Συντάκτης: Eksegersi.gr

ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΤΖΕΙΚΟΜΠΣΟΝ: Down in the valley Ενας τυχοδιώκτης εισβάλλει και αναστατώνει τη ζωή μιας διαλυμένης αγροτικής οικογένειας που καταφέρνει να συσπειρωθεί εναντίον του.   ΑΝΤΡΙΟΥ ΝΤΑΓΚΛΑΣ: Τρόμος στο Amityville Ριμέικ ταινίας τρόμου του 1979, όπου οικογένεια έξι ατόμων δολοφονείται από το γιο σ’ ένα στοιχειωμένο σπίτι. Οι επόμενοι ένοικοι γλιτώνουν φεύγοντας στο τσακ…   ΤΖΟΝ ΑΠΤΟΟΥ: Παρθένος ετών 40 Ο τίτλος τα λέει όλα: Κωμωδία που απλώς βλέπεται.   ΕΪΤΑΝ ΦΟΞ: Περπατώντας στο νερό Ισραηλινή ταινία όπου πράκτορας της Μοσάντ προσπαθεί να εντοπίσει και να δολοφονήσει υπερήλικα ναζί. Για το σκοπό αυτό γνωρίζει τον ομοφυλόφιλο εγγονό του και ανάμεσά τους θα αναπτυχθεί μια αρκετά περίπλοκη σχέση που καλείται ν’ αντιμετωπίσει όλων των ειδών τις φοβίες…   ΛΟΥΙΣ ΛΕΤΕΡΙΕ: Unleached Ταινία πολεμικών τεχνών με κάπως πρωτότυπη υπόθεση. Νεαρός, ταλαντούχος στις πολεμικές τέχνες μεγαλώνει σε συνθήκες σκλαβιάς και χρησιμοποιείται από το αφεντικό του σε παράνομες δραστηριότητες. Ξαναγίνεται άνθρωπος όταν δραπετεύει κι ένας…

Ενα ντοκιμαντέρ-γροθιά στο στομάχι του δυτικού κόσμου σχετικά με τις συνθήκες ζωής και εργασίας των ψαράδων και του πληθυσμού που ζει γύρω από τη λίμνη Βικτόρια της Τανζανίας. Στην περιοχή αυτή παράγονται και συσκευάζονται μεγάλες ποσότητες φιλέτων πέρκας, που εξάγονται στην Ευρώπη και την Ιαπωνία. Η πέρκα είναι είδος ψαριού που εξαφανίζει οτιδήποτε άλλο στα νερά που ζει προκαλώντας τεράστια οικολογική καταστροφή, όμως αποτελεί το σημαντικότερο εξαγώγιμο προϊόν της Τανζανίας. Ο πληθυσμός ζει σε συνθήκες απερίγραπτης φτώχειας, μαστίζεται από το AIDS και τρέφεται με σκουλικιασμένα υπολείμματα πέρκας. Τα παιδιά αλληλογροθοκοπούνται για ένα πιάτο φαΐ και χρησιμοποιούν αυτοσχέδια σκληρά ναρκωτικά για να μη φοβούνται να κοιμούνται τη νύχτα στους δρόμους, όπου συνήθως βιάζονται και κακοποιούνται. Οταν ο άνθρωπος επιστρέφει σε ζωώδη κατάσταση, αυτό σίγουρα αντιστρατεύεται την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου… Ελένη Σταματίου

Η καθημερινή πραγματικότητα με τις συγκρούσεις και τις εντάσεις της στο σύγχρονο Λος Αντζελες αποτελεί το θέμα της πρώτης σκηνοθετικής απόπειρας του σεναριογράφου του «Million Dollar Baby», Πολ Χάγκις. Μια φιλότιμη και έντιμη προσπάθεια που καταφέρνει να δώσει μια εικόνα της αλληλοσπαρασσόμενης φοβικής αμερικάνικης κοινωνίας και ένα ώριμο αντιρατσιστικό σχόλιο, πράγματα στα οποία δεν μας έχει συνηθίσει το αμερικάνικο σινεμά. Το Crash φέρνει στο νου τα «Στιγμιότυπα» του Αλτμαν, όμως οι εκεί αριστοτεχνικές διασταυρώσεις των ηρώων γίνονται εδώ απλές συμπτώσεις, όπου η μοίρα και η τύχη παίζουν το δικό τους παιχνίδι. Το δικαστικό σύστημα, το σύστημα υγείας και κυρίως η ρατσιστική προκατάληψη θίγονται με μια πολυεπίπεδη αφήγηση που καταφέρνει να μη γίνεται μια απλοϊκή συρραφή ιστοριών.   Αν και πρωτάρης, ο Χάγκις στέκεται καλύτερα σκηνοθετικά απ’ ό,τι σεναριακά. Κι αυτό γιατί πολλά κρίσιμα σημεία «στρογγυλεύονται» και «γλυκαίνουν», αφαιρώντας δύναμη από την ταινία, της οποίας παρ’ όλα αυτά η ειλικρίνεια αποτελεί…

► Μετά τη νέα αποτυχία του Παναθηναϊκού στη Λιβαδειά, οι προβλέψεις για την παραμονή ή την απομάκρυνση του Μαλεζάνι από τον πάγκο των πρασίνων δίνουν και παίρνουν στα καφενεία και τα λοιπά αθλητικά στέκια. Το ερώτημα: «θα κάνει παρέλαση;» κυριαρχεί και τα στοιχήματα πέφτουν βροχή. Προς το παρόν, η διοίκηση του Παναθηναϊκού με ανακοίνωσή της τον στηρίζει απόλυτα, όμως αυτό δεν αποτελεί κριτήριο για την παραμονή του ή όχι.   Προσωπικά πιστεύω ότι ο Τζίγγερ είναι διατεθειμένος να του δώσει «ψήφο εμπιστοσύνης». Το μεγαλύτερο ατού του Ιταλού είναι το πάθημα που έπαθαν στον Παναθηναϊκό με την απομάκρυνση του Σάντος, πριν μερικά χρόνια. Ο Πορτογάλος, νυν προπονητής της ΑΕΚ, είχε πάει στην Παιανία μετά βαΐων και κλάδων, με στόχο να φτιάξει μεγάλη ομάδα, όμως απομακρύνθηκε κακήν – κακώς, όταν ξεκίνησε το πρωτάθλημα με τρεις συνεχόμενες ήττες. Απαντες είχαν κατηγορήσει τότε την ηγεσία των πρασίνων για έλλειψη υπομονής και ο Τζίγγερ δεν θέλει…

H περσινή σοδειά ελαιολάδου στις ελαιοπαραγωγικές χώρες της EE ήταν μειωμένη, λόγω των καιρικών συνθηκών. Aυτό είχε σαν αποτέλεσμα να τσιμπήσουν λίγο οι εμπορικές τιμές που έδωσε τον περασμένο χειμώνα και την άνοιξη ο ΣEBITEΛ (Σύνδεσμος Eλληνικών Bιομηχανιών Tυποποίησης Eλαιολάδου). Συγκεκριμένα, αγόρασε τη μεγαλύτερη ποσότητα του εξαιρετικά παρθένου ελαιόλαδου με 2,6 ευρώ/κιλό και προς το τέλος με 3,2 ευρώ/κιλό. Στον κανονισμό 865/2004, που ψηφίστηκε και από την κυβέρνηση της NΔ, προβλέπεται ότι εάν οι τιμές για το εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο και το παρθένο ελαιόλαδο ξεπεράσουν τα 2,846 και 2,736 ευρώ/κιλό, μπορεί να εισαχθεί ελαιόλαδο από τρίτες χώρες.   Aυτή τη διάταξη την εκμεταλλεύτηκαν ο ΣEBITEΛ και οι άλλοι σύνδεσμοι και έβαλαν θέμα στην αρμόδια διαχειριστική αρχή να πάρει απόφαση για εισαγωγή λαδιού από τρίτες χώρες. Πράγματι, η επιτροπή συνεδρίασε και αποφάσισε, ότι «από την στιγμή που οι τιμές αυτές παραμείνουν στα σημερινά επίπεδα θα κάνει χρήση της διάταξης του κανονισμού…

 Οι τακτικοί αναγνώστες της «Κ» γνωρίζουν ότι απεχθανόμαστε τη σεναριολογία και τις θεωρίες συνωμοσίας. Γνωρίζουμε ότι πολλά πράγματα, που εμφανίζονται σαν συνωμοσία, απλώς προκύπτουν αντικειμενικά, ως αποτέλεσμα των κινήσεων που κάνουν οι διάφοροι πόλοι του συστήματος εξουσίας. Στην αστική πολιτική υπάρχει το παρασκήνιο, υπάρχει η ίντριγκα, υπάρχει ο σχεδιασμός σεναρίων, όμως πολλές φορές αυτό που φαίνεται σαν σενάριο δεν είναι παρά μια εξέλιξη που προέκυψε ερήμην των πρωταγωνιστών της αστικής πολιτικής, οι οποίοι όμως καλούνται να τη διαχειριστούν προς όφελος του συστήματος. Επειδή, λοιπόν, απεχθανόμαστε τα σενάρια, έχουμε κάθε δικαίωμα να πούμε πως αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας τις τελευταίες δύο εβδομάδες είναι στο μεγαλύτερο βαθμό ένα σενάριο που σχεδίασε το προπαγανδιστικό επιτελείο της κυβέρνησης, προκειμένου να μεγιστοποιήσει τον εκβιασμό πάνω στον ελληνικό λαό, να δημιουργήσει τρόμο και πάγωμα και να περάσουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα χωρίς αντίσταση. Υπήρξε πράγματι μια σύγκρουση με την τρόικα. Βενιζέλος και Παπανδρέου συμφώνησαν…

 Για το Γενάρη του 2006 ανέβαλε τη συζήτηση του ψηφίσματος καταδίκης του κομμουνισμού η Επιτροπή της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβούλιου της Ευρώπης. Ηταν τόσο απροκάλυπτο, τόσο προκλητικό, τόσο ψυχροπολεμικό το σχέδιο ψηφίσματος, αλλά και έντονες και από ποικίλες κατευθύνσεις οι αντιδράσεις, που η μερική αναδίπλωση κρίθηκε απαραίτητη, παρά τη διαφωνία των βουλευτών από τις χώρες της Βαλτικής, που πρωταγωνιστούν στην προώθησή του (απολύτως λογικό για τους κληρονόμους των ναζιστών του μεσοπολέμου). Καθολική ήταν η αντίδραση των βουλευτών της Ρωσικής Δούμας, με επικεφαλής τον πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Δούμας, που ανήκει στο κόμμα του Πούτιν, ο οποίος δήλωσε πως δεν μπορεί να καταδικαστεί ο κομμουνισμός καθεαυτός και ότι είναι απαράδεκτο να ταυτίζεται ο κομμουνισμός με τον ναζισμό, ως δυο όψεις του ολοκληρωτισμού. Από κοντά βουλευτές από διάφορα αυτοονομαζόμενα ΚΚ των ευρωπαϊκών κοινοβουλίων, με πιο ζωηρούς αυτούς της «Κομμουνιστικής Επανίδρυσης» της Ιταλίας. Ακόμα και ο γνωστός για τα αντικομμουνιστικά του…

 ♦ Η Ολυμπιακή ούτε πουλιέται ούτε κλείνει. Εθνικό κεφάλαιο θα μείνει (ΟΣΠΑ) Επειδή είναι εθνικό κεφάλαιο, «ασέλγησαν» επάνω του κυβερνήσεις, υπουργοί, κόμματα, μέτοχοι, όπως καταγγέλετε, αγαπητοί συνδικαλιστές της ΟΣΠΑ. Επειδή είναι εθνικό κεφάλαιο, για το καλό του έθνους, που πάντα φροντίζουν όλοι αυτοί, θα προσπαθήσουν άλλη μια φορά να καθαρίσουν οριστικά με τους «προνομιούχους» εργαζόμενους. Διότι είναι εθνική υπόθεση ο έλλην εργάτης, ο εργάτης που κινείται στην επικράτεια, να παίρνει τρεις και εξήντα, να είναι stand by όλη τη εβδομάδα, να δουλεύει από ήλιο σε ήλιο, να μην αρρωσταίνει, να μην παίρνει σύνταξη. Αλλιώς, το κεφάλαιο τι συμφέρον έχει από το έθνος; Κανένα. Τόσο δύσκολο είναι να το καταλάβετε; Δύσκολο είναι. Γιατί αν το είχατε καταλάβει, δεν θα τους αφήνατε τόσο καιρό να κάνουν παιχνίδι εναντίον τόσων χιλιάδων εργαζόμενων. Δεν θα αντιδρούσατε -όπως κάνετε πάντα- όταν φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Με αποτέλεσμα κάθε φορά να έρχονται οι εργαζόμενοι όλο και…

 «Is it peace or war? better, war! loud war by land and sea/ War with a thousand battles, and shaking a hundred thrones» (Αλφρεντ Λορντ Τέννυσον – «Maud») «Ειρήνη ή πόλεμος; Κάλλιο πόλεμος ν’ αντηχεί σε στεριά και σε θάλασσα/ πόλεμος χιλιόμαχος, πόλεμος να τρίζουν θρόνοι αναρίθμητοι» (Δια τους εννοούντας) Λοιπόν, θα κουνηθούμε ή μόνο κουνήματα θα κάνουμε;   ► Περί ατομοκεντρισμού: «Ηταν ένας άνθρωπος ηλικιωμένος κι αναντίρρητα ευφυής. Μίλαγε κι αυτός το ίδιο ειλικρινά, αν κι αστειευόταν, κι αστειευόταν πικρά. Εγώ, έλεγε, αγαπάω την ανθρωπότητα μα απορώ κι ο ίδιος με τον εαυτό μου: Οσο περισσότερο αγαπώ την ανθρωπότητα γενικά, τόσο λιγότερα αγαπάω τον κάθε άνθρωπο χωριστά. Στις ονειροπολήσεις μου, έλεγε, φτάνω συχνά να λαχταράω μέχρι πάθους να εξυπηρετήσω την ανθρωπότητα και ίσως στ’ αλήθεια να δεχόμουνα να σταυρωθώ για τους ανθρώπους, αν παρουσιαζόταν ξαφνικά μια τέτοια ανάγκη. Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, δεν μπορώ ούτε δυο μέρες να…

 * Χρόνια πολλά Δημήτρη. * Ο επαρχιωτισμός κι η βλαχοκιμπάρικη νοοτροπία του Τύπου της συμβασιλεύουσας δεν θα ξεπεραστούνί ποτέ. Κάθε φορά αναζητούνται ρεπορτάζ σχετικά με τους δήμους, για να δημοσιεύονται (ανελλιπώς) όλες οι φάτσες των δημάρχων, ξανά και ξανά! Εντάξει ρε μάγκες, το τρώμε το φαΐ μας. * Ομως (όπως θα καταλάβατε κι από το νέο τίτλο της στήλης που τελεί υπό μετακίνηση), έρχεται κάποτε η λυτρωτική στιγμή που αναφωνείς: Χεστήκαμε για τη συμβασιλεύουσα! «Κι είπα γεια χαρά σου στον Αντύπα κι άφησα ξωπίσω μου μια τρύπα», που έλεγε κάποτε κι ο Αθηνιόνιος 2004 Σαβουρόπουλος. Πρώτα όμως έγραψα την παρούσα στήλη από την (ξεν)ερωτική γενέτειρα. * «Σαν πεθάνω να με θάψετε στην πατρίδα. – Ζητούν να τιμήσουν με το πτώμα τους, την πατρίδα που αρνήθηκαν με το σώμα τους» Ντίνος Χριστιανόπουλος * Το δήλωσα και στην Κοντροδιεύθυνση: Εγώ στη «Ροδάνθη» δεν ανεβαίνω! * Πάντως, η περίεργη κι ανυπόφορη (κυριολεκτικά) μπόχα…

 Η λέξη ανταγωνιστικότητα κοντεύει να μας σφηνωθεί στο μυαλό καθώς την ακούμε συνέχεια και από όλους τους παράγοντες που δημοσιολογούν: πολιτικούς κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, εκπρόσωπους των βιομηχάνων, οικονομολόγους πανεπιστημιακούς και μη, δημοσιογράφους, ακόμα και γραφειοκράτες συνδικαλιστές. Μπορεί να διαφωνούν στα μέτρα που προτείνουν, όλοι όμως συμφωνούν σε δυο πράγματα. Πρώτον, ότι η ανταγωνιστικότητα είναι το κρίσιμο ζήτημα της ελληνικής οικονομίας και δεύτερο ότι βελτίωση της ανταγωνιστικότητας σημαίνει πρόοδο, ενώ μείωσή της σημαίνει οπισθοδρόμηση. Θα έπρεπε ίσως να αναρωτηθούμε, γιατί τα τελευταία χρόνια έχουν εγκαταλείψει το κριτήριο της παραγωγικότητας και έχουν υιοθετήσει αυτό της ανταγωνιστικότητας. Η αλλαγή δεν είναι τυχαία. Σχετίζεται ευθέως με τις μεθόδους οικονομικής διαχείρισης, με τον αιώνιο πόλεμο ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Για την αστική πολιτική οικονομία «παραγωγικότητα» και «ανταγωνιστικότητα» είναι δυο διαφορετικά μεγέθη, που σχετίζονται αλλά όχι απαραίτητα. Το ένα μπορεί να εξελιχτεί ερήμην του άλλου ή μπορεί να εξελιχτούν σε αντίθετες κατευθύνσεις. Τί ορίζει…

 Η απόρριψη του επιδόματος θέρμανσης, από άποψη ουσίας αλλά και με τον τρόπο που μεθοδεύτηκε από τον Καραμανλή, είναι το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο για την πολιτική της κυβέρνησης και το πώς αυτή αντιλαμβάνεται τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Αφού πρώτα φρόντισε να καλλιεργήσει προσδοκίες στα πιο φτωχά στρώματα του πληθυσμού, που ζουν με τον τρόμο του επερχόμενου χειμώνα, βγήκε στη συνέχεια και τους έκοψε τη φόρα, μ’ έναν θεαματικό τσαμπουκαλίδικο τρόπο, που περιλάμβανε ακόμα και το «άδειασμα» του πρώτου τη τάξει υπουργού της κυβέρνησης. Ηταν μια κίνηση περισσότερο με πολιτικό και λιγότερο με οικονομικό περιεχόμενο. Η κυβέρνηση μπορούσε να βρει μια φόρμουλα να μοιράσει μερικά ψίχουλα στα πιο φτωχά κοινωνικά στρώματα. Μερικά ψίχουλα που η ίδια θα καθόριζε το μέγεθός τους και τα οποία θα αποτελούσαν ένα ελάχιστο τμήμα από τα έξτρα έσοδα που συσσωρεύει ο κρατικός προϋπολογισμός χάρη στην κερδοσκοπία με τις τιμές των καυσίμων. Μια κίνηση που θα…

 Ισχυρό αντιπερισπασμό προς την κλυδωνιζόμενη Ολυμπιακή, που είναι ο βασικός ανταγωνιστής της στην εγχώρια αεροπορική αγορά, έκανε η ιδιωτική αεροπορική εταιρία Aegean Airlines ανακοινώνοντας χτες ότι προέβη σε παραγγελία 8 αεροσκαφών (…) Ο πρόεδρός της με δήλωσή του έδωσε την εικόνα ότι η εταιρία προετοιμάζεται να καλύψει δυναμικά το κενό που ενδεχομένως θα προκύψει από τις εξελίξεις γύρω από την Ολυμπιακή. ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ. Ο υπουργός Απασχόλησης ο οποίος είχε μείνει στην παλιά γραμμή και νόμιζε ότι μετέχει σε κυβέρνηση λαϊκής πονοψυχίας, εξήγγειλε χτες ότι το ΕΚΑΣ θα αυξηθεί σε ποσοστό διπλάσιο του πληθωρισμού, αλλά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τον μάζεψε πριν λαλήσει ο πετεινός. Μικρό το κακό. Ο υπουργός Οικονομίας είχε πάθει ίδιο χουνέρι με το επίδομα θέρμανσης 24 ώρες νωρίτερα. Γ. Πρετεντέρης (ΒΗΜΑ) «Δεν έχει δικαίωμα κανένας επιχειρηματίας να εκβιάζει το κοινωνικό σύνολο, θεωρώντας ότι οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις του είναι όμηροι. Δε θα επιτρέψουμε την αιχμαλωσία ούτε την ομηρία…

Στόχος μας είναι η μετάβαση σε ένα κράτος αποτελεσματικό που να ανταποκρίνεται στην κοινωνική αποστολή του και η βιώσιμη ανάπτυξη που έχει επίκεντρο τον άνθρωπο. Κώστας Καραμανλής

♦ «Συμπάσχω με τους συμπολίτες μου που ζορίζονται από την οικονομική πραγματικότητα», δήλωσε στη Θεσσαλονίκη ο Καραμανλής. Γι’ αυτόν τον κόψαμε κομματάκι… αδυνατισμένο τελευταία τον δάμαλο. Φαίνεται πως τον έχει πιάσει… νευρική ανορεξία από τη στενοχώρια. Χώρια που δεν του κολλάει ύπνος τα βράδια, επειδή… συμπάσχει με τους αναξιοπαθούντες. Μήπως κάποιος από τους συμβούλους επικοινωνίας που έχει μαζέψει στο Μαξίμου πρέπει να του θυμίσει τη γνωστή παροιμία με το αγγούρι, που άλλοι το τρώνε και ζορίζονται και άλλοι το τρώνε και δροσίζονται; ♦ Πρακτικοί άνθρωποι οι Αμερικάνοι, προσπαθούν πάντοτε να βγάλουν και από τη μύγα ξύγκι. Προπαγανδιστές του Πενταγώνου, λοιπόν, γυρνούν ανάμεσα στους ξεσπιτωμένους της «Κατρίνα» και τους προπαγανδίζουν τα πλεονεκτήματα της κατάταξής τους στις μισθοφορικές δυνάμεις που επιχειρούν στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Εδώ πεινάς, εκεί θα φας και μπορείς να κάνεις και κομπόδεμα, είναι ο εκβιασμός. Θα πιάσει; Γιατί να μην πιάσει σε κάποιους; Η απελπισία είναι πάντα κακός σύμβουλος.…

• Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Βαγγέλη Πολύζο είναι γεγονός ••• Κάτω ο καραμανλικός αυταρχισμός, αλληλεγγύη στα μυρμηγκάκια ••• Διότι τί είναι ο Πολύζος; Ενα μυρμηγκάκι είναι, που αν και βουλευτής από το 1996 ουδείς τον εγνώριζε εκτός των ορίων της οικογενείας του και της εκλογικής περιφέρειας Πιερίας ••• Είδε ο Βαγγέλης κάμερες και μικρόφωνα και ως μυρμηγκάκι είπε να βγάλει φτερά ••• Πέταξε μια κουβέντα που την λένε σε όλους τους καφενέδες της επικράτειας (της εκλογικής περιφέρειας Πιερίας μη εξαιρουμένης) και επέστρεψε στο δωμάτιό του στο Κάραβελ, αφού πρώτα τηλεφώνησε στους πολιτικούς του φίλους στην Κατερίνη, να ρίξουν σύρμα σε όλο το νομό, ώστε οι ψηφοφόροι να στηθούν για να τον απολαύσουν στα δελτία των 8 ••• Πού να το φανταστεί ο δυστυχής, ότι από τα ίδια δελτία θα μάθαινε τη διαγραφή του; ••• Τηλεφώνησε στο γραμματέα της ΚΟ: «Πες στον πρόεδρο ότι λέμε και καμιά μαλακία για να περνάει η ώρα»…

17/9/1970: Μαύρος Σεπτέμβρης – δεκαήμερος εμφύλιος, βομβαρδισμός κι εκδίωξη των Παλαιστίνιων από την Ιορδανία 17/9/1970: Πρώτη ενέργεια Ερυθρών Ταξιαρχιών 17/9/1936: Σύλληψη Νίκου Ζαχαριάδη 17/9/1830: Θάνατος Σιμόν Μπολίβαρ 17/9/1949: Εμφάνιση πρώτου ηλεκτρονικού υπολογιστή 17/9/1953: Πρώτος επιτυχής διαχωρισμός σιαμαίων 18/9: Διεθνής ημέρα ειρήνης (ΟΗΕ) 18/9/ 1945: Θάνατος V.M. Eichenbaum (Volin) 18/9/1970: Θάνατος Jimi Hendrix 18/9/1970: Αυτοπυρπολείται στη Γένοβα ο φοιτητής Κώστας Γεωργάκης, διαμαρτυρόμενος για τη δικτατορία στην Ελλάδα 18/9/1834: Η Αθήνα (7.000 κάτοικοι) πρωτεύουσα της Ελλάδας 18/9/1936: Ο Μεταξάς καταργεί τα κόμματα και θέτει σε ισχύ τον ΑΝ 117 για την καταπολέμηση του κομμουνισμού 18/9/1851: Πρώτο φύλλο των New York Times 18/9/1502: Ο Κολόμβος φτάνει στην Κόστα Ρίκα 18/9/1810: Η Χιλή αποκτά την ανεξαρτησία της από την Ισπανία 18/9/1981: Κατάργηση της θανατικής ποινής στη Γαλλία 19/9/1971: Θάνατος Γιώργου Σεφέρη 19/9/1957: Η κυβέρνηση Καραμανλή ξεκινά μελέτες για την μεταφορά του αεροδρομίου του Ελληνικού 19/9/1974: Καθαιρούνται όλοι οι δήμαρχοι της δικτατορίας 19/9/1986: Κορασόν Ακίνο…

 Οταν το πρωτοπαλίκαρο της Χρυσής Αυγής, γνωστός στους νεοναζιστικούς κύκλους ως Περίανδρος και κατά κόσμον Αντώνης Ανδρουτσόπουλος άνοιγε στα δύο με καδρόνι το κεφάλι του Δ. Κουτσουρή, τραυματίζοντας ταυτόχρονα ελαφρύτερα δυο ακόμα άτομα, που όλοι έπιναν αμέριμνοι τον καφέ τους σε καφετέρια απέναντι από τα δικαστήρια της Ευελπίδων, για να εξαφανιστεί στη συνέχεια ανενόχλητος, ο τότε υπουργός Δημόσιος Τάξης Γ. Ρωμαίος δήλωνε ότι η σύλληψή του είναι «ζήτημα τιμής» για την ΕΛΑΣ. Παπαριές ενός μπατσοϋπουργού που φορτώθηκε την πολιτική ευθύνη. Το ναζιστικό κάθαρμα ουδέποτε συνελήφθη και, όπως δηλώνει τώρα, έφυγε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στη Βενεζουέλα (εκεί έχει γεννηθεί) και επέστρεψε ανενόχλητος μέσω Ιταλίας. Μπορεί και να μην έφυγε ποτέ αλλά να κυκλοφορούσε ανενόχλητος στην Ελλάδα, με τις πλάτες των μπάτσων με τους οποίους είχε πάντοτε άριστες σχέσεις. Και γιατί παραδόθηκε; Οχι, βέβαια, γιατί τον έπιασαν οι τύψεις. Μήπως αναγκάστηκαν να τον πιέσουν οι προστάτες του, γιατί δεν τους…

 Σύμφωνα με πληροφορίες (με τη γνωστή μέθοδο της «διαρροής» προήλθαν), στην τελευταία συνεδρίαση του ΠΣ του ΠΑΣΟΚ ο Πάγκαλος είπε πως οι εκλογές κερδίζονται με απλά διλήμματα. Οπως, λοιπόν, η ΝΔ κέρδισε το 1989 με το σύνθημα «κάτω οι κλέφτες», έτσι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να κερδίσει τώρα με το σύνθημα «κάτω οι ψεύτες», το οποίο πρέπει να αρχίσει να χρησιμοποιεί από τώρα. Πάντα πρωτότυπος και αποφασιστικός ο Θόδωρας. Του ξέφυγε, όμως, μια λεπτομέρεια. Φαντάζεστε τον Γιωργάκη να φωνάζει «κάτω οι ψεύτες»; Αντί για οργή κατά της κυβέρνησης θα βγάζει γέλιο. Σαν καρτούν θα είναι.

 Τη δόξα του Λαφοντέν εζήλωσε ο Ακης και προσπαθεί να το παίξει «Ο Ελληνας Οσκαρ» (βλέπε συνέντευξή του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», με άφθονη αυτοκριτική για την κυβερνητική θητεία του ΠΑΣΟΚ, επίρριψη των ευθυνών στον Σημίτη και τους εκσυγχρονιστές και ανάδειξη της αφεντιάς του σε φορέα των… κοινωνικών οραμάτων του ΠΑΣΟΚ και της επιστροφής στα… σοσιαλιστικά ιδανικά). Αλήθεια, το μύθο του ψεύτη βοσκού τον έχει ακούσει ποτέ ο Ακης; Μήπως πρέπει να του τον θυμίσει κάποιος, για να μην κουράζεται και μας κουράζει και μας; Αν μη τι άλλο, ας του θυμίσει ότι με τον βίο και την πολιτεία του στη διάρκεια της οχταετίας Σημίτη-ΠΑΣΟΚ απώλεσε και τα τελευταία εσωκομματικά στηρίγματά του (που δεν ήταν και λίγα στην αρχή). Τα «παιδιά» του αναζήτησαν και βρήκαν άλλους «μπαμπάδες».