Τις 15.000 περίπου φτάνουν οι απελάσεις παλαιστινιακών οικογενειών από την Ανατολική Ιερουσαλήμ από την έναρξη της σιωνιστικής κατοχής το 1967. Οι απελάσεις αυτές εντάσσονται στο γενικότερο σχεδιασμό ομογενοποίησης του πληθυσμού εντός του Ισραήλ και τον περιορισμό του παλαιστινιακού λαού στο έδαφος της Δυτικής Οχθης και της Γάζας, προκειμένου να ελέγχεται ευκολότερα από τους σιωνιστές σε συνθήκες ανοιχτής φυλακής, ενώ ταυτόχρονα αλλάζουν την πληθυσμιακή σύνθεση της Ιερουσαλήμ, προκειμένου αυτή να παρουσιάζεται ως «ιστορική πρωτεύουσα του Ισραήλ».
Τέτοια είναι η περίπτωση της Μαΐσα και της οικογένειάς της. Στις αρχές Μάρτη, ο μεγαλύτερος γιος της, ο Φουάντ, έπεσε νεκρός από πυρά ισραηλινών στρατιωτών αφότου πυροβόλησε και τραυμάτισε δύο απ’ αυτούς σε στρατιωτικό σημείο ελέγχου στην κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ. Λίγες ώρες μετά την επίθεση, ισραηλινοί μπάτσοι συνέλαβαν το σύζυγό της, ενώ η ίδια και τα υπόλοιπα παιδιά της προσήχθησαν και υπέστησαν πολύωρες ανακρίσεις. Μετά από έξι ώρες και χωρίς να ενημερωθούν, οδηγήθηκαν από την ισραηλινή αστυνομία στο στρατιωτικό σημείο ελέγχου της Καλάντια στη Δυτική Οχθη και υπό την απειλή όπλων εξαναγκάστηκαν να περάσουν στην παλαιστινιακή πλευρά κατά παράβαση της νομοθεσίας που δίνει τη δυνατότητα στους Παλαιστίνιους να κάνουν έφεση ενάντια στην απόφαση εντός 48 ωρών.
Μετά από 11 μέρες φυλάκισης, ο σύζυγος της Μαΐσα αφέθηκε ελεύθερος χωρίς να του απαγγελθούν κατηγορίες. Κανένα μέλος της οικογένειάς της δεν κατηγορήθηκε για οτιδήποτε. Παρολαυτά, τους απαγορεύτηκε η επιστροφή στο σπίτι τους στο χωριό Ισαουίγια της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, με αποτέλεσμα η οικογένεια να βρίσκεται στοιβαγμένη με άλλους συγγενείς στο σπίτι της μητέρας της Μαΐσα σε χωριό της Δυτικής Οχθης. Λόγω της συμμετοχής του γιου της σε μαχητική ενέργεια ενάντια στην Κατοχή, η Μαΐσα δυσκολεύεται πολύ να βρει δικό της σπίτι στο χωριό που διαμένει προσωρινά, αφού πολλοί ιδιοκτήτες αρνούνται να της νοικιάσουν κάποιο διαμέρισμα από φόβο μήπως ο ισραηλινός στρατός εισβάλλει στο χωριό και το κατεδαφίσει.
Τον περασμένο Μάρτη, ο ισραηλινός υπουργός Μεταφορών υπέβαλε στη Βουλή σχέδιο νόμου που δίνει τη δυνατότητα στο Ισραήλ να απελαύνει στη Δυτική Οχθη τις οικογένειες Παλαιστινίων που συμμετέχουν σε ενέργειες ενάντια στο Ισραήλ. Μπορεί φυσικά κάτι τέτοιο να αποτελεί συλλογική τιμωρία και να είναι αντίθετο στο διεθνές δίκαιο, αλλά το αυτί τον σιωνιστών δεν ιδρώνει.
Στο μεταξύ, από το βήμα του Παγκόσμιου Φόρουμ της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής στην Ουάσινγκτον, η σύμβουλος του Λευκού Οίκου σε θέματα Εθνικής Ασφάλειας Σούζαν Ράις ανακοίνωσε την απόφαση για παροχή στρατιωτικής βοήθειας στο Ισραήλ ύψους μεταξύ 37,5 και 40 δισ. δολαρίων σε βάθος δεκαετίας. Η αστρονομικού ύψους βοήθεια που πρόκειται να χορηγήσουν οι Αμερικανοί στο μαντρόσκυλό τους στη Μέση Ανατολή είναι η μεγαλύτερη που έχει δοθεί ποτέ σε ξένο κράτος. Η Ράις τόνισε ότι οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να στηρίξουν οποιαδήποτε προσπάθεια της Παλαιστινιακής Αρχής να παρακάμψουν το Ισραήλ και να προωθήσουν τη διαδικασία ίδρυσης παλαιστινιακού κράτους μέσω του ΟΗΕ. Ούτε οι Αμερικανοί ούτε οι σιωνιστές είναι διατεθειμένοι να αφήσουν τον Αμπάς να παίζει προπαγανδιστικά παιχνίδια προσπαθώντας να σώσει το πολιτικό του τομάρι.
