Το blame game που έπαιξαν οι σοσιαλδημοκράτες του PSOE με τους νεο-σοσιαλδημοκράτες του Podemos τέλειωσε, η προθεσμία για το σχηματισμό κυβέρνησης παρήλθε και ο βασιλιάς της Ισπανίας προκήρυξε εκλογές για τις 26 Ιούνη. Τότε θα μάθουμε ποιος βγήκε κερδισμένος και ποιος χαμένος από το blame game. Εκτός αν οι ψηφοφόροι είναι παντελώς αδιάφοροι για το ποιος φταίει που δε συγκροτήθηκε κυβέρνηση στην προηγούμενη φάση.
Ολο αυτό το διάστημα που ο Πέδρο Σάντσεθ του PSOE προσπαθούσε να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας με τους Podemos και τους Ciudadanos (κεντροδεξιό σχήμα, κάτι σαν το Ποτάμι), ο Μαριάνο Ραχόι πρωθυπούργευε με υπηρεσιακή τυπικότητα, αποφεύγοντας να εκτεθεί. Φιλοτεχνούσε για τον εαυτό του την εικόνα του υπεύθυνου πολιτικού, που δεν παίζει θεσμικά παιχνίδια, γι' αυτό και αρνήθηκε να πάρει από το βασιλιά τη διερευνητική εντολή για το σχηματισμό κυβέρνησης, που δικαιούνταν ως πρώτο κόμμα. Ξεκαθάρισε από την αρχή ότι δεν έχει τη δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης οπότε δεν ήθελε να παίξει με τη θεσμική διαδικασία. Αν ο Ραχόι αυξήσει έστω και λίγο τις ψήφους του ΡΡ και αν οι Ciudadanos διατηρήσουν (ή και αυξήσουν) τις δικές τους δυνάμεις, τότε δεν αποκλείεται να δούμε μια συγκυβέρνηση των δύο αυτών κομμάτων.
Ο Σάντσεθ κατεβαίνει με βασικό επιχείρημα ότι έκανε τα πάντα για να σχηματίσει κυβέρνηση, ότι τίμησε τη συμφωνία του με τον Αλμπερτ Ριβέρα των Ciudadanos, αποδεικνύοντας ότι έχει «λόγο», όμως ο σχηματισμός κυβέρνησης δεν κατέστη εφικτός λόγω της κουτοπονηριάς των Podemos, που στην πραγματικότητα ήθελαν να οδηγήσουν τη χώρα σε νέες εκλογές, φιλοδοξώντας να πάρουν αυτοί τη δεύτερη θέση. Ως απόδειξη αυτού του ισχυρισμού του ο Σάντσεθ θα επικαλείται τον… ξαφνικό έρωτα του Πάμπλο Ιγκλέσιας των Podemos με τον Αλμπέρτο Γκαρθόν της Izquierda Unida (Ενωμένη Αριστερά, στην οποία μαζεύτηκαν τα μπάζα του πάλαι ποτέ ισχυρού «Κ»Κ Ισπανίας και οι Οικολόγοι). Τα δυο κόμματα, που στις προηγούμενες εκλογές αντάλλασσαν δριμείες καταγγελίες, μετά από ένα παζάρι-εξπρές ανακοίνωσαν ότι θα κατέβουν από κοινού στις εκλογές, όμως… κάθε κόμμα θα κάνει τη δική του προεκλογική καμπάνια! Τις έδρες πάντως τις μοίρασαν: η ΕΑ θα καταλάβει τουλάχιστον το 1/6 των εδρών που θα εξασφαλίσει ο συνασπισμός.
Ποιος ο στόχος αυτής της ευκαιριακής και χωρίς αρχές εκλογικής σύμπραξης; Να βγει η σύμπραξη δεύτερο κόμμα, έτσι που ο Ιγγλέσιας να διεκδικήσει την πρωθυπουργία σ' ένα συμμαχικό κυβερνητικό σχήμα με το PSOE. Στις προηγούμενες εκλογές το PSOE πέρασε τους Podemos κατά 400.000 ψήφους, οπότε αν οι Podemos πάρουν και τις 923.000 ψήφους της ΕΑ, μπορεί να περάσουν το PSOE, οπότε θα γίνει πρωθυπουργός ο Ιγγλέσιας και αντιπρόεδρος ο «ωραίος» Σάντσεθ. Εκτός αν ο Σάντσεθ επιλέξει να γίνει αντιπρόεδρος του Ραχόι σε μια κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού», με τη συμμετοχή και των Ciudadanos, και οι Podemos μείνουν στα κρύα του λουτρού.
Οπως αντιλαμβάνεστε, πρόκειται κυριολεκτικά για εκλογικό μπαλ-μασκέ. Με τη σκληρή λιτότητα μοναδική σταθερά, τα αστικά κόμματα συγκρούονται για την «κουτάλα» της εξουσίας.
