Πίσω από την κόκκινη κουφίε κρυβόταν ένας γλυκός άνθρωπος. Ενα βίντεο που κυκλοφόρησε η οικογένεια του πρώτου Αμπού Ομπάιντα, κατά κόσμον Χουδαΐφα Αλ-Κοχλούτ (Αμπού Ιμπραχίμ), δείχνει τον «ιππότη της ενημέρωσης» των Αλ-Κασάμ να τραγουδά σε μια οικογενειακή συγκέντρωση το 2015.
Τραγουδάει ένα θούριο των Γαζαουίν, ένα επαναστατικό πατριωτικό τραγούδι με το χαρακτηριστικό τίτλο «Θα μείνουμε εδώ». Ο Χουδαΐφα Αλ-Κοχλούτ, το προσφυγόπουλο από τον Καταυλισμό της Τζαμπάλια έμεινε εκεί. Πότισε με το αίμα του τη γη της Γάζας και τάφηκε στο χώμα της.
مقطع متداول نشرته عائلة الناطق باسم كتائب القسّام، أبو عبيدة، يُظهره وهو ينشد «سوف نبقى هنا» بصوت الشهيد حذيفة الكحلوت بين والديه وإخوته خلال جلسة سمر عائلية عام 2015 pic.twitter.com/UQWpX3ZUQS
— غزة 24 | التغطية مستمرة (@Gaza24Live) December 30, 2025
Τι ήρωες. Αλλά και τι οικογένειες ηρώων. Κράτησαν τέτοια ντοκουμέντα σαν ακριβά τιμαλφή. Μακριά από τα μάτια του εχθρού.
Το ίδιο ισχύει και για τους φίλους και συναγωνιστές του Χουδαΐφα, που μόλις οι Ταξιαρχίες Αλ-Κασάμ ανακοίνωσαν το θάνατό του και έδωσαν στη δημοσιότητα το πραγματικό του όνομα, άρχισαν να κατακλύζουν τα σόσιαλ μίντια με φωτογραφίες του.
Αυτή είναι μια σπάνια φωτογραφία. O Xουδαΐφα αλ-Καχλούτ μαζί με άλλους νέους από το αρχείο της μνήμης, του μάρτυρα μαχητή Χουντάιφα αλ-Καχλούτ, εκπροσώπου των Ταξιαρχιών, ο οποίος βρίσκεται στο μέσο των νέων του Τζαμιού αλ-Αουντα (η Επιστροφή), στον Καταυλισμό της Τζαμπάλια, κατά τη συμμετοχή του στην Ιντιφάντα του Αλ-Άκσα. Ηταν το βάπτισμα του πυρός γι’ αυτή τη γενιά.
Aλλη μια σπάνια φωτογραφία. Ο Αμπού Ομπάιντα στο τέλος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και στην αρχή των πανεπιστημιακών του σπουδών. Περίπου σε αυτή την ηλικία ανέλαβε την ευθύνη του επίσημου εκπροσώπου των Ταξιαρχιών του Μάρτυρα Ιζεντίν αλ-Κασάμ.
Aξίζει να παραθέσουμε τρεις αναφορές. Δύο από παλαιστίνιους διανοούμενους και μία από στρατιωτικό αναλυτή.
Ράμι Αμπού Ζουμπάιντα
Η κληρονομιά του «μελανοπρόσωπου» και η οικοδόμηση του «θεσμού»: Ανάγνωση στα μηνύματα του λόγου και του μαρτυρίου
Η τρέχουσα στιγμή στην ιστορία των Ταξιαρχιών αλ-Κασάμ αποτελεί μια «συμβολική και στρατιωτική καμπή» εξαιρετικής ευαισθησίας. Η ανακοίνωση της μαρτυρίας μιας ομάδας ηγετών της πρώτης γραμμής, με επικεφαλής τον αρχηγό του Επιτελείου τους, Μοχάμεντ αλ-Σινουάρ (Αμπού Ιμπραχίμ), και τον διάσημο εκπρόσωπο Τύπου τους, Χουδαΐφα αλ-Καχλούτ (Αμπού Ομπάιντα), ταυτόχρονα με την εμφάνιση του «νέου Αμπού Ομπάιντα», δεν αποτελεί απλώς ένα ειδησεογραφικό γεγονός, αλλά ένα στρατιωτικό κείμενο που εδραιώνει την έννοια της «βιώσιμης αντίστασης».
Πρώτο: (Το πεδίο και ο λόγος)… Το νόημα της μαρτυρίας των ηγετών
Η νεκρολογία του «αρχηγού του επιτελείου» και των «ηγετών των ταξιαρχιών και της παραγωγής» δίπλα στον «ηγέτη του συστήματος ενημέρωσης» αντανακλά την ενότητα της μοίρας και του πεδίου στη σκέψη των Ταξιαρχιών αλ-Κασάμ: Ο Μοχάμεντ αλ-Σινουάρ, ο Ράεντ Σαάντ, ο Μοχάμεντ Σαμπάνα, και ο Χακάμ αλ-Ίσα αντιπροσωπεύουν το «επιχειρησιακό και παραγωγικό μυαλό». Η μαρτυρία τους ενώ βρίσκονταν στην καρδιά της σύγκρουσης κλείνει το κενό της αμφισβήτησης σχετικά με την απουσία της ηγεσίας από τα μέτωπα και προσφέρει στους «διαδόχους» τη νομιμοποίηση του αίματος, η οποία είναι ισχυρότερη από τη νομιμοποίηση του οργανωτικού διορισμού.
Ο Χουδαΐφα αλ-Καχλούτ (ο ιδρυτής Αμπού Ομπάιντα): με την αποκάλυψη της ταυτότητάς του μετά τη μαρτυρία του, οι Ταξιαρχίες ήθελαν να πουν ότι αυτός που διαχειρίστηκε τον «πόλεμο συνείδησης» επί δύο δεκαετίες δεν ήταν απλώς «φωνή», αλλά ηγέτης που υπέμεινε το πεδίο μέχρι να φτάσει στην ευχή του — αφήνοντας πίσω του «σχολή» και όχι μόνο «ανάμνηση».
Δεύτερο: Από το πρόσωπο στον τίτλο «Αμπού Ομπάιντα»… Κληρονομιά της ιδέας
Στον λόγο ειπώθηκε: «Κληρονομήσαμε από τον ηγέτη Χουδαΐφα αλ-Καχλούτ τον τίτλο του Αμπού Ομπάιντα και μια υπόσχεση να συνεχίσουμε το δρόμο». Αυτή η φράση συνιστά κατάρριψη της ατομικής συμβολοποίησης: με το πέρασμα του τίτλου σε νέο εκπρόσωπο, ο εχθρός συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα «θεσμό εκπροσώπων» και όχι σε ένα μοναδικό άτομο. Αυτό αδειάζει τις δολοφονίες από το στρατηγικό τους περιεχόμενο: αν σκοτώσετε τον «Αμπού Ομπάιντα», θα αναδυθεί από τα ερείπια άλλος «Αμπού Ομπάιντα» με την ίδια στολή, τον ίδιο τόνο και την ίδια στάση.
Η δομική συνέχεια: η εμφάνιση του νέου εκπροσώπου με λόγια που αντικατοπτρίζουν «ικανοποίηση και βεβαιότητα» επιβεβαιώνει ότι η αλυσίδα διοίκησης και ελέγχου στο επικοινωνιακό σύστημα δεν επηρεάστηκε από την απουσία της κορυφής, κάτι που αποκαλύπτει τεράστια οργανωτική ευελιξία.
Τρίτο: Ανάλυση των πολιτικών και επιχειρησιακών μηνυμάτων στο νέο λόγο
Ο νέος εκπρόσωπος δεν ξεκίνησε από το μηδέν, αλλά οικοδόμησε πάνω στη «νικηφόρα αδικία» και θεμελίωσε τη φάση μετά τη διακοπή των μαχών: Σύνδεση με το λαϊκό περιβάλλον: «Είμαστε από εσάς και εσείς από εμάς» — μήνυμα συναισθηματικής αποκατάστασης προς το κοινό της Γάζας, για να αποτραπούν προσπάθειες πρόκλησης ρήγματος μεταξύ του λαού και της Αντίστασής του μετά το τεράστιο μέγεθος της καταστροφής.
Εδραίωση εξίσωσης: η περιγραφή της κατάπαυσης του πυρός ως «καρπού της αντοχής» και η επιβεβαίωση του «δικαιώματος απάντησης» δείχνουν ότι, παρά την απώλεια ηγετών, η Αντίσταση εξακολουθεί να διαθέτει ικανότητα συνέχειας και δεν μιλά με γλώσσα ηττημένου, αλλά με γλώσσα παρατηρητή — δεσμευμένου από θέση πρότυπου.
Τέταρτο: Η ισραηλινή αποτυχία πληροφοριών (το επαναλαμβανόμενο αίνιγμα)
Για τον εχθρό, αυτός ο λόγος είναι «αστυνομικός εφιάλτης» για διάφορους λόγους. Νέος στόχος: ο εχθρός νόμισε ότι με την εξόντωση του Χουδαΐφα αλ-Καχλούτ έκλεισε για πάντα τη σελίδα του «μελανοπρόσωπου». Για να εκπλαγεί ότι ο «μελανοπρόσωπος» επέστρεψε ως ιδέα που υπερβαίνει τα πρόσωπα, πράγμα που σημαίνει ότι ο ψυχολογικός πόλεμος επέστρεψε στο μηδέν.
Ικανότητα παραγωγής υπό πυρά: η παραγωγή ενός λόγου με τέτοια δομή και σαφήνεια σημαίνει ότι τα «επικοινωνιακά εργαστήρια» και τα τεχνικά επιτελεία των Ταξιαρχιών εξακολουθούν να λειτουργούν αποτελεσματικά παρά το μέγεθος της επίθεσης και το «τεχνολογικό σάρωμα» κάθε σπιθαμής της Γάζας.
Η διάβρωση της αφήγησης της «αποφασιστικής νίκης»: η Σιν Μπετ και η Μοσάντ παρακολουθούν αυτή την εμφάνιση ως απόδειξη ότι οι λεγόμενες «θύλακες αντίστασης» που ο στρατός ισχυρίζεται ότι εκκαθάρισε, εξακολουθούν να είναι ικανοί να παράγουν πολιτική και επικοινωνιακή δράση από την καρδιά της Γάζας. Αυτό θέτει τον Νετανιάχου μπροστά στο δίλημμα: πώς να νικήσεις έναν εχθρό που εξακολουθεί να διαθέτει βήμα και του οποίου η δομή δεν είναι «σκληρά ιεραρχική» που καταρρέει με την αποκοπή της κορυφής, αλλά «ευέλικτο δικτυακό οικοδόμημα»; Η μαρτυρία των ηγετών του στρατιωτικού συμβουλίου και των Ταξιαρχιών δεν οδήγησε σε κενό, αλλά ενεργοποιήθηκαν «εναλλακτικές ηγεσίες».
Συμπέρασμα της θέσης:
Η στρατηγική «η ιδέα δεν δολοφονείται» είναι αυτή που καθιστά την Παλαιστινιακή Αντίσταση δομή μη υποκείμενη σε θραύση. Αντίσταση που θεμελιώνει τα σύμβολά της πάνω στα «νοήματα» και όχι στις «εικόνες», είναι Αντίσταση με διάρκεια που υπερβαίνει τις ζωές των ηγετών.
Είτε ο Αμπού Ομπάιντα έφυγε είτε έμεινε, ο «μελανοπρόσωπος» έγινε πατρίδα — και η πατρίδα δεν πεθαίνει.
Βρισκόμαστε μπροστά σε φάση «δικτυακής αντίστασης», όπου ο ηγέτης γίνεται έμπνευση, ο εκπρόσωπος γίνεται σχολή και η μαρτυρία καύσιμο επαναδιαμόρφωσης. Ο «νέος Αμπού Ομπάιντα» δεν είναι απλώς αντικαταστάτης, αλλά ανακοίνωση αποτυχίας του ισραηλινού σχεδίου «χαλιναγώγησης της συνείδησης».
Ο «Χουδαΐφα» του σώματος μαρτύρησε — αλλά ο «Αμπού Ομπάιντα» του συμβόλου παραμένει. Και η Γάζα απέδειξε ότι ο «θεσμός» που νίκησε την εικόνα είναι θεσμός γόνιμος, ικανός να παράγει ηγέτες κάτω από τον ήχο των αεροπλάνων και μέσα από τα ερείπια.
Το τελικό μήνυμα της Αντίστασης:
«Το σώμα φεύγει, αλλά το κάλυμμα του προσώπου παραμένει — και η λέξη που γράφτηκε με αίμα είναι το ανακοινωθέν που δεν τελειώνει».
Σαΐντ Ζιάντ
Eνδειξη ανάκαμψης και δομικής συνοχής
Άκουσα την ομιλία του νέου εκπροσώπου των Ταξιαρχιών αλ-Κασάμ (Αμπού Oμπάιντα) και οι παρατηρήσεις μου είναι οι εξής:
Η πρώτη εμφάνιση του νέου εκπροσώπου ήταν ισχυρή — είτε σε επίπεδο παρουσίας, είτε γλώσσας, είτε επιλογής μηνυμάτων και πολιτικών όρων — και αυτό αποτελεί σημαντικό δείκτη σχετικά με την ικανότητα της Αντίστασης να ανακάμπτει, όχι μόνο στο επίπεδο της στρατιωτικής ενημέρωσης, αλλά και στο επίπεδο της κατάστασης της αντίστασης συνολικά στον τομέα.
Είναι σαφές ότι ο νέος εκπρόσωπος δεν είναι «ξένος» προς την κατάσταση των στρατιωτικών μέσων ενημέρωσης· αντιθέτως έχει σταθερό πάτημα σε αυτά, και προετοιμάστηκε καλά από το Γενικό Επιτελείο για τέτοια περίσταση — κάτι που ισχύει, φυσικά, και για τα υπόλοιπα ηγετικά επίπεδα των Ταξιαρχιών αλ-Κασάμ.
Τα μηνύματα που μετέφερε ο νέος εκπρόσωπος ήρθαν σε αρμονία πρώτα με την ανθρώπινη πραγματικότητα των κατοίκων της Γάζας και, στη συνέχεια, με το πολιτικό όραμα της ηγεσίας της Αντίστασης — με τρόπο σύντομο και εύστοχο.
Η διατήρηση από την Αντίσταση του τίτλου «Αμπού Oμπάιντα» για τον νέο εκπρόσωπο είναι μια σωστή ιδέα, αντί να αλλάζει ο τίτλος με κάθε νέο εκπρόσωπο.
Η δέσμευση της Αντίστασης να ανακοινώνει τον θάνατο των ηγετών της χωρίς να το αποκρύπτει είναι ένα θάρρος που αξίζει να επαινεθεί· είναι δικαίωμα των μαρτύρων και των οικογενειών τους και αποτελεί ένδειξη ανάκαμψης και δομικής συνοχής.
Φαέζ αλ-Ντουαΐρι (υποστράτηγος ε.α.)
Οι Αλ-Κασάμ είναι ένα θεσμικό σύστημα και το στοίχημα να σπάσει μέσω δολοφονιών έχει αποτύχει
Οι Ταξιαρχίες αλ-Κασάμ λειτουργούν σύμφωνα με ένα θεσμικό σύστημα και το μαρτύριο των ηγετών —όσο σημαντικοί κι αν είναι— δεν σημαίνει την παράλυση του συστήματος ή τη διακοπή της δράσης.
Η εμφάνιση του νέου εκπροσώπου των Κασάμ, με σχεδόν την ίδια εικόνα — από τη μάσκα μέχρι τη γλώσσα του σώματος — αντανακλά ένα σαφές μήνυμα: ότι ο «Αμπού Ομπάιντα» δεν είναι τόσο ένα πρόσωπο όσο η βιτρίνα ενός υπάρχοντος θεσμού· και ότι το σύστημα που γέννησε τους ηγέτες που μαρτύρησαν είναι ικανό να γεννήσει και άλλους ηγέτες.
Οι Κασάμ κατάφεραν να αξιοποιήσουν ό,τι είχαν στη διάθεσή τους από περιορισμένες δυνατότητες για να πολεμήσουν τα μέλη τους για δύο ολόκληρα χρόνια, σε μια περίοδο που αραβικοί στρατοί αδυνατούσαν να προσφέρουν ό,τι πρόσφερε η Αντίσταση.
