρωπισμό.
