Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία: η ιμπεριαλιστική Αμερική και η «σοσιαλιστική» Κούβα μπαίνουν στο δρόμο της αποκατάστασης των διπλωματικών σχέσεων! Πάνω από μισό αιώνα μετά, οι δύο μεγαλύτεροι εχθροί της Αμερικάνικης Ηπείρου αφήνουν το διχαστικό παρελθόν και ανοίγουν μία νέα σελίδα στις σχέσεις τους! Νίκη του «διαλόγου» και της «αμοιβαίας εμπιστοσύνης»; Σίγουρα όχι. Πολιτικοί και οικονομικοί είναι οι λόγοι και από τις δύο πλευρές.
Από τη μεριά της Κούβας, το λόγο θα τον βρούμε στην εξής πρόταση από το διάγγελμα του προέδρου Ραούλ Κάστρο προς το λαό: «Σήμερα, παρά τις δυσκολίες, έχουμε επιβιβαστεί στην αποστολή του εκσυγχρονισμού του οικονομικού μας μοντέλου με στόχο να χτίσουμε έναν ακμάζοντα και σταθερό Σοσιαλισμό» (https://en.granma.cu/cuba/2014-12-17/statement-by-the-cuban-presi-dent). Οι παλαιότεροι θα θυμούνται πως ο Γκορμπατσόφ χρησιμοποιούσε παρόμοιες εκφράσεις για το «δυνάμωμα του σοσιαλισμού» πριν καταρρεύσει η πρώην Ε«ΣΣ»Δ. Φυσικά και δεν υπονοούμε ότι θα γίνει κάτι ανάλογο. Γιατί ο κουβανέζικος «σοσιαλισμός» έχει ανοίξει τις πόρτες του στο ξένο κεφάλαιο εδώ και πολλά χρόνια.
Οι παπάδες ήταν ο πρώτος «εταίρος» που την προσέγγισε, από την εποχή του Φιντέλ ακόμα, όταν ο τελευταίος ασπαζόταν τον πάπα Ιωάννη Παύλο τον Β’ το 1998 και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο το Φλεβάρη του 2003, με τη φασιστική «Ελεύθερη Ωρα» (8/2/2004) να δημοσιεύει ολοσέλιδο ρεπορτάζ περιγράφοντας αναλυτικά τις αβρότητες που αντάλλασσαν ο Κάστρο και ο Βαρθολομαίος στα εγκαίνια ενός ορθόδοξου ναού στην Αβάνα. Το 2012 συναντήθηκε και με τον πάπα Βενέδικτο, ο οποίος τάχθηκε στο πλευρό της Κούβας στο ζήτημα του αποκλεισμού που είχαν επιβάλει οι ΗΠΑ.
Το «Κ»Κ Κούβας στο έκτο συνέδριό του (το 2011) κάνει την έκπληξη. Καλεί στη «δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών που θα επιτρέψουν την αύξηση των εξαγωγών, την υποκατάσταση των εισαγωγών, τα έργα προηγμένης τεχνολογίας και τοπικής ανάπτυξης καθώς και την συνεισφορά στην δημιουργία νέων πηγών εργασίας»! (https://archive-cu.com/page/3304187/2013-12-10/ και https://www.granma.cu/ingles/cuba-i/26sept-mariel.html). Γιατί να πάνε να επενδύσουν τα ξένα μονοπώλια; Μόνο αν τους εξασφαλίσουν το μέγιστο κέρδος, πράγμα που θα γίνει μόνο με εξευτελιστικά μεροκάματα. Οταν ο μέσος μηνιαίος μισθός στην Κούβα το 2013 ήταν 471 πέσος, δηλαδή γύρω στα 20 δολάρια (βλ. https://www.one.cu/aec2013/datos/07%20Empleo%20y%20Salarios.pdf), επίπεδο κάτω κι από αυτό της Κίνας, γιατί να μην πάνε;
Οταν ο νόμος που ψηφίστηκε στις 29 Μάρτη και δημοσιεύτηκε στην επίσημη εφημερίδα του υπουργείου Δικαιοσύνης της Κούβας στις 16 Απρίλη του 2014 προβλέπει μείωση στο μισό της φορολογίας για τους ξένους καπιταλιστές (για τις κοινοπραξίες ο φόρος μειώνεται από 30% σε 15%), οκταετή φοροαπαλλαγή για τις νέες κοινοπραξίες, ακόμη και τη δυνατότητα ιδιοκτησίας του 100% των ξένων επιχειρήσεων από ιδιώτες (από 49% που ίσχυε με τον προηγούμενο νόμο), σε μια προσπάθεια να αυξηθούν οι ξένες επενδύσεις στη χώρα στα 2.5 δισ. δολάρια το χρόνο, τότε τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο ελκυστικά για το ξένο κεφάλαιο. Αυτός είναι ο «εκσυγχρονισμός» στον οποίο αναφέρθηκε ο Ραούλ Κάστρο στο διάγγελμά του. Κι αυτό τον εκσυγχρονισμό θέλει να χρησιμοποιήσει ο Ομπάμα για να πλουτίσει τους καπιταλιστές της χώρας του και να ελέγξει και πολιτικά πλέον το νησί που κάποτε αποτέλεσε μεγάλο αγκάθι στα πλευρά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Η αποκατάσταση διπλωματικών σχέσεων μιας σοσιαλιστικής χώρας με μια καπιταλιστική δεν αποτελεί από μόνο της πρόβλημα. Η προσφορά γης και ύδατος στο ξένο κεφάλαιο, μετά από μισό αιώνα «σοσιαλισμού», αποτελεί. Και η αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων ΗΠΑ-Κούβας σε αυτή τη βάση θα συντελεστεί.
