Με την αποχώρηση του Αμπντάλα Αμπντάλα από την εκλογική κούρσα, την ακύρωση του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών και την ανακήρυξη από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή του Χαμίντ Καρζάι ως προέδρου για δεύτερη συνεχή θητεία ολοκληρώθηκε η φάρσα των εκλογών στο Αφγανιστάν. Πρώτα οι Αμερικάνοι και μετά οι λοιποί νατοϊκοί ηγέτες καθώς και ο ΓΓ του ΟΗΕ έσπευσαν να τον συγχαρούν για την εκλογή του, αποδεικνύοντας γι’ άλλη μια φορά ότι όταν μιλούν για «δημοκρατία» και «κοινοβουλευτικές διαδικασίες» έχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Αλλα για το Ιράν και την Παλαιστίνη και άλλα για το Αφγανιστάν. Τι κι αν, κατά κοινή ομολογία, το ένα τέταρτο των ψήφων του Χαμίντ Καρζάι ήταν αποτέλεσμα βίας και νοθείας;
Στο λόγο που εκφώνησε μετά την «εκλογική νίκη» του, ο Χαμίντ Καρζάι για μια ακόμη φορά έτεινε «κλάδο ελαίας» προς τους Ταλιμπάν, καλώντας τους να επιστρέψουν στην πατρίδα και να δουλέψουν όλοι μαζί. Φυσικά, οι Ταλιμπάν απέρριψαν αμέσως το κάλεσμά του με ανακοίνωση από την Κανταχάρ, στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρουν: «Δεν αποδίδουμε καμιά αξία σ’ αυτές τις προτάσεις ειρήνης από τον Καρζάι, γιατί ξέρουμε ότι αυτές είναι κενά λόγια. Αυτός είναι ένα ανδρείκελο και η κυβέρνησή του είναι μια κυβέρνηση ανδρείκελο. Αυτός δεν είναι σε θέση να πάρει τέτοιες αποφάσεις ή να τις υποστηρίξει. Η ακύρωση του δεύτερου γύρου έδειξε ότι οι αποφάσεις για το Αφγανιστάν παίρνονται στην Ουάσιγκτον και στο Λονδίνο, ενώ οι ανακοινώσεις γίνονται στην Καμπούλ. Το πιο εκπληκτικό είναι ότι πριν από δύο βδομάδες υποστήριζαν ότι ο πρόεδρος ανδρείκελο Χαμίντ Καρζάι είχε εμπλακεί σε εκλογική νοθεία και τώρα εκλέγεται πρόεδρος με βάση αυτές τις νόθες ψήφους».
Το πιο τραγελαφικό στην υπόθεση αυτή είναι ότι οι Αμερικάνοι έχουν υποτίθεται θέσει αυστηρούς όρους στον Καρζάι, να πατάξει τη διαφθορά και να προχωρήσει γρήγορα σε μέτρα που θα βελτιώσουν τον τρόπο διακυβέρνησης και τη ζωή των πολιτών. Λόγια του αέρα δηλαδή. Τη στιγμή που έχει αποδειχθεί ότι δεν μπορούν να νικήσουν στρατιωτικά τους Ταλιμπάν, όλες οι στρατηγικές τους έχουν μέχρι στιγμής αποτύχει και αναζητούν εναγωνίως μια ακόμη «νέα» στρατηγική που θα τους βγάλει από το βάλτο του Αφγανιστάν, όπου όλο και περισσότερο βουλιάζουν.
Η παραίτηση του Matthew Hoh
Σοβαρό πλήγμα στο Λευκό Οίκο την περίοδο αυτή υπήρξε η παραίτηση του Matthew Hoh, ανώτατου πολιτικού αξιωματούχου του αμερικάνικου υπουργείου Εξωτερικών στην ανατολική επαρχία Ζαμπούλ του Αφγανιστάν. Στην επιστολή παραίτησής του προς την ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών, με ημερομηνία 10/09/09, την οποία αποκάλυψε η «Ουάσιγκτον Ποστ» στις 27 Οκτωβρίου, αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Δεν μπορώ να κατανοήσω και να δείξω εμπιστοσύνη στους στρατηγικούς στόχους της παρουσίας των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν. Εχω αμφιβολίες και επιφυλάξεις σχετικά με την σημερινή και τη σχεδιαζόμενη μελλοντική στρατηγική στο Αφγανιστάν, όμως η παραίτησή μου βασίζεται όχι στο πώς διεξάγουμε αυτόν τον πόλεμο, αλλά γιατί και με ποια κατάληξη. Οπως οι Σοβιετικοί, συνεχίζουμε να προσφέρουμε ασφάλεια και να ενισχύουμε ένα χρεωκοπημένο κράτος, ενώ υποστηρίζουμε μια ιδεολογία και ένα σύστημα διακυβέρνησης που δεν το γνωρίζει και δεν το θέλει ο λαός του. Η εξέγερση των Παστούν τροφοδοτείται απ’ αυτό που ο λαός των Παστούν αντιλαμβάνεται ως μια άδικη επίθεση, που συνεχίζεται για αιώνες στη γη των Παστούν, στην κουλτούρα, στις παραδόσεις και στη θρησκεία τους από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς. Η παρουσία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ αποτελούν γι’ αυτούς δύναμη κατοχής, ενάντια στην οποία η εξέγερση είναι δικαιολογημένη. Ο μεγάλος όγκος της εξέγερσης δεν πολεμά για τη λευκή σημαία των Ταλιμπάν, αλλά εναντίον της παρουσίας των ξένων στρατευμάτων και των φόρων».
Η σημασία της παραίτησης του Matthew Hoh, πρώην λοχαγού των πεζοναυτών και βετεράνου του πολέμου στο Ιράκ, φαίνεται και από το γεγονός ότι κλήθηκε στην Ουάσιγκτον για να συναντηθεί με το Ρίτζαρντ Χόλμπρουκ, τον ειδικό εκπρόσωπο του Λευκού Οίκου για το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, ο οποίος προσπάθησε να τον πείσει να ανακαλέσει την παραίτησή του. Αρχικά ο Hoh υποσχέθηκε στον Χόλμπρουκ ότι θα επανεξετάσει την απόφασή του, όμως τελικά όχι μόνο επέμεινε στην απόφαση παραίτησής του (η οποία ανακοινώθηκε στις 28 Οκτωβρίου), αλλά απέρριψε και την πρόταση που του έγινε να αναλάβει ανώτερο πόστο στην αμερικάνικη πρεσβεία στην Καμπούλ.
Το Νουριστάν στα χέρια των Ταλιμπάν
Μετά την πολύωρη πολύνεκρη επίθεση, στις 3 Οκτωβρίου, από 300 Ταλιμπάν σε φυλάκιο στην περιοχή Kamdesh της επαρχίας Νουριστάν , κατά την οποία σκοτώθηκαν 8 Αμερικάνοι στρατιώτες και 4 Αφγανοί, η αμερικάνικη στρατιωτική διοίκηση αποφάσισε να αποσύρει τον αμερικάνικο στρατό από τις τέσσερις βάσεις – κλειδιά στην επαρχία Νουριστάν, στα σύνορα με το Πακιστάν. Με αποτέλεσμα να περάσει η βορειοανατολική αυτή επαρχία στον έλεγχο των Ταλιμπάν και να μετατραπεί σε ασφαλές καταφύγιο, από το οποίο θα μπο- ρούν να προετοιμάζουν και να συντονίζουν τις επιχειρήσεις τους στην ευρύτερη περιοχή.
Μια μικρή δύναμη του αμερικάνικου στρατού θα παραμείνει μόνο στην πόλη Παρούν, πρωτεύουσα της επαρχίας, για την προστασία του κυβερνήτη και των κυβερνητικών εγκαταστάσεων. Η αμερικάνικη θέση σχετικά με την απόσυρση είναι ότι, λόγω του βαρύ χειμώνα στην περιοχή, κλείνουν οι δρόμοι ανεφοδιασμού κάνοντας δύσκολη την παραμονή στρατιωτικών δυνάμεων σε απομονωμένες περιοχές. Ωστόσο, οι αμερικάνικες δυνάμεις είχαν αποσυρθεί από κάποιες περιοχές και στο παρελθόν, ποτέ όμως και από τις τέσσερις σημαντικές βάσεις.
Η επαρχία Νουριστάν βρίσκεται στα βουνά Hindu Kush, μια τεράστια ορεινή περιοχή, που συνορεύει με την αφγανική επαρχία Κουνάρ και τις φυλετικές περιοχές Mοχμάντ και Μπαγιαούρ του δυτικού Πακιστάν. Ολη αυτή η περιοχή αποτελεί ένα φυσικό λαβύρινθο, ιδανικό για τους αντάρτες. Σημειωτέον ότι η επαρχία Νουριστάν ήταν από τις λίγες περιοχές του Αφγανιστάν που δεν πέρασε ποτέ υπό την κατοχή των σοβιετικών στρατευμάτων, ενώ μετά την αμερικάνικη εισβολή το 2001, μαζί με την επαρχία Κουνάρ, έγιναν από πολύ νωρίς εστίες αντίστασης κατά των στρατευμάτων κατοχής.
Στα τέλη του 2008, τα αμερικάνικα στρατεύματα παράλληλα με τον πακιστανικό στρατό εξαπέλυσαν στην περιοχή την εκκαθαριστική επιχείρηση «Λιονταρίσια Καρδιά». Στόχος της ήταν να συνθλιβούν οι Ταλιμπάν ανάμεσα στα αμερικάνικα στρατεύματα στις αφγανικές επαρχίες Νουριστάν και Κουνάρ από τη μια πλευρά και στον πακιστανικό στρατό στις πακιστανικές περιοχές Μοχμάντ και Μπαγιαούρ από την άλλη. Μερικούς μήνες αργότερα, και οι δυο στρατοί ανακοίνωσαν ότι είχαν καταφέρει να εκκαθαρίσουν την περιοχή από τα καταφύγια των ανταρτών. Προφανώς βιάστηκαν.
Σχέδιο εξαγοράς μαχητών
Στις 30 Οκτωβρίου, ο Καρλ Λέβιν, επικεφαλής της Επιτροπής για τις Στρατιωτικές Υποθέσεις της αμερικάνικης Γερουσίας, ανακοίνωσε ότι στον προϋπολογισμό, ύψους 680 δις δολαρίων, για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις το 2010, που υπογράφηκε από τον Ομπάμα την ίδια μέρα, προβλέπεται να διατεθεί ένα κονδύλι για το λεγόμενο σχέδιο «επανένταξης» των Ταλιμπάν. Πρόκειται για μια παραλλαγή του σχεδίου των «Επαγρυπνούντων Συμβουλίων», της σουνιτικής πολιτοφυλακής που συγκροτήθηκε στο Ιράκ και χρησιμοποιήθηκε για να διασπαστεί και να χτυπηθεί η ιρακινή αντίσταση. Το σχέδιο προβλέπει τη χορήγηση χρημάτων και άλλων οικονομικών κινήτρων στους αντάρτες που θα εγκαταλείψουν την οργανωμένη αντίσταση στις δυνάμεις κατοχής.
Η απάντηση των Ταλιμπάν δόθηκε άμεσα με δήλωση του Μουλά Μπραντέρ Ακχούντ, αναπληρωτή του ανώτατου πνευματικού ηγέτη των Ταλιμπάν Μουλά Ομάρ, στην οποία ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι «οι Μουτζαχεντίν δεν είναι μισθοφόροι και πληρωμένοι δολοφόνοι όπως οι ένοπλες δυνάμεις των εισβολέων και οι τοποτηρητές τους» και ότι θα πολεμήσουν μέχρι να εγκαταλείψουν τη χώρα όλοι οι εισβολείς. Υπενθύμισε ότι το 19ο αιώνα οι βρετανοί εισβολείς και τη δεκαετία του ’80 η σοβιετική ηγεσία επιχείρησαν να εφαρμόσουν την ίδια τακτική χωρίς επιτυχία. Και επισήμανε ότι το αμερικάνικο σχέδιο «επανένταξης» είναι «σημάδι αδυναμίας και απόλυτης απελπισίας του εχθρού».
Προσφέρουν στους Ταλιμπάν 6 επαρχίες για 8 βάσεις
Στις 2 Νοεμβρίου, το ισλαμικό πρακτορείο «Islam On Line» (IOL.net), επικαλούμενο δηλώσεις ανώτατου αξιωματούχου του αφγανικού υπουργείου Εξωτερικών, αποκάλυψε ότι σε έμμεσες διαπραγματεύσεις που έγιναν με τους Ταλιμπάν, με τη μεσολάβηση της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας, οι Αμερικάνοι διαπραγματευτές πρότειναν στους Ταλιμπάν, μέσω του Μουλά Wakil Ahmed Mutawakkil (πρώην υπουργού Εξωτερικών του καθεστώτος των Ταλιμπάν) να τους παραχωρηθεί η διακυβέρνηση έξι επαρχιών, αν αποδεχτούν την παρουσία στη χώρα νατοϊκών στρατευμάτων.
Συγκεκριμένα, οι Αμερικάνοι θέλουν 8 στρατιωτικές και αεροπορικές βάσεις σε διάφορα σημεία της χώρας και ως αντάλλαγμα προσέφεραν στους Ταλιμπάν τη διακυβέρνηση των νότιων επαρχιών Κανταχάρ, Ζαμπούλ, Χέλμαντ και Ο-ρούζγκαν καθώς και των βορειοανατολικών επαρχιών Νουριστάν και Κουνάρ. Ολες αυτές οι επαρχίες είναι το επίκεντρο της αντίστασης εναντίον των αμερικανονατοϊκών στρατευμάτων και ελέγχονται ήδη σε μεγάλο βαθμό από τους Ταλιμπάν.
Ο εκπρόσωπος των Ταλιμπάν στο νότιο Αφγανιστάν Γιουσάφ Αχμέντι παραδέχτηκε, σύμφωνα με το ΙΟL.net, ότι έγιναν έμμεσες διαπραγματεύσεις με τους Αμερικάνους, οι οποίες όμως δεν κατέληξαν πουθενά και επανέλαβε ότι «η θέση μας είναι πολύ καθαρή ότι μέχρι και αν δεν φύγουν τα ξένα στρατεύ-ματα από το Αφγανιστάν, καμιά διαπραγμάτευση δεν θα είναι επιτυχής». Οπως ήταν αναμενόμενο, σε σχετική ερώτηση του IOL.net, η αμερικάνικη πρεσβεία στην Καμπούλ, απάντησε ότι δεν έγιναν διαπραγματεύσεις με τους Ταλιμπάν.
Ανεξάρτητα από το πόσο βάσιμο είναι το ρεπορτάζ του IOL.net, είναι φανερό ότι τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο για τους Αμερικάνους στο Αφγανιστάν. Γι’ αυτό και τόση δυστοκία για τη «νέα» αμερικάνικη στρατηγική που αναζητεί ο Λευκός Οίκος.
