Οι αναμετρήσεις της Εθνικής μας με τη Γεωργία και την Αλβανία για τα προκριματικά του Μουντιάλ κυριάρχησαν στην επικαιρότητα τη βδομάδα που πέρασε. Το παιχνίδι με τη Γεωργία στην Τιφλίδα μας απασχόλησε μόνο για το αγωνιστικό μέρος, ενώ η αναμέτρηση με την Αλβανία εκτός από το αγωνιστικό μέρος έχει και πλούσιο εξωαγωνιστικό παρασκήνιο.
Το παιχνίδι της Τιφλίδας ανέδειξε για μια ακόμη φορά το τυχερό αστέρι του Ρεχάγκελ. Η Εθνική στην αρχή του αγώνα μπλοκαρίστηκε από την τακτική των αντιπάλων της, πραγματοποίησε μια πολύ κακή εμφάνιση και βρέθηκε πίσω στο σκορ από ένα παιδαριώδες λάθος του Νικοπολίδη (ο οποίος βρίσκεται σε πολύ κακή αγωνιστική κατάσταση). Και ενώ όλα έδειχναν ότι το απόγευμα του Σαββάτου δεν θα ήταν ευχάριστο για την Εθνική, από το πουθενά και χωρίς καν οι διεθνείς μας να πιέσουν τους αντίπαλους τους, με δυο «αθόρυβες» φάσεις στο τέλος του ημίχρονου η ομάδα ανέτρεψε το σκορ και έβαλε τις βάσεις για μια νίκη που εκτός σοβαρού απρόοπτου της έδωσε το δικαίωμα να θεωρεί καπαρωμένη τη δεύτερη θέση στη βαθμολογία του ομίλου, αυξάνοντας παράλληλα και τις πιθανότητές της να κατακτήσει την πρώτη.
Οι αναγνώστες της στήλης γνωρίζουν ότι δεν είμαι από τους φανατικούς οπαδούς του Ρεχάγκελ και ότι έχω ασκήσει κριτική στον τρόπο με τον οποίο στήνει την ομάδα στο γήπεδο. Πρέπει όμως να παραδεχτώ ότι ο Γερμανός έχει συγκεκριμένη άποψη για το ποδόσφαιρο, την οποία τηρεί κατά γράμμα σε κάθε παιχνίδι (ανεξάρτητα από τα πρόσωπα που παίζουν) και από τη στιγμή που και τα αποτελέσματα είναι θετικά, δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε τη δουλειά του. Η Εθνική (εκτός από τύχη) έχει σταθερό αγωνιστικό πρόσωπο και μια πολύ μεγάλη αγωνιστική αυτοπεποίθηση, πρωτόγνωρη για τα δεδομένα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το γεγονός αυτό δίνει την ευχέρεια στους διεθνείς μας να αγωνίζονται με πολύ καλή ψυχολογία και να θεωρούν ότι είναι απλά και μόνο θέμα χρόνου το θετικό αποτέλεσμα. Ακόμη και στο παιχνίδι της Τιφλίδας, όπου τίποτα δεν πήγαινε σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, ήταν εύκολο να διακρίνει κάποιος την ηρεμία στον τρόπο με τον οποίο αγωνίζονταν οι διεθνείς μας. Από τη στιγμή μάλιστα που στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου η ομάδα πέτυχε και το τρίτο γκολ, τα υπόλοιπα λεπτά της αναμέτρησης μετατράπηκαν σε μια τυπική διαδικασία, με τους διεθνείς μας να κάνουν συντήρησή δυνάμεων και τους Γεωργιανούς να προσπαθούν μάταια να πετύχουν κάτι καλό.
Αντίθετα με την αναμέτρηση της Τιφλίδας, ο αγώνας με την Αλβανία ξεκίνησε πολλές μέρες πριν το εναρκτήριο λάκτισμα. Η ΕΠΟ κατάφερε τελικά να μη δώσει εισιτήρια στην αλβανική πλευρά (το ρεπορτάζ αναφέρει παρασκηνιακές συμφωνίες με την ποδοσφαιρική αλβανική ομοσπονδία) και να διασφαλίσει σε σημαντικό βαθμό την ομαλή διεξαγωγή του αγώνα, όμως το κλίμα είχε ήδη δυναμιτιστεί. Παρά το γεγονός ότι σύσσωμοι οι φορείς και το επίσημο κράτος, συνεπικουρούμενοι από το σύνολο του Τύπου, προσπάθησαν να ρίξουν τους τόνους και να πείσουν τους έλληνες φιλάθλους ότι ο αγώνας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια γιορτή. Η προσπάθεια αυτή είναι πέρα για πέρα υποκριτική και έγινε με μοναδικό σκοπό να μην αμαυρωθεί η καλή εικόνα της πρωταθλήτριας Ευρώπης. Για να αποδείξουμε την υποκρισία των εμπνευστών της «επίθεσης φιλίας» στους γείτονες αρκεί να αναφέρουμε ότι στα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων, τις μέρες πριν τον αγώνα, κυριαρχούσε η ελληνική σημαία και συνθήματα ανύψωσης του πατριωτικού ηθικού των ελλήνων φιλάθλων. Και ενώ η φανερή εμπλοκή των ακροδεξιών και της Χρυσής Αυγής περιορίστηκε στη ρίψη τρυκ με το σύνθημα: «Πάρτυ με Αλβανό τον Μάρτη», τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα. Οι αποδοκιμασίες κατά τη διάρκεια του αλβανικού εθνικού ύμνου και το σκίσιμο της αλβανικής σημαίας από ομάδα νεολαίων (το ότι η εμφάνιση των νεαρών που πρωταγωνίστησαν στο συμβάν δεν παραπέμπει σε φασιστικά αποβράσματα προκαλεί προβληματισμό) στον αγώνα των Ελπίδων, σε συνδυασμό με τις αντίστοιχες αποδοκιμασίες (συνοδευόμενες από το σύνθημα «δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ», λες και οι Αλβανοί έχουν εκφράσει τη θέληση να γίνουν Ελληνες) στον αγώνα των Ανδρών, δείχνουν ξεκάθαρα ότι το εθνικιστικό δηλητήριο με το οποίο ποτίζουν εδώ και χρόνια τους λαούς και τη νεολαία έχει φέρει αποτελέσματα και αρκεί η οποιαδήποτε αθλητική αναμέτρηση για να βγει στην επιφάνεια το εθνικιστικό μίσος.
Οσον αφορά το αγωνιστικό μέρος, η αναμέτρηση δεν διεκδικεί ποιοτικές δάφνες. Η Εθνική χωρίς να φορτσάρει ιδιαίτερα κατάφερε να κερδίσει με την μικρότερη δυνατή κατανάλωση δυνάμεων την ανύπαρκτη αντίπαλό της. Για μια ακόμη φορά οι παίχτες του Ρεχάγκελ μπήκαν στο γήπεδο για να παίξουν ποδόσφαιρο με το γνωστό αργό και εκνευριστικό, αλλά και αποτελεσματικό, τρόπο που μας έχουν συνηθίσει. Μετά από αυτή τη νίκη η πρώτη θέση του ομίλου θα κριθεί ανάμεσα στην Εθνική μας και τους Ουκρανούς (οι Τούρκοι είναι το αουτσάιντερ) και με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένονται οι αναμετρήσεις με τους Τούρκους (εκτός) και τους Ουκρανούς (εντός) τον προσεχή Ιούνη, οι οποίες θα κρίνουν και την πρόκριση.
Κος Πάπιας
ΥΓ1: Το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ και οι συνεργαζόμενες με αυτό συλλογικότητες «ανακάλυψαν» το ποδόσφαιρο και τις υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει στην συναδέλφωση των δυο λαών. Πρωτοκλασάτοι κοσμοπολίτες και από τις δυο πλευρές των συνόρων ένωσαν τις φωνές τους στην προσπάθεια να πειστούν Ελληνες και Αλβανοί φίλαθλοι, ότι το ποδόσφαιρο είναι γιορτή (αυτοί βέβαια αναφέρονται στην αριστερή πλευρά της γιορτής), ενώ στήθηκε και γιγαντοοθόνη στην Πλατεία Κοτζιά, ώστε Ελληνες και Αλβανοί να παρακολουθήσουν από κοινού τον αγώνα και να χαρούν το ποδοσφαιρικό θέαμα που θα τους προσφέρουν οι δυο ομάδες. Μάλιστα, το τμήμα Αθλητισμού του ΣΥΝ εξέδωσε και σχετική ανακοίνωση με την οποία «καλούσε τους Αθηναίους φιλάθλους να συμμετάσχουν στην εκδήλωση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ όπου έλληνες και αλβανοί μετανάστες μαζί, θα παρακολουθήσουν την ποδοσφαιρική αναμέτρηση» και ενημέρωνε ότι «αντιπροσωπεία του ΣΥΝ θα βρεθεί στο γήπεδο για να στηρίξει την εθνική μας ομάδα και να εκφράσει με ανάρτηση πανό την αντιρατσιστική θέση της Αριστεράς στον αθλητισμό». Δεν μας λένε όμως με ποιο τρόπο θα πετύχουν και την Εθνική να υποστηρίξουν και την αντιρατσιστική θέση της Αριστεράς να εκφράσουν. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι όποιος εύχεται και στηρίζει έμπρακτα την προσπάθεια μιας ομάδας να πάρει τη νίκη σε ένα πολύ κρίσιμο βαθμολογικό (ειδικά όταν αυτή η ομάδα είναι η Εθνική), συμμετέχει στη δημιουργία ενός κλίματος, σύμφωνα με το οποίο, πρέπει όλοι να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ώστε να κερδίσει η ομάδα μας. Οταν λοιπόν έχεις φανατίσει με την πρακτική σου τους οπαδούς μιας ομάδας, είσαι ή απατεώνας ή υποκριτής ή βλάκας, αν παράλληλα πιστεύεις ότι οι οπαδοί αυτοί θα έχουν και τον πολιτισμό να χειροκροτήσουν τον αντίπαλο, ειδικά όταν αυτός είναι η Εθνική Αλβανίας και η έκβαση του αγώνα δεν είναι η επιθυμητή. Δεν περιμένουμε απάντηση, άλλωστε στον ΣΥΝ καταφέρνουν εδώ και χρόνια να αγωνίζονται για την ενίσχυση του ευρωπαϊκού προφίλ της Αριστεράς των αγώνων και των κινημάτων, μέσα από την συμμετοχή της στην Ε.Ε. των αφεντικών και των μονοπωλίων.
ΥΓ2: Με τη συνέντευξή της στο ΒΗΜΑgazino της περασμένης Κυριακής η Κατερίνα Θάνου ξεφτιλίζει όλους αυτούς που αγωνίστηκαν για να βγει η απαράδεκτη αθωωτική απόφαση της δικαστικής επιτροπής του ΣΕΓΑΣ. Η Θάνου παραδέχεται εμμέσως πλην σαφώς ότι το τροχαίο ατύχημα ήταν μαϊμού και έγινε απλά και μόνο για να αποφύγουν με τον Κεντέρη τον έλεγχο ντόπινγκ, θεωρεί ότι το θέμα πήρε διαστάσεις εξαιτίας κακών χειρισμών (έκανε μάλιστα λόγο και για έλλειψη επικοινωνιολόγου) και παραδέχεται ότι έγιναν λάθη από πολλούς στους οποίους δεν συμπεριλαμβάνει τον προπονητή της Χρήστο Τζέκο, ο οποίος κρίθηκε ένοχος από τον ΣΕΓΑΣ. Με τη συνέντευξή της η Θάνου αφενός ξεφτιλίζει τους ανθρώπους που την αθώωσαν και αφετέρου δίνει επιπλέον επιχειρήματα στους επικριτές της. Ενόψει μάλιστα και της αναμενόμενης παραπομπής του θέματος στο αθλητικό δικαστήριο της Λωζάνης, δυσκολεύομαι να καταλάβω τη χρησιμότητα μιας τέτοιας συνέντευξης. Ξέρουν κάτι παραπάνω η Θάνου και οι συμπαραστάτες της που τους επιτρέπει να βγαίνουν επιθετικά ή απλά και μόνο έχουν ξεπεράσει κάθε όριο θράσους και νομίζουν ότι απευθύνονται σε ηλίθιους;
