Oύτε στα καλύτερα όνειρά της δε θα περίμενε η Μέρκελ μια τέτοια νίκη στις κρατιδιακές βουλευτικές εκλογές στη Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία, το μεγαλύτερο ομοσπονδιακό κρατίδιο (έχει το 20% περίπου των ψηφοφόρων), που παραδοσιακά θεωρείται φέουδο των σοσιαλδημοκρατών. Η CDU (Χριστιανοδημοκρατική Ενωση) δεν αύξησε απλώς τα ποσοστά της, αλλά πήρε την πρώτη θέση με 38,5% (+7,5%), αφήνοντας το SPD (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα) στη δεύτερη θέση με 30,8% (-8,3%). Η ήττα των σοσιαλδημοκρατών γίνεται πιο συντριπτική, αν σκεφτεί κανείς ότι είχαν ως επικεφαλής τους την πρωθυπουργό του κρατιδίου και αντιπρόεδρο του SPD, Χανελόρε Κραφτ, η οποία προβαλλόταν ως η «αντι-Μέρκελ» του SPD. Γερό χαστούκι έφαγαν και οι Πράσινοι, που περιορίστηκαν στο 6,1% χάνοντας τη μισή περίπου εκλογική τους δύναμη (-5,2%). Η Αριστερά (Die Linke) επανήλθε στα παλαιότερα ποσοστά της, παίρνοντας 4,9% (+2,4%), όμως για ένα «τσακ» έμεινε και πάλι εκτός της τοπικής Βουλής (το όριο εισόδου στη Γερμανία είναι σε όλα τα επίπεδα 5%). Το πυροτέχνημα των Πειρατών διαλύθηκε στον αέρα (από 6,9% περιορίστηκαν στο 0,6%), ενώ η ακροδεξιά ΑfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία) μπήκε για πρώτη φορά στην τοπική Βουλή με 7,8%. Τέλος, οι Ελευθεροδημοκράτες (FDP), που φιλοδοξούν να επανέλθουν τον Σεπτέμβρη στην Μπούντεσταγκ και να συγκυβερνήσουν με τους Χριστιανοδημοκράτες, πήραν από τους Πράσινους την τρίτη θέση με 12% (+3,4%).
Κηδεία θύμιζε η έδρα του SPD το βράδυ των εκλογών. Με δάκρυα στα μάτια η Κραφτ ανέλαβε την ευθύνη της ήττας και παραιτήθηκε από πρόεδρος του SPD στη Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία και από εθνική αντιπρόεδρος του κόμματος. Πρέπει να σκεφτεί το πολιτικό της μέλλον (δεν νομίζουμε ότι μια τόσο φιλόδοξη πολιτικός θα επιλέξει να βγει στη σύνταξη). Ο Σουλτς προσπάθησε να αρθρώσει κάποιες ψευτοδικαιολογίες, όμως όλος ο γερμανικός Τύπος την επομένη θύμιζε μια πρόσφατη αλαζονική δήλωσή του: «Αν κερδίσουμε τις εκλογές στη Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία, τον Σεπτέμβρη θα είμαι καγκελάριος της Γερμανίας». To χοντρό γέλιο (και μπόλικο δούλεμα) έπεσε δυο μέρες μετά, όταν ο… θεωρητικός του SPD, Καρλ Λάουτερμπαχ, δήλωσε πως οι ψηφοφόροι έχασαν την ευθυκρισία τους και αδίκησαν την απερχόμενη συγκυβέρνηση SPD-Πρασίνων! Αποψη που δε φάνηκε να συμμερίζεται ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός της Κάτω Σαξωνίας, Στέφαν Βάιλ, που αιφνιδίασε τον Σουλτς και την ηγεσία του κόμματος ανακοινώνοντας το δικό του φορολογικό σχέδιο. Ακόμα δεν ηττήθηκε ο Σουλτς και οι αντι-Σουλτς άρχισαν να βγαίνουν στο μεϊντάνι. «Ο Σουλτς εισέρχεται στο καλοκαίρι της αμφισβήτησης» σχολίασε πικρόχολα η «Χάντελσμπλατ», που δεν κρύβει τη συμπάθειά της (τη συμπάθεια της μονοπωλιακής αστικής τάξης της Γερμανίας) για το δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε.
Λίγες μέρες πριν από την Κυριακή των εκλογών, η Κραφτ είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν σκοπεύει να συνεργαστεί κυβερνητικά με την Αριστερά, σηματοδοτώντας έτσι την αλλαγή της εκλογικής στρατηγικής του «κόκκινο-πράσινο-κόκκινου» συνασπισμού, που είχε υιοθετήσει ο Σουλτς. Πλην όμως, αυτή η κωλοτούμπα δεν έσωσε το SPD και τους συμμάχους του Πράσινους από την εκλογική συντριβή. Κάνοντας ένα βήμα παραπέρα στην ίδια κατεύθυνση, ο Σουλτς δήλωσε το ίδιο κιόλας βράδυ της εκλογικής ήττας, μιλώντας στο ZDF: «Οι πολίτες δε θέλουν να μιλώ μόνο για κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά να προσδιορίσω και τις προοπτικές της Γερμανίας για το μέλλον. Λαμβάνω σοβαρά υπόψη την κριτική, πήρα το μήνυμα και θα το υλοποιήσουμε»!
Μάλλον είναι αργά (αλλαγή εκλογικής στρατηγικής στο μέσο της προεκλογικής περιόδου συνήθως δεν αποδίδει), όμως το ζήτημα –κατά τη δική μας άποψη- δεν είναι αν τον ερχόμενο Σεπτέμβρη θα γίνει καγκελάριος ο Σουλτς ή θα παραμείνει –για τέταρτη θητεία- η Μέρκελ, αλλά ο δείκτης πολιτικής ωριμότητας της γερμανικής εργατικής τάξης, όπως αποκαλύπτεται από τις εξελίξεις στο κοινοβουλευτικό επίπεδο.
Η γερμανική εργατική τάξη τιμώρησε εκλογικά το SPD για τις αντεργατικές ανατροπές που επέφερε με την περιβόητη «Ατζέντα 2010», την περίοδο του τελευταίου μέχρι στιγμής σοσιαλδημοκράτη καγκελάριου. Στη συνέχεια, έδωσε τρεις εκλογικές νίκες στους χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ και ετοιμάζεται να τους δώσει και τέταρτη. Ο Σουλτς με το επιτελείο του έκριναν πως βάζοντας –δημαγωγικά φυσικά- στην προεκλογική τους ατζέντα κοινωνικά ζητήματα, με επίκεντρο την κατάργηση ρυθμίσεων της «Ατζέντα 2010», θα έπαιρναν κεφάλι στην εκλογική κούρσα και θα έκοβαν πρώτοι το νήμα. Κεφάλι πήραν μόνο σε κάποια γκάλοπ. Σε εκλογικό επίπεδο, το καμπανάκι χτύπησε δύο φορές, με τις ήττες του στο Ζάαρλαντ και το Σλέσβιχ-Χολστάιν. Στη Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία τους έπεσε η καμπάνα στο κεφάλι. Η πλειοψηφία της γερμανικής κοινωνίας, ηττημένη ταξικά, βουτιέται στην ιμπεριαλιστική λογική: «εμείς δουλεύουμε για να ταΐζουμε τους τεμπέληδες του Νότου. Παρά ταύτα, μόνο μια ισχυρή ιμπεριαλιστική Γερμανία μπορεί να μας εξασφαλίσει την ψευτοζωή που έχουμε σήμερα». Αυτήν τη λογική υπηρετεί καλύτερα η χριστιανοδημοκρατία των Μέρκελ-Σόιμπλε, γι’ αυτό και η πλειοψηφία της δίνει την ψήφο της, ακόμα και στην περιοχή με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση προλεταριάτου, στη Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία.
