Ενα μήνα πριν την πρώτη επέτειο της λαϊκής εξέγερσης, το φιάσκο των πρώτων «δημοκρατικών εκλογών» στην Αίγυπτο ολοκληρώθηκε με τον τρίτο και τελευταίο γύρο στις αρχές του χρόνου. Για την ακρίβεια, ολοκληρώθηκε το πρώτο μέρος του εκλογικού φιάσκο, που αφορά στις βουλευτικές εκλογές για τις 498 έδρες της κάτω βουλής, που διεξήχθησαν σε τρεις γύρους, ο καθένας από τους οποίους περιελάμβανε 9 από τις 27 επαρχίες της χώρας. Η δεύτερη φάση θα αφορά τις 270 έδρες του Συμβουλίου της Σού-ρα (Ανω Βουλή) και θα ξεκινήσει στις 29 Γενάρη, ξανά σε τρεις γύρους, μέχρι τις 11 Μάρτη, ενώ η τρίτη φάση θα αφορά τις προεδρικές εκλογές που θα γίνουν τον Ιούλη.
Μιλάμε για φιάσκο, γιατί οι εκλογές αυτές αποδείχτηκαν πολύ διαφορετικές απ’ αυτό που είχε πλασαριστεί στην αρχή. Για τη μεγαλύτερη συμμετοχή από την εποχή των… Φαραώ έλεγαν κάποιοι στην αρχή, εκτιμώντας ότι η συμμετοχή θα ξεπεράσει το 70%. Η δε εκλογική επιτροπή υπολόγισε τη συμμετοχή στον πρώτο γύρο των εκλογών (που έγινε στα τέλη του περασμένου Νοέμβρη στις αστικές κυρίως περιοχές, του Καΐρου και της Αλεξάνδρειας συμπεριλαμβανομένων) στο 62%. Λίγες μέρες μετά, όμως, η ίδια επιτροπή παραδέχτηκε ότι ο αρχικός υπολογισμός ήταν λανθασμένος κι ότι η συμμετοχή στον πρώτο γύρο μόλις που άγγιζε το 52%!
Ο δεύτερος γύρος σημαδεύτηκε από άγρια καταστολή των διαδηλωτών στην πλατεία Ταχρίρ, που ζητούσαν την πτώση του στρατιωτικού καθεστώτος. Η συμμετοχή όμως ήταν σαφώς μεγαλύτερη του πρώτου γύρου (για 67% έκανε λόγο ο επικεφαλής της Ανώτατης Εκλογικής Επιτροπής) και αφορούσε μεγαλύτερο πληθυσμιακό μέρος της χώρας, αφού οι 9 επαρχίες του πρώτου γύρου έχουν περίπου 25 εκατομμύρια πληθυσμό και 17.5 εκατομμύρια ψηφοφόρους, ενώ οι 9 επαρχίες του δεύτερου γύρου έχουν περίπου 30 εκατομμύρια πληθυσμό και 19 εκατομμύρια ψηφοφόρους. Η επαρχία ψήφισε πολύ πιο μαζικά από τις πόλεις, πράγμα που δείχνει πόσο πιο μειωμένος ήταν ο αντίκτυπος της λαϊκής εξέγερσης εκεί.
Στον τρίτο γύρο (με τις υπόλοιπες 9 επαρχίες που έχουν 23 εκατομμύρια πληθυσμό και 14 εκατομμύρια ψηφοφόρους) η εκλογική επιτροπή δεν ανακοίνωσε ακόμα ποσοστό συμμετοχής, όμως σύμφωνα με την αιγυπτιακή εφημερίδα «Αλ Αχράμ», η συμμετοχή δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλή.
Αυτό που έμεινε, όμως, από τις εκλογές αυτές ήταν η μεγάλη νίκη των Ισλαμιστών (των Αδελφών Μουσουλμάνων και των Σαλαφιστών του κόμματος Νουρ), που συγκέντρωσαν πάνω από το 70% των ψήφων. Οι πολιτικές δυνάμεις, δηλαδή, που δεν συμμετείχαν στην εξέγερση της 25ης Γενάρη του 2011, οι δυνάμεις που κράτησαν αποστάσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της εξέγερσης (ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Νουρ, Νάντερ Μπάκαρ, είχε υπεραμυνθεί αυτής της επιλογής λέγοντας τον περασμένο Σεπτέμβρη ότι οι Αμερικάνοι θα διέταζαν τον Μουμπάρακ να τους σφάξει όλους) εμφανίζονται με τα μεγαλύτερα εκλογικά οφέλη.
Τί σημαίνει αυτό; Οτι η εξέγερση μπορεί να έριξε τον Μουμπάρακ, δεν κατόρθωσε όμως να εκφραστεί σε πολιτικό επίπεδο. Και δεν κατόρθωσε να το κάνει αυτό, γιατί δεν υπήρχε η πολιτική οργάνωση που θα συνένωνε τις δυνάμεις των καταπιεσμένων τάξεων. Οταν λέμε να εκφραστεί σε πολιτικό επίπεδο, δεν εννοούμε απλά να πάρει μερικές θεσούλες στη βουλή (αν και η συμμετοχή ή όχι στις εκλογές κάθε φορά κρίνεται από τις συνθήκες και δεν θα πρέπει να είναι ζήτημα αρχών η αποχή), αλλά να κάνει αισθητή την παρουσία της ως οργανωμένη δύναμη που βάζει τη σφραγίδα της στις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα, από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Αυτό το πράγμα δεν έγινε. Η χούντα έκανε τις εκλογές της χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, ξεπέρασε ακόμα και τον σκόπελο της αποχής στα μεγάλα αστικά κέντρα και στις 25 Γενάρη ετοιμάζεται να… γιορτάσει την πρώτη επέτειο της επανάστασης, που θα αποτελέσει μνημείο υποκρισίας στην σύγχρονη ιστορία της Αιγύπτου!
Οι ένοπλες δυνάμεις που ματοκύλησαν την εξέγερση, οι δυνάμεις που άφησαν ατιμώρητους τους δολοφόνους των εξεγερμένων (προκαλώντας την οργή 3.500 συγγενών τους στο Σουέζ, που σχεδιάζουν κινητοποιήσεις για την τιμωρία των ενόχων), οι δυνάμεις που συνέχισαν την καταστολή των απεργιών, εμφανίζονται τώρα να «υποκλίνονται» στην εξέγερση και να τη χαρακτηρίζουν το σημαντικότερο γεγονός της σύγχρονης Αιγύπτου, παρόμοιο με την επανάσταση της 23ης Ιούλη του 1952 που ανέτρεψε τη μοναρχία (αυτά διά στόματος στρατηγού Ετμάν, μέλους του στρατιωτικού συμβουλίου που κυβερνά τη χώρα)! Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι η αντεπανάσταση νίκησε για πάντα στην Αίγυπτο, αφού η φτώχεια και η εξαθλίωση συνεχίζουν να είναι παρούσες. Τα όρια της εξέγερσης δεν σηματοδοτούν το τέλος της ταξικής πάλης στη χώρα, αλλά καταδεικνύουν το τεράστιο πολιτικό κενό στην οργάνωση της εργατικής τάξης, που όσο εξακολουθεί να υπάρχει τόσο οι αστικές πολιτικές δυνάμεις θα χειραγωγούν το λαό, πότε με το μαστίγιο και πότε με το καρότο…
