Γέμισαν κροκοδείλια δάκρυα οι οθόνες των τηλεοράσεων, μετά τις καθημερινές πλέον τραγωδίες χιλιάδων μεταναστών που πνίγονται στη Μεσόγειο. Η τελευταία απ’ αυτές, με τον πνιγμό πάνω από 800 μεταναστών -σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ- σε ναυάγιο που έγινε στον κόλπο της Σικελίας το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, είχε όλα τα χαρακτηριστικά που χρειάζονται για κάτι τέτοιο. «Είναι άνδρες και γυναίκες όπως εμείς, αδέλφια μας που αναζητούν μία καλύτερη ζωή· πληγωμένοι, θύματα εκμετάλλευσης, θύματα πολέμου. Αναζητούν μία καλύτερη ζωή. Αναζητούσαν την ευτυχία». Ο πάπας Φραγκίσκος έδωσε το καλύτερο ρεσιτάλ υποκρισίας. Δεν μπορούσε να μείνει σιωπηλός μπροστά στη μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία που έγινε ποτέ στη Μεσόγειο, μεγαλύτερη από το ναυάγιο της 3ης Οκτώβρη του 2013 στη Λαμπεντούζα, όταν 366 αφρικανοί μετανάστες (οι 51 ανήλικοι) άφησαν την τελευταία τους πνοή.
Δε χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί μιλάμε για υποκρισία. Ολοι αυτοί που τώρα κόπτονται για το καλό των μεταναστών δεν κούνησαν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι για να αντιταχτούν στην Ευρώπη-φρούριο που θεσμοθετήθηκε με διάφορα νομοθετήματα από την ΕΕ, που πολιτογραφήθηκαν ως Δουβλίνο ΙΙ και Δουβλίνο ΙΙΙ (βλ. https://www.eksegersi.gr/issue/715/Καταστολή/18424.Η-Ελλάδα-παραμένει-μια-σκληρή-ανοιχτή-φυλακή-για), ούτε πρόκειται να το κουνήσουν τώρα που η ΕΕ «κηρύσσει τον πόλεμο στους διακινητές» αντί να προσφέρει άσυλο σε όλους τους μετανάστες.
Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει ξεκινήσει η έκτακτη σύνοδος κορυφής της ΕΕ για το μεταναστευτικό. Η έκτακτη κοινή σύνοδος των υπουργών Εξωτερικών και Εσωτερικών για το μεταναστευτικό, όμως, που συνήλθε στο Λουξεμβούργο τη Δευτέρα 20 Απρίλη, έδειξε ποιος είναι ο δρόμος που χαράζεται για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών την περασμένη Δευτέρα (https://www.mfa.gr/epikairotita/eidiseis-anakoinoseis/summetokhe-anupeks-nikou-khounte-sten-ektakte-koine-sunodo-upeks-kai-upes-k-m-ee-gia-to-metanasteutiko.html), οι υπουργοί όλων των κρατών μελών (και της Ελλάδας) έκαναν δεκτές τις προτάσεις του Αβραμόπουλου που είναι ο αρμόδιος επίτροπος Μετανάστευσης, Εσωτερικών Υποθέσεων και Ιθαγένειας.
Κεντρικός πυρήνας των προτάσεων αυτών δεν είναι παρά η ενίσχυση του ελέγχου της ροής των μεταναστών στη Μεσόγειο, με τη διεύρυνση του εύρους παρέμβασης των επιχειρήσεων ελέγχου των θαλάσσιων μεταφορών, με πλήρη καταγραφή όλων των μεταναστών με λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων από όλους (με ποινή απέλασης για όσους δεν πειθαρχήσουν) και ένταση των απελάσεων, μέσω προγράμματος ταχείας επιστροφής των «παράνομων» μεταναστών, που θα συντονίζεται από τη Frontex, και περισσότερων πτήσεων για απελαθέντες. Ταυτόχρονα, οι ευρωπαϊκοί οργανισμοί Europol, Frontex, EASO και Eurojust θα συνεδριάζουν σε τακτική βάση με στόχο την ανταλλαγή πληροφοριών για τον εντοπισμό των λαθραίων πλοίων που μεταφέρουν μετανάστες και την καταστροφή τους για να μην χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά μεταναστών. Φυσικά, όλα αυτά στολίζονται με την απαραίτητη «ευαισθησία» κατά των δουλεμπόρων για τα εγκλήματα που διαπράττουν, τσεπώνοντας το υστέρημα των μεταναστών για να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους για μία ευκαιρία σε μια καλύτερη ζωή.
Ας αναλογιστούμε όμως αν οι δουλέμποροι θα μπορούσαν να κάνουν παιχνίδι αν τα ευρωπαϊκά σύνορα ήταν ανοιχτά για όλους αυτούς που εγκαταλείπουν τις κατεστραμμένες από τους πολέμους και την πείνα χώρες τους. Αν πραγματικά τους δινόταν η δυνατότητα να εγκατασταθούν στις ευρωπαϊκές χώρες. Για τους «ρεαλιστές» της αστικής πολιτικής αυτό είναι βέβαια αδιανόητο. Ομως αποτελεί τη μόνη λύση για την αποτροπή του δουλεμπορίου και των θανάτων που τους πρώτους τρεισήμισι μήνες αυτού του χρόνου έχουν εκτιναχθεί κατακόρυφα ξεπερνώντας τους 1.500 (30 φορές περισσότεροι σε σχέση με το ίδιο χρονικό διάστημα του 2014).
Το ψέμα ότι οι μετανάστες απολαμβάνουν επιδόματα χωρίς να κοπιάζουν δε χρήζει αντίκρουσης, γιατί η πραγματικότητα μιλάει από μόνη της. Οι μετανάστες είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι και εκμεταλλευόμενοι. Αυτό είναι ηλίου φαεινότερον και μόνο οι αθεράπευτα ρατσιστές μπορεί να μην το βλέπουν. Ομως, σε μια Ευρώπη που ξεζουμίζει ακόμα και τους λαούς των εξαρτημένων χωρών, δεν υπάρχουν λεφτά για «πέταμα». Η στήριξη των μεταναστών, η ένταξή τους στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, η παροχή ίσων δικαιωμάτων στη δουλειά και τη ζωή δε χωρούν σε μια Ευρώπη που κάνουν κουμάντο ιμπεριαλιστικές χώρες. Το πολύ-πολύ να δεχτούν ένα μικρό ποσοστό προσφύγων, ενισχύοντας ταυτόχρονα την καταστολή για τους υπόλοιπους.
Η αντιμεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε. έχει αρχίσει να προκαλεί γκρίνιες ακόμα και από τα αστικά ΜΜΕ των χωρών μελών της. Oπως το Spiegel, που σε άρθρο του με τίτλο: «Η Ευρώπη θα έπρεπε να προστατεύσει τους ανθρώπους όχι τα σύνορα» (https://www.spiegel.de/international/europe/opinion-europe-should-protect-people-not-borders-a-1029594.html) στιγματίζει την πολιτική της Ευρώπης-φρούριο με την αυστηρή εποπτεία των συνόρων από τη Frontex (για την οποία έχουν δαπανηθεί εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ), καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι «έχουμε γίνει συνένοχοι σε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που έλαβαν χώρα στην ευρωπαϊκή μεταπολεμική ιστορία»! Το περιοδικό αναφέρει ότι «οι μαζικοί θάνατοι των προσφύγων στα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης δεν είναι ατυχήματα – είναι αποτέλεσμα των πολιτικών της ΕΕ», συμπληρώνοντας ότι είναι αδύνατο στους πρόσφυγες που ζητούν άσυλο να προσεγγίσουν την Ευρώπη νόμιμα.
Ομως, ο πόλεμος που κηρύσσεται τώρα ενάντια στους διακινητές, ακόμη και με στρατιωτικά μέσα, όπως έχει αρχίσει να ακούγεται, σημαίνει πόλεμο ενάντια στους μετανάστες που δεν έχουν τις προϋποθέσεις που ζητά η ΕΕ για να τους δώσει άσυλο. Αυτό θα οδηγήσει στο να πληρώνουν ακόμη περισσότερα στους δουλέμπορους, γιατί να σταματήσουν να έρχονται αποκλείεται, όση καταστολή κι αν ασκηθεί.
Οπως πριν δεκαετίες είχαν κατακλύσει τη Γερμανία έλληνες και τούρκοι μετανάστες, έτσι και σήμερα τα καραβάνια των μεταναστών από την Αφρική, τη Συρία, το Ιράκ και αλλού θα διογκώνονται, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν καμία άλλη επιλογή. Ή θα καθήσουν να περιμένουν το θάνατο στις χώρες τους ή θα δοκιμάσουν να διαφύγουν, όποιο προσωπικό και οικογενειακό ρίσκο κι αν συνεπάγεται αυτή η προσπάθεια. Οσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε αυτό τόσο πιο καλά θα κατανοήσουμε τη θέση τους αλλά και το καθήκον μας για έμπρακτη αλληλεγγύη, που περνά μόνο μέσα από τον αγώνα κατά της αντιμεταναστευτικής πολιτικής της Ευρώπης-φρούριο και τον κοινό αγώνα σε κάθε χώρα με τους μετανάστες, οι περισσότεροι από τους οποίους αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της εργατικής τάξης των ευρωπαϊκών χωρών.
