Η πρόταση για σχηματισμό μίας «αριστερής» κυβέρνησης, που υπέβαλε ο ηγέτης των Podemos Πάμπλο Ιγκλέσιας στον ηγέτη των «σοσιαλιστών» του PSOE Πέδρο Σάντσες, απεκάλυψε τον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα αυτού του κόμματος που αυτοπαρουσιάζεται ως η «ριζοσπαστική» πτέρυγα της Αριστεράς στην Ισπανία. Ο Ιγκλέσιας έσπευσε να ζητήσει οφίτσια (ήθελε να γίνει αντιπρόεδρος τρομάρα του) για να σχηματίσει κυβέρνηση με ένα κόμμα από τα «παλιά», που έχει δώσει δείγματα γραφής της πολιτικής του, κυβερνώντας την Ισπανία επί σειρά ετών, λόγο που επικαλούνταν το Podemos μέχρι πρότινος για να αποκλείσει κάθε συνεργασία μαζί του! Αυτό θα πει πολιτική με… αρχές!
Ομως τα νούμερα δε βγαίνουν. Το PSOE έχει μόλις 90 έδρες και με το Podemos που έχει 65 δεν φτάνουν τις 176 έδρες που απαιτούνται για να σχηματίσουν κυβέρνηση πλειοψηφίας και να πάρουν ψήφο εμπιστοσύνης από τη νέα βουλή (350 είναι το σύνολο των βουλευτών). Για να σχηματίσουν κυβέρνηση οι «σοσιαλιστές» με τους «ριζοσπάστες αριστερούς» χρειάζονται τη στήριξη των μικρότερων εθνικιστικών κομμάτων. Ομως οι «σοσιαλιστές» είναι απίθανο να ζητήσουν τέτοια στήριξη και να είναι όμηροι αυτών των κομμάτων.
Η φτώχεια φέρνει γκρίνια και γι’ αυτό οι «σοσιαλιστές» έσπευσαν να κατηγορήσουν το Podemos για «εκβιασμό» που «βάζει τα στενά κομματικά συμφέροντα πάνω από τα συμφέροντα των πολιτών». Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο μεταξύ τους διάλογος έχει στεφθεί με πλήρη αποτυχία.
Οι Ciudadanos (Πολίτες, κάτι σαν ισπανικό… Ποτάμι) αρνούνται να στηρίξουν κυβέρνηση στην οποία θα συμμετέχει το Podemos, υποστηρίζοντας ότι θα θέσει σε κίνδυνο τη χώρα, ενώ ο μέχρι πρότινος πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι του δεξιού Λαϊκού Κόμματος (PP) αδυνατεί επίσης να σχηματίσει βιώσιμη κυβέρνηση καθώς διαθέτει μόλις 123 βουλευτές.
Είναι πολύ πιθανό να ξαναγίνουν εκλογές μιας και οι εξουσιαστικές κοκορομαχίες δε φαίνεται να αποδίδουν. Στόχος των αστικών κομμάτων θα είναι πάλι η διάσωση της μνημονιακής πολιτικής, ακόμα και χωρίς το Μνημόνιο. Γιατί η Ισπανία μπορεί να βγήκε τυπικά από αυτό το Γενάρη του 2014, όμως η φτώχεια και η ανεργία ακόμα θερίζουν. Ο Economist σημείωνε σε παλαιότερο άρθρο του (https://www.economist.com/news/europe/21649660-spanish-unemployment-ticks-up-again-many-workers-are-sinking-poverty-not-doing-job): «Το κενό μεταξύ των κυβερνητικών επιτευγμάτων στα οικονομικά μεγέθη και της πραγματικότητας που αντιμετωπίζουν πολλές ανθρώπινες ζωές εξηγεί γιατί το κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα του κ. Ραχόι έχασε τη μισή υποστήριξη από τότε που κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία στις γενικές εκλογές του 2011. Η πτώση της ανεργίας του πρώτου τριμήνου ήταν μερικώς εποχιακή καθώς οι προσωρινές δουλειές λόγω Χριστουγέννων διασκορπίστηκαν, αλλά οι πέντε ευρωπαϊκές περιοχές με την χειρότερη ανεργία ήταν όλες στην Ισπανία, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat. Η νότια Ανδαλουσία, η πιο πολυπληθής περιοχή, είναι πρώτη στη λίστα με ένα πελώριο 35%. Περίπου οι μισοί από τους ανέργους της χώρας δεν έχουν εργαστεί για περισσότερο από δύο χρόνια».
Οσο η εργατική τάξη δε βάζει την σφραγίδα της στο προσκήνιο, οι εξουσιαστικές κοκορομαχίες θα συνεχίζονται, όσες εκλογές κι αν χρειαστούν. Ισως μάλιστα να τα βρουν οι «σοσιαλιστές» με τον Ραχόι και να κάνουν ένα «μεγάλο συνασπισμό» αλα ισπανικά, για να αποφευχθεί η «ακυβερνησία». «Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Αυτό το «προνόμιο» το χαρίζουν μόνο στους εργαζόμενους και τους ανέργους!
