«Δε μπορεί να υπάρξει εφησυχασμός μπροστά στην τρομοκρατία, θα πρέπει να χτυπηθεί με σιδερένια γροθιά. Ο αγώνας ενάντια στην τρομοκρατία είναι αγώνας για τον καθένα, ένας εθνικός αγώνας, όχι μόνο μια κυβερνητική μάχη». Τζορτζ Μπους; Βενιαμίν Νετανιάχου; Λάθος. Το σωστό είναι: Μπασάρ Αλ Ασαντ. Ο σύριος πρόεδρος εκστόμισε τα παραπάνω λόγια κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο πανεπιστήμιο της Δαμασκού, την περασμένη Τρίτη.
Δεν είναι η πρώτη φορά, βέβαια, που ο Ασαντ καταγγέλλει την «τρομοκρατία». Από την αρχή της λαϊκής εξέγερσης, που από τον περσινό Μάρτη δε λέει να κοπάσει, το καθεστώς πιπιλάει την ίδια καραμέλα, χρησιμοποιώντας τα ίδια «επιχειρήματα» που χρησιμοποιούσαν οι Αμερικάνοι, αλλά και ο Καντάφι και ο Μουμπάρακ στον αγώνα τους κατά της «τρομοκρατίας». Ομως, σε αντίθεση με τους παραπάνω ηγέτες, που έπεσαν σχετικά γρήγορα, ο Ασαντ δείχνει αξιοσημείωτη αντοχή, παρά τη διεθνή κατακραυγή και τις αντιδράσεις ακόμα και από τον Αραβικό Σύνδεσμο, ο οποίος έχει στείλει παρατηρητές στη χώρα και έφτασε στο σημείο να ζητήσει βοήθεια από την παλαιστινιακή Χαμάς για να πειστεί ο Ασαντ να σταματήσει την καταστολή.
Η αντοχή του καθεστώτος Ασαντ προέρχεται από το γεγονός ότι διαθέτει ακόμα κοινωνικά ερείσματα στη χώρα, πράγμα που φαίνεται και από τις μαζικές διαδηλώσεις που οργανώνει κατά καιρούς, όπως στην κηδεία των 26 μπάτσων που σκοτώθηκαν σε πρόσφατη βομβιστική επίθεση στη Δαμασκό. Η βομβιστική επίθεση έγινε την προηγούμενη Παρασκευή, δύο ακριβώς βδομάδες μετά τη διπλή βομβιστική επίθεση που σκότωσε 44 άτομα. Σύμφωνα με την κρατική τηλεόραση, η επίθεση έγινε από βομβιστή αυτοκτονίας. Ομως, οι ομάδες της αντιπολίτευσης καταγγέλλουν προβοκάτσια του καθεστώτος με στόχο να αμαυρώσει την αντίσταση. Την αλήθεια ίσως να μην τη μάθουμε ποτέ, όμως το σίγουρο είναι ότι η σύγκρουση βαθαίνει και τέτοιες επιθέσεις δεν φαντάζουν κεραυνός εν αιθρία όσο το καθεστώς συνεχίζει την ανελέητη βία.
Ιδιαίτερα όταν πρώην αξιωματούχοι του καθεστώτος προβαίνουν σε ομολογίες όπως η παρακάτω: «Είμαστε από το στρατό και λιποτακτήσαμε επειδή η κυβέρνηση δολοφονεί πολίτες διαδηλωτές. Ο συριακός στρατός επιτέθηκε στη Χάμα με βαριά όπλα, αεροπορικές επιθέσεις και βαρέα πυρά από τεθωρακισμένα… Η κυβερνητική ιστορία σχετικά με ένοπλες συμμορίες που δολοφονούν διαδηλωτές είναι ψέματα. Επιβεβαιώνω ότι δεν υπάρχουν ένοπλες συμμορίες, είναι όλοι άοπλοι διαδηλωτές». Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον συνταγματάρχη Μαχ- μούντ Σουλεϊμάν από τη μεραρχία επιμελητείας της αεροπορίας, που είναι ταυτόχρονα επικεφαλής επιθεωρητής του υπουργείου Πολέμου. Ο Σουλεϊμάν αποσκίρτησε το περασμένο Σάββατο μαζί με 50 στρατιώτες και τις παραπάνω δηλώσεις τις έκανε στο Αλ Τζαζίρα από το Κάιρο. Δήλωσε, δε, ότι η αποστολή του είναι να επιστρέψει στην πατρίδα του για να υπερασπιστεί με τους άνδρες του τους διαδηλωτές από τη βία του καθεστώτος. Δεν παρέλειψε επίσης να χαιρετήσει τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό που έχει συγκροτηθεί από τους λιποτάκτες. Μαχητές του στρατού αυτού εμφανίστηκαν στο Αλ Τζαζίρα υποστηρίζοντας ότι ο στρατός τους ενισχύεται συνεχώς από λιποτάκτες κι ότι αγοράζουν τα όπλα τους όχι μόνο μέσω λαθρεμπορίου από την Τουρκία και το Ιράκ, αλλά και από τους ίδιους τους αξιωματικούς του στρατού!
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση ο Ασαντ χρησιμοποιεί την τακτική του μαστίγιου και του καρότου. Από τη μια εξαπολύει άγρια καταστολή των διαδηλώσεων (για πάνω από 400 νεκρούς κάνει λόγο η αντιπολίτευση από τότε που ήρθαν οι παρατηρητές του Αραβικού Συνδέσμου στη χώρα, δηλαδή από την 26η Δεκέμβρη) κι από την άλλη υπόσχεται νέο σύνταγμα με δημοψήφισμα για την έγκρισή του (μέσα στην πρώτη βδομάδα του Μάρτη) και εκλογές μέσα στους επόμενους μήνες, ενώ αποκρούει τις κατηγορίες για την άγρια καταστολή των διαδηλωτών υποστηρίζοντας ότι ποτέ ο ίδιος δεν έδωσε εντολή για πυροβολισμούς σε πολίτες. Ο Ασαντ γνωρίζει ότι δεν θα μπορέσει να κρατηθεί για πολύ στην εξουσία. Η συνέχιση των διαδηλώσεων στις πόλεις, η αύξηση του αριθμού των λιποταξιών και η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη χώρα θα τον αναγκάσουν να παραδώσει κάποια στιγμή το σκήπτρο της εξουσίας. Αυτό που προσπαθεί, όμως, είναι να μην έχει την τύχη των άλλων ηγετών που πνίγηκαν από τον άνεμο της αραβικής άνοιξης. Ελάχιστα μας ενδιαφέρει αν θα τα καταφέρει. Το ζήτημα είναι ότι κανείς δεν εγγυάται ότι η άνοιξη θα μπορέσει να έρθει στη Συρία, ακόμα κι αν νικήσει η αντιπολίτευση, που δυστυχώς δείχνει να στηρίζεται σε ξένες πλάτες, αναμένοντας τους… βαρβάρους να επιβάλουν την τάξη, όπως έκαναν στη Λιβύη. Η αντιπολίτευση, πάντως, σπαράσσεται από αντιθέσεις και κάθε άλλο παρά ελεύθερη μπορεί να χαρακτηριστεί…
